stilte

Ik heb me de laastste tijd nogal verdiept in wat we vaak makkelijk als “mannelijk” of “vrouwelijk “omschrijven. Ik probeer dat echter te vertalen in linker- en rechterbrein. Beide helften zijn onmisbaar voor een normaal functioneren.  Een aantal communicatiemomenten de afgelopen weken waren sterk mannelijk of vrouwelijk gedreven. Fout dus, omdat ze vertrekken vanuit een te enge benadering.

Hoewel ik heb genoeg boeken over presentatietechnieken heb gelezen , heb ik toch  “Stilte, ik spreek !” van Sylvie Verleye er bovenop gelegd. Ik had vanuit mijn mannelijk, rationeel denken genoeg redenen om dit boek niet te lezen. Dun, veel foto’s en geen idee dat er onmiddellijk uitspringt.  Maar m’n rechterkant voelde zich aangesproken en uiteindelijk niet bedrogen. Het boek benadert presenteren veel meer vanuit de relaties die het legt. Een sterk rechterbrein-boek dus.

Het idee dat me het meest bijblijft is het belang van presenteren. Het klopt, met de juiste presentatie, maak je een punt, overtuig je of inspireer je. Maar een goeie presentatie kan ook  een springplank zijn in je carrière. Ik kan me blauw ergeren op vergaderingen als men me iets komt vertellen en dan alle richtingen uitgaat. Een presentatie legt de focus en daar kun je het mee (on)eens zijn, maar het zegt me vooral iets over de persoon die de focus legt. Veel later kan ik de boodschap vergeten zijn, maar onthou ik de wijze waarop iemand de presentatie gaf.