Ik lees graag. Ik lees veel. Ik lees alles. Kort door de bocht : lezen is m’n leven. Enkel poëzie vind ik moeilijk te verteren. Alleen al dat woord, poëzie. Niet dat ik niet van gedichten hou, maar 95 % van die schrijfsels gaan aan mij voorbij. Die overige 5 % daarentegen kunnen me wel eens uit m’n lood slaan. Van “Funeral blues” van W.H. Auden ga ik janken. En “Kinder-lyck” van Joost van den Vondel brengt me dichter bij de hemel.

Kevin is een collega, een buurman, een vriend en de beste vriend van Boris & Jeltsin. En Kevin schrijft gedichten. Hij schreef intussen een tiental gedichten en het leeuwendeel ervan sloeg me met verstomming. Zoals ik al zei, ik kan gedichten moeilijk plaatsen. Maar de gedichten van Kevin zijn glashelder in bewoording en daarmee des te scherper in emoties. Zoals dat gedicht over een frivole dag, die eindigt in een zelfmoord doet me pijnlijk hard denken aan mijn vader die er uit stapte. Of neem nu dit gedicht :

een doosje honingzoete dromen

3 sneetjes van geluk

nog een lijntje medeleven

en m’n dag kan niet meer stuk

een zakje oplosliefde

een broodje wederzijds respect

een compliment om mee te nemen

zolang de voorraad strekt

een paar passie in een blikje

lust en seks à volonté

dat is beter voor de lijn

en voor de portemonnee

een diepgevroren goed gesprek

en een sixpack zonder spijt

nog een half dozijn talent

en wat vriendschap voor altijd

Meer gedichten van Worstcasescenarist vind je hier. Ik hoop dat ze binnenkort gebundeld worden.