Ik schijf op deze blog niet zo vaak over Eén of VTM. Deze pagina’s zijn mijn privé-speeltuin en geen verlengde van de VRT-persdienst. Maar voor Voorbij de grens maak ik graag een uitzondering. Het is must see televisie. Als televisie een machtig medium is, dan wil ik hier gretig misbruik van maken.

Mijn moeder is invalide. Geboren met een lam been en een zware scoliose. Ik heb het nooit anders geweten, dus zag ik mijn moeder ook nooit als een invalide. Ze was streng en zorgzaam voor me en gaf me – hoewel ze er alleen voor stond sinds mijn vader overleed toen ik amper drie was – een correcte opvoeding. Haar been en die rug, daar had ik amper oog voor. Ze was er niet minder streng om.

Toen ze wat ouder werd vervoerde ik haar vaker in een rolwagen. Dan sta je pal achter zo’n wagentje en kijk je recht in het gezichtsveld van de voorbijgangers. Steevast die blik van ‘och zie’, ‘zie daar’, … en onbekenden die LUIDER spraken. Alsof ze een kind was, of geestelijk gestoord.

Ik heb daar mee leren leven. Maar mijn moeder niet. Ook vandaag niet, nu ze 71 is.  Felrode lippen en even felrood haar.

Toen ik drie jaar geleden in Cannes Beyond boundaries zag, wist ik meteen dat ik dat programma op Eén wilde. Alleen de (toenmalige) directie nog overtuigen, want ook die wisten niet goed hoe we hier moesten mee omgaan. Is het wel gepast dat we tien minder validen een trektocht door Nicaragua laten maken ? Dat we hun fysieke en psychische grenzen aftasten ? Heel veel redenen om het niet te doen. Het potentieel verwijt van de pers dat we de voyeuristische tour opgaan …

Helemaal akkoord. Maar laat die mensen nu gewoon zelf aan het woord ….

Voorbij de grens, maandag op Eén.