lijnen

Ik zeg vaak dat televisie maken geen wetenschap is. Gelukkig maar. Zo denk ik ook over leidinggeven, of managen, zo je wil.

Kijk, ik ben een rechtlijnige kerel die zich houdt aan z’n woord. Je zal aan mij niet altijd een makkelijke partij hebben, omdat ik m’n willetje wel eens wil doordrukken. Op een diplomatische manier weliswaar, want zo ben ik wel. Maar , als ik dat doe, dan is dat omdat ik overtuigd ben van dat verhaal en dat verhaal per se wil.

Maar ik ben net zo gretig om toe te geven dat ik de wetenschap niet in pacht heb. En dat ik – na overleg of zelfreflectie – wel eens tot een nieuw inzicht durf komen. In dat geval sta je voor een dubbele keuze : of je houdt aan je stelling dat zwart zwart is of je geeft toe dat wit toch beter staat dan het zwart waar je initieel voor koos. Ik kies dan voor de tweede optie. Niet omwille van mezelf, maar omwille van het belang van de zaak.

Zo’n zaak hield me vandaag in de ban. Maar ik ben blij met de keuze die ik heb gemaakt.