Een goeie vriend van me, een kenner van de betere gay kroegen en boetieken, gooide het magazine Labels bij me binnen. Ik kende het blad niet. In een ver verleden was ik nog filmrecensent bij ZiZo, maar sindsdien verdiep ik me niet zo vaak meer in deze vakliteratuur. Laat me zeggen dat ik de kennis en het inzicht intussen in huis heb.

Ik stond blijkbaar met foto in het blad. Voor alle duidelijkheid, gekleed. De redactie had een gay powerlist samengesteld, “een uiterst subjectieve en eigenzinnige selectie van mo’s uit het politieke veld, de media, de modewereld, het bedrijfsleven enzovoort”.

De eer valt me te beurt de vierde meest machtige en invloedrijke homo uit Vlaanderen te zijn. Thuis moeten ze daar om lachen, maar wat impliceert dat nu ?

Allicht, ik zal wel macht en invloed hebben, maar dat klinkt zo gevaarlijk. Zo ben ik niet, en dat wil ik niet. Ik bekijk het anders : ik heb een verantwoordelijkheid gekregen en werk me daarvoor uit de naad. Dat betekent je beslissingen goed overwegen niet in functie van je eigen belang, maar in functie van een breder, maatschappelijk doel. Noem me gerust naïef maar (goeie) media kunnen de wereld beter maken. Mensen zitten tot bijna 180 minuten per dag voor televisie. Dan kan je er maar beter voor zorgen dat je de juiste mix aan verhalen aan bod laat komen.

Nu zien of ik volgend jaar Elio Di Rupo van zijn nummer 1-plaats kan stoten.