Het ene boek brengt me bij het andere. Het ene Luster-boek brengt met bij het andere Luster boek. “Belgische architecten en hun huis” brengt me bij “Living in Brussels”. Boeken brengen me bij nog meer boeken. En ik vind dat niet eens zo erg.

Geboeid gelezen, maar vooral gebladerd in “Living in Brussels”. En zoals steeds bij Diane Hendrikx en Muriel Verbist, de auteurs, is die avant-propos raak.

“Er bestaat zoiets als een typische Brusselse vibe. Een sfeer die in schril contrast staat met het stofferige kantoorimago dat de stad soms oproept en die zich in de meeste gevallen laat omschrijven als ruw, onafgeborsteld, een tikje chaotisch zelf.

Een vibe die niet alleen tot leven komt op straat of in de cafés en restaurants, maar zich ook laat voelen in de huizen en appartementen waar de Brusselaars wonen. Voor dit boek gingen we op zoek naar interieurs die dat eclectische en eigenzinnige ten volle illustreren.”

Eclectisch is het woord dat bij me blijft hangen. Een woord dat Brussel perfect illustreert.

In de klassieke oudheid werd de term gebruikt voor de stroming waarbij de Romeinse, Griekse en Oosterse cultuurelementen op elkaar inwerkten en meer en meer met elkaar versmolten.

Brussel is een allegaartje. Een allegaartje van talen, culturen, architectuur en kunst. Voor sommigen een minpunt, voor mensen zoals ik een troef. En dat straalt af op de Brusselaars of allochtone Brusselaars. Allochtoon heeft in deze niets met huidskleur te maken maar alles met afkomst : Ketje of geen Ketje. Ik ben geen ketje maar wel een Brusselaar, ingeweken uit Oostende. Of beter ingeweken uit Gistel, randje Oostende.

Dat eclectische straalt ook af op die Brusselse woningen en de interieurs. Ze zijn doorgaans wit en strak met daarin een gezellig allegaartje van meubelen, spulletjes, kleuren en souvenirs.

En toch hebben wij in Koekelberg daar niet voor gekozen. Geef ons toch maar bijzondere kleuren op de muur, art deco en strakke design. En veel boeken. Maar dat had ik al gezegd.

Ook dat is eclectisch. Maar dan op onze manier.

Ik kwam deze keer veel te laat toe op #bcvrt en moest veel te vroeg vertrekken. Vreemd  was dat al die kleppers die me online vastklampen, me amper zagen staan. Een grote bek online, een kleine bek offline. Resultaat : ik stond zelf alleen.

Hoedanook, op #bcvrt kreeg die mooie stem @florisdaelemans voor het eerst een gezicht. Floris bracht als lineaire radiomaker (Wij zorgen voor “flow”) zijn visie op pull-radio.

Ik  ben geen muziekkenner. Wel een liefhebber. Jazz, en vooral female jazz, zijn mijn ding. Met iTunes en LastFM kom ik een flink stuk op weg. Meer jazz. Meer female jazz. Meer muziek. Minder televisie.

Met Spotify ging een nieuwe wereld voor me open. Een nummertje horen op de radio, Shazam-en in Evernote een tag maken en de volgende keer een zoekfunctie op Spotify starten.

Vroeger kocht ik impulsief voor 30 à 40 euro muziek per maand. Nu betaal ik 9,99 euro per maand aan Spotiy en ik heb het allemaal. De toekomst is niet het bezit maar de toegang.

Now playing #sade.

Maar toch moet er zoiets als broederliefde bestaan, want het zaakje was snel beklonken tussen zoon 1 en 2. Er was een ruil. De pakjes werden gewisseld.

Hier verschijnt het lief van zoon 1 op het toneel. Die wilde best ruiken aan het nieuwe parfum van z’n lief, maar hij moest zich tevreden stellen met het boek dat in het mandje van zijn huisgenoot belandde.

Dat boek is inmiddels uit.

Het boek kreeg een **** in mijn Shelfari-account. Het gemiddelde ligt daar op ***. Ik quoteer zelden lager omdat ik de minder dan ***-boeken gewoon niet uitlees. *** is dus de regelmaat. **** is een uitstekend resultaat.

“Een architect bedenkt, tekent, rekent, adviseert, coördineert en realiseert. Maar al deze vaardigheden  worden zinloos als ze niet voorafgegaan worden door de vaardigheid van het luisteren. Bijna alle architectuur wordt immers gerealiseerd in opdracht van de bouwheer : de architect zal rekening houden met zijn of haar specifieke wensen of eisen.”, schrijven de auteur en fotograaf Diane Hendrikx en Muriel Verbist in hun voorwoord.

Dat klopt. Een tandarts met gele tanden geloof je niet als je een wit-kuur overweegt. Evenmin geloof je de gezondheidsrepliek van een arts die een kilootje teveel meesleurt.

Ik heb wat architecten in de kennissenkring en vraag me soms af of ik er zelf één zou kunnen zijn. Het is een uniek beroep. Weinig jobs waar linker- en rechterbrein zo goed met mekaar moeten kunnen samenwerken. Weinig jobs waar zoveel rationaliteit en emotionaliteit hand in hand gaan. Dat huis dat je als klant bestelt moet stevig op z’n grondvesten staan. Geen discussie over de betonmassa. En tegelijk gaan die meest rationele berekeningen gepaard met een buik vol creativiteit, goesting en inspiratie.

Daarom, ik zou wel eens in het brein van een architect willen kruipen.

De laatste dagen van 2011 stonden eerder in het teken van : “orde in de chaos scheppen”. Dat betekent : mails ordenen en grote kuis houden in de lees-lijst of de to follow-lijst.  Het betekent evenzeer : vernieuwde aandacht voor het onbekende. In een presentatie van Jan, Raf en Peter stond laatst “Maak het onbekende onbemind”. Voor wie het hoort donderen in Keulen, ze hadden het over channel-branding.

Maar goed, de hele reutemeteut ging er uit en er komt iets anders voor in de plaats. Dat anders zijn de volgende sites :

Cesar Casier

Is een model. Hij is een Gentenaar die in New York woont en zich stoort aan het feit dat men ‘Cesar’ verwart met ‘Caesar’ salade. Ik heb mijn professionele contacten ingeseind om hem te volgen want 2012 wordt zijn jaar. Ben persoonlijk heel erg benieuwd naar het kookboek dat Ceesie dit jaar zal uitbrengen. Zou Jeroen concurrentie krijgen ?

Polle de Maagt

Wat te zeggen over Polle ? Polle & Marieke waren op aanraden van Herman (@soeproza) ooit te gast in onze bed & breakfast. Sindsdien leerde ik hen privé en professioneel kennen. Polle heeft vorig jaar Insites verlaten om zijn eigen baas te worden. Polle wil van me leren, maar ik leer evenzeer van hem. Zo gaat dat met mentoren : geven is een beetje nemen.

Breien

Jaren geleden was ik bij Ann Peetersen. Ze was een actrice en een diva, maar ook oud en ziek. En ik voelde me een beetje verantwoordelijk voor haar. Tijdens één van mijn bezoeken op haar appartement toonde ze me haar collectie. Zelf gemaakt beeldjes, geverfde satijnen sjaals, … “Je moet iets maken over hobbyclubs”, zei ze. Dat macramé op één niet meer van deze tijd was, dacht ik. Maar ik had ongelijk. Ik word langs alle kanten bestookt met brei-, naai- en andere atelier-ideeën. Dit jaar leggen we samen een ei, en daar is een blog als deze een voorpost.

Maar vandaag zijn ‘de poezen’ er niet meer. Want Igor heeft losgelaten.

Op mijn voordrachten over alles-is-een-verhaal had ik het steevast over mijn poezen en dan vertelde ik een verhaal over deze foto … Succes verzekerd. Op een EBU-voordracht in Luzern zei een Russische collega me, “But Boris & Igor. These are Russian names !”

(foto genomen in mijn bad)

Maar vandaag is het duo gescheiden. Want Igor is vertrokken naar het Eeuwige Poezenveld. Sadly, … maar ergens ben ik blij dat zieke Igor nu kennismaakt met Casper. En met Minoes die ook niet veraf ligt. Zou dat daar nu melk-met-gouden-lepels zijn ?

Alle aandacht gaat nu naar Boris die het nu zonder Igor moet stellen. 1 februari nemen we de beslissing of we voor een nieuw speelmaatje voor Boris zorgen. 1 februari …, al ben ik er zeker van dat de beslissing al genomen is.

Want je kunt de wereld indelen in mensen die houden van poezen en mensen die er niet van houden. Kortom, de goeie en de slechte.

Bpost

Koekelberg Mail

Steengroefstraat 21 – 27

1081  Brussel

 

02/01/12

Aan de bewoners van

Straat – Laan

 

Mevrouw,

Mijnheer,

 

Regelmatig reikt uw postbode zendingen zonder adres uit. Dat zijn zendingen waarvan de naam en het adres van de bestemmeling niet op de zending vermeld staan.

Dat wil zeggen dat de postbode zelf verantwoordelijk is voor de uitreiking ervan in elke brievenbus waarvan de eigenaar niet uitdrukkelijk vermeldt dat hij deze zendingen niet wenst te ontvangen, door middel van een zelfklever op de brievenbus.

Ik zou er graag zeker van zijn dat die bedeling vlot verloopt. Daarom ben ik zo vrij U te vragen of U het exemplaar van Aldi en Fnac op 02/01/12 ontvangen hebt.

U dient slechts het vakje ja of nee aan te kruisen en deze brief in de bijgaande omslag portvrij terug te zenden.

Gelieve me uw gegevens door te geven ?

Ik dank U op voorhand voor uw bereidwillige medewerking die de kwaliteit van de uitreiking ten goede komt.

Hoogachtend,

De Postontvanger Mail,

(achternaam – naam)

x Ja ik heb de zending ontvangen

x Neen ik heb de zending niet ontvangen

Wat voor brief is dit eigenlijk ? Wat is de bedoeling ? Wat is het verhaal ? …

• Is het de bedoeling om de kwaliteit van de postbedeling te verbeteren of mijn postbode te controleren ? Moet dat überhaupt ?
• Wat zijn zendingen waarvan de naam en het adres van de bestemmeling niet op de zending vermeld staat ? En moet ik die dan wel ontvangen ? Wil ik die wel ontvangen ?
• Sinds wanneer moet dat in mijn bus vallen, tenzij ik een klever plak dat ik dat niet wil ?
• “Gelieve me uw gegevens door te geven ?” Euh !
• Wat doet een “Postontvanger Mail” ?
• ….

Meer vragen dan antwoorden, beste Postontvanger Mail.

Jean Philip,

Ik wil je om een gunst vragen

Sinds mijn verzelfstandiging ben ik harder dan ooit bezig met mijn nieuwe job. Op zakelijk vlak, maar zeker ook persoonlijk. Daarover mijmerend kwam ik tot de conclusie dat er een beperkte groep van mensen is waar ik bovengemiddeld veel van leer. Omdat ze slimme zakenmensen zijn. Omdat ze wat ik goed kan nog eens 10x beter kunnen. Omdat ze totaal anders zijn dan ik. Omdat ze zoveel meer ervaring hebben dan ik. Of een combinatie van die zaken.
Ik zou het leren van die mensen wat meer een structurele vorm willen geven in de vorm van een ‘mentorschap’ (zonder dat nu ook weer op te kloppen). Dat is heel normaal in een grote organisatie, maar wat minder gebruikelijk als jonge ondernemer. Een extra reden om het te doen dus.

Ik waardeer jou enorm als in-verhalen-denker, visionair, bemiddelaar en -bovenal- mens.

Je voelt de vraag al: Zou je een van mijn mentoren willen zijn?
Wat ik van je vraag is de tijd om twee keer per jaar een hapje te gaan eten, over lunch of diner. Om te babbelen. Niet om een vragenvuur te ondergaan, maar vanuit een wederzijdse wens tot leren.
Ik betaal het eten en in eeuwige dank en liefde.

Zou je dat zien zitten?

Groet,

De mail toverde een glimlach op mijn gezicht. ‘Mentorschap’, wat is dat eigenlijk ? ”Zonder dat nu ook weer op te kloppen”.

Sinds mijn haren niet meer blond zijn, maar grijs en sinds ik een tijdje in het zadel zit als netmanager van Eén krijg ik dit soort vragen steeds vaker. Ik kijk keer op keer verrast op, wanneer in een gesprek iets als ‘je bent als een mentor voor me’ opduikt.

Maar ik heb ook mijn mentors gehad. Alleen had het toen nog geen naam. Ik heb nog steeds mentors en ze zijn een baken in het woelige leven dat het leven is. Het woelige leven dat het werk is. En dan is het goed om een klankbord te hebben. Want daar draait ‘mentorschap’ rond : mensen kennen met een net iets bredere horizon. Met net iets meer ervaring. Met net iets meer successen en tegenslagen. Met net iets meer relativeringsvermogen.

Zolang ik maar op mijn mentors kan rekenen, wil ik zelf beslist een mentor zijn. Want daar draait het in the end allemaal op. De kennis die je hebt een beetje doorgeven.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 58,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 21 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.