Begin deze week kreeg ik een sms-berichtje van Kobe. Om me te melden dat Maria overleden was. Maria was tot voor kort de laatste overlevende van de reeks Doodgraag Leven.

Bij presentaties in het buitenland spreek ik steevast over In Godsnaam, De moeder van mijn dochter, 0032, … en Doodgraag Leven.  Meteen na het berichtje van Kobe deze foto uit die presentaties terug opgezocht.

De foto opgezocht. En moeten slikken.

Het idee om Doodgraag Leven te maken moet vier jaar geleden ontstaan zijn. Een collega liet me weten dat ze kanker had en ik stond met mijn grote mond vol tanden. Kanker is taboe, dacht ik, en daar kan televisie misschien iets aan doen. Respect voor wat deze mensen toonden. Maar evenzeer respect voor diegenen die het niet kunnen verkroppen en zich opsluiten ver weg van de media.

Ik heb deze foto vaak getoond en toch is het onwezenlijk dat op Kobe na, iedereen overleden is. Je weet dat het komt, maar nooit ben je er op voorbereid.

Dat komt hard aan. Voor de familie. Maar ook voor de televisie-ploeg die het allemaal van dichtbij meemaakte.

Soms is het maar goed dat we een beetje triestig worden.