madeleine.jpg 

Zaterdag, twee weken geleden, zat ik op het MediaGuardian Edinburgh International Television Festival, op de eerste rij voor het interview met Gerry McCann. Hij was speciaal overgekomen uit Portugal om de pers zijn visie te geven op de media-aandacht rond de verdwijning van zijn dochter Madeleine.

Gerry and Kate McCann’s tireless campaign to find their daughter Madeleine has been a media phenomenon this year. Gerry McCann is convinced that the power of television and our 24 hour news culture is vital to their search and will discuss how he thinks other people in similarly unthinkable situations could use the power of the media to their advantage. Gerry McCann will be interviewed by Lucy Crystal, BBC Newsnight.

… could use the power of the media in their advantage ! Het zinnetje klinkt dubbelzinnig in het huidige perspectief dat de moeder misschien wel verantwoordelijk is voor de dood van haar dochtertje. Eerder kwam de gedachte al bij me op … wat als ?

Ik probeer me te reconstrueren wat er die avond moet gebeurd zijn en wat er door hun hoofden spookte op het ogenblik dat … Een ongelukje, dochter om het leven, … en dan even rationeel nadenken.

Gerry McCann zat daar voor een paar honderd journalisten. Zichzelf te wezen. Met zijn eigenste visie op de aanpak van de media. Maar vanuit een bescheiden houding.

Eén vraag van Lucy Crystal bleef me bij. Will the twins (de twee andere kinderen van de McCann-familie) cope with it ? Gerry antwoordde dat hij hoopte weldra naar Engeland terug te keren om hen verder een zo gewoon mogelijke jeugd te geven. Was dat het motief om alles te verzwijgen ? Om alle sporen te wissen ? Zijn andere dochters een toekomst geven ?

Gerry zei zelf dat hij als chirurg was used to handle stressfull situations. Not to show any emotions at all.

Een wrang gevoel hou ik er aan over. De media is er blindelings ingetrapt.