boom.jpg 

Ik ben net terug van een week vakantie in de Ardèche. Samen met vrienden een huisje in de buurt van deze boom gehuurd. Ver weg van de bewoonde wereld; nog verder weg van de beschaafde wereld. Jérome & Marie die eigenaar zijn van de boerderij – ze kweken schapen, eenden, kippen en kalkoen – zijn ontzettende aardige mensen. En zoals dat hoort maken ze ook zelf confituur, brood en boter. Het klinkt als een cliché, maar het paste perfect in de vakantie die ik voor ogen had. Ik had er niet het comfort dat ik thuis gewoon ben, maar er kwam veel voor in de plaats.

In de eerste plaats, een leeg hoofd. Ik ben in Brussel vertrokken na een drukke veertiendaagse en met een aantal strategische to do’s die nog niet waren afgehandeld. Ook al heb je een deadline – besef ik nu – de tijd moet rijp zijn vooraleer je de juiste strategische beslissing neemt. Marcols-les-Eaux, het dorp in de buurt waarvan we huisden,  ligt op 900 km van Brussel. Per kilometer dat ik verder van thuis verwijderd was, werd dat hoofd bevrijd van steeds meer zorgen. Het zou me worst wezen daar in Brussel. Maar een hoofd is niet gemaakt om leeg te zijn, tenzij van die soort die we als leeghoofden bestempelen. Al even snel raakte dat hoofd weer gevuld.

Nu zit het vol met ideeën, gedachten, inzichten en een paar snode plannen. Eén daarvan is ‘de boerderij’. Bij een aantal van u kom ik binnenkort aankloppen. Om te praten over die boerderij die momenteel in m’n hoofd huist