De VRT verlaat later dit jaar het Amerikaans Theater. Studio’s worden extern ingehuurd en Radio 2 verhuist naar Leuven. Het gebouw is één van de laatste getuigen van de wereldexpo van 1958 maar het is tevens een omroepmoment. Tal van legendarische shows werden in dit theater opgenomen. En ik heb er zelf ook gewerkt aan diverse programma’s. “Zeg maar Jessie” is me het best bijgebleven. Een pak herinneringen …

Maar “het AT” – zoals we het op de VRT noemen – is veel meer dan dat. Niet alleen worden er tal van decors opgeslagen, maar ook “het papieren archief”. Kilometers lang ! Hoe belangrijker je functie hoe meer dozen je daar kon achterlaten in het AT. Die dozen en hun inhoud zijn keurig opgelijst maar vooraleer ze verhuizen naar Leuven moet er een selectie gemaakt worden. Een deel wordt vernietigd en een deel wordt gedigitaliseerd.

De VRT heeft een groot audio- en videoarchief maar dit papieren archief legt vast wat het reilen en zeilen was achter de beeldbuis. Ik vind het jammer dat weinig bedrijven die verhalen vastleggen. Elk bedrijf vanaf een zeker omvang zou verplicht een in house geschiedschrijver moeten hebben.

Mijn voormalige Canvas-collega Jan Stevens heeft zonet de VRT verlaten. Ik durf te wedden dat hij geen enkele doos in het AT heeft afgegeven. En z’n computeraccount zal ook afgesloten zijn en dat digitaal archief zal ergens in het niks hangen. Met mij zou het net zo vergaan. Bestaat daar eigenlijk een bedrijfspolicy rond, vraag ik me af ?

Precies om die redenen ben ik ook zo tevreden met het boek “Nergens beter dan Thuis” . Thuis is een fantastische reeks en nog deze maand vieren we de 3000ste aflevering. Gelukkig is de geschiedenis van de reeks goed gedocumenteerd en heeft Saskia Reusens dat vastgelegd in een boek. Gelukkig was er ook Karolien Cammaerts, één van de researchers bij Thuis. Men noemt haar daar  “het levend geheugen” van de serie.

We zouden al die levende geheugens moeten verplichten om de verhalen vast te leggen, want in de toekomst zijn ze van onschatbare waarde.