Veel meer nog dan TED Ideas worth spreading ben ik fan van Change This. TED is video, Change This is woord. Ben ik dan toch een boekenjongen ?  De dag dat mijn televisiecarrière eindigt, word ik beslist uitgever. Uitgerekend die uitgevers zijn nu met video bezig. Het komt goed met me.

Terwijl TED je in 12 minuten begeestert met een sterk idee, doet Change This net hetzelfde in pakweg tien slides. Meestal zijn die paar slides een samenvatting door de auteur zelf van een boek dat ze net publiceerden.

Het jongste idee dat me beet, komt van Dorie Clark, auteur van het boek “Reinventing you. Define your brand. Imagine your future”. Het manifest dat ze publiceerde op Change This is een must read. We hebben allemaal zowel professioneel als privé nood aan mentors, maar waar vind je die ? En laat staan dat je ze treft, waarom zouden ze zich over jou ontfermen ? Ik sta zelf in de wachtrij bij een aantal mentors; evenveel mentees staan in de wachtrij bij mij. Mentorship 2.0 bied je een roadmap om daar efficiënter meer om te gaan.

Het manifest kan je hier lezen : 105.03.ReinventingYou

Iemand vertelde me ooit dat zijn woning een groot kamerscherm is, waarachter hij zich verbergt voor de buitenwereld. Hij ontvangt graag vrienden, maar wanneer hij thuiskomt, hoeft hij de buitenwereld even niet en wil hij wegdromen in zijn eigen wereld.

“Living rooms” is het jongste boek van Piet Swimberghe en fotograaf Jan Verlinde. Ik verslind interieurboeken. Niet zozeer om de interieurs, maar om de mensen die er wonen. Toon me je interieur en ik vertel je wie je bent. Al naar gelang je het accent op het eerste dan wel op het tweede woord legt heeft het Engelse living rooms een dubbele betekenis. Woonruimtes zijn kamers om in te leven …. Of niet soms ?

“Living rooms”, Piet Swimberghe & Jan Verlinde, Lannoo, Tielt, 2012.

Als je netmanager van Eén bent dan ben je bezig met live televisie die een breed publiek voor ogen houdt. +30 % marktaandeel halen dat moet je verdienen. Elke dag opnieuw, en daar blijf ik heel veel mensen heel erg dankbaar voor. Van Eén de live en lineaire zender maken is een heuse opdracht. In tijden dat uitgesteld en on demand kijken meer en meer ingang vinden lijkt dat misschien als tegen de stroom invaren. Alhoewel, je kan maar tegen de stroom invaren als je duidelijk weet welke richting de rivier sinds jaar en dag heengaat.

Als manager van de grootste zender van Vlaanderen ben ik me heel goed bewust dat er anders is. Ik heb zeer goeie producenten rondom me en toch ga ik steeds vaker op zoek naar het onbekende. Wat jong, out of the box en goedkoper is intrigeert me. Ik stel vast dat sommige studenten à la Sven Spur televisie maken die amper een paar duizend euro kost. In klassieke televisietermen is dat goedkoop. Meer nog, het klinkt binnen dat denkkader verdacht. Want te goedkoop, kan niet goed zijn. Toch stel ik vast dat daar de vernieuwing zit.

En dat brengt me bij web-televisie.

Bij toeval belandde ik bij de webseries The Outs. Gemaakt door een paar creativelingen uit Brooklyn met een paar tienduizenden euro’s die via crowdfunding werden opgehaald.

Judge for yourself.

Een pareltje, dat ik nu pas ontdek.

Hij was overigens één van die mensen die hun eigen leven graag bijwonen, en elke ambitie om het te leven oneigenlijk achten.

“Zijde”, Alessandro Baricco, De Geus, 1997.

Ouder worden, het houdt me bezig. Neen, niet omwille van mezelf. Ik ben (amper) 48 en in de fleur van mijn leven. Maar toch, ouder worden houdt me bezig. Om meer dan één reden. Als je 48 bent, verlies je wel eens iemand in je omgeving. En je hebt familie, ouders, vrienden, … die 70, 80+ zijn.

Van één van die vrienden (een koppel) kreeg ik ter visie “Amour” van Michael Haneke.

Het greep me naar de keel. Ik reken en tel. Dat, als het meezit, ik nog dik 25 à 30 jaren te gaan heb. Dat wij, Filip en ik, nog zoveel jaren te gaan hebben. In goeie en kwade dagen. Maar dan zullen we van een pak mensen hebben afscheid genomen.

Genieten van wat komt vandaag. Genieten van mekaar. Dat is wat ik onthoud van deze film. Van deze mooie film, wilde ik zeggen. Maar soms, gezien de omstandigheden past dat niet. Net als ik “Het boek Job” van Roek Lips ook geen mooi boek kan vinden. Aangrijpend lijkt me een betere woordkeuze. Must see film, met een aangrijpende boodschap.

Soms is liefde, er voor mekaar een eind aan maken. Zo blijkt.

Het leuke aan het lezen van een boek – veel meer nog dan dan het lezen van een online post  - is dat je botst op andere ideeën. Op zaken die helemaal niets met het onderwerp van het boek te maken hebben.

Momenteel lees ik “Nieuws dat verzin je niet” van Karel  van den Berg. Ik kom daar later nog wel op terug, want het boek blijkt  hot te zijn. Ik tipte het aan VRT-collega @timverheyden die sterk met storytelling bezig is en me  liet weten dat ook hij zich er volop in verdiept.

Karel van den Berg meldt op pagina 47 dat journalistiek een intellectueel ambacht is. En dan geeft hij de definitie die Hedly Donovan, vijftien jaar hoofdredacteur van titels als Time, Life en Sports Illustrated geeft aan intellectueel :

“Een intellectueel is iemand die van antwoorden vragen maakt”. Hij ziet intellectuelen als niet te managen mensen  ”die, zowel door hun manier van denken als door hun bezigheden, voornamelijk van doen hebben met ideeën in plaats van dingen, die min of  meer oorspronkelijke denkers zijn en die hun gedachtegoed graag met anderen delen – op papier of in discussie.”

Een mooie definitie en helemaal anders dan de betekenis die ik er steeds aan gaf met een Sartre en een Beauvoir.

“Nieuws dat verzin je niet”, Karel van den Berg, Haystack, 2011.

Wanneer ik het boek voor de eerste keer doorblader, ben ik een beetje ontgoocheld. Lelijke foto’s. Maar dan daagt me dat het niet om de foto’s gaat, maar wel om wat ze voorstellen. Miss-verkiezingen moeten begot om schoonheid gaan, maar ze draaien om lelijkheid. Om een lelijk Vlaanderen. Een achterkant van Vlaanderen. Om een Vlaanderen dat je alleen maar ziet wanneer je spoort en dan de achterkant van de façade ziet.

Een mooi boek. Tegelijk loopt nog tot 26 mei 2013 een tentoonstelling in het Museum Dr. Guislain in Gent. “Niet Miss”, Jimmy Kets, Davidsfonds, 2013.

Luster is één van de Vlaamse uitgeverijen die ik momenteel heel erg in het oog hou, én lees.

Ik heb me dit weekend bij Passa Porta een stapeltje boeken gekocht en heb “Living in Antwerp” aan het pakketje laten toevoegen.

Ik vergaap me aan de interieurs in die boeken en steevast heb ik in mijn hoofd weer duizenden euro’s uitgegeven om het interieur van ons huis aan te passen. En dan moet dan prioriteitenlijstje weer worden aangepast. Want smaak kost geld. Helaas. Heel erg geporteerd was ik op het interieur van B-architect Koen Linzen en Dirk Engelen.

“Living in Antwerp. Architecture, art & design”, Diane Hendrikx & Muriel Verbist, Luster, Antwerpen, 2012.

Resto.be is al een tijdje op de markt. Het was – voor zover ik mij herinner – de eerste Belgische online restaurant website. Vandaag zijn er tal van die online resto-sites en het wordt moeilijk om tussen het bos de bomen te zien. Ik moet toegeven dat ik deze sites amper gebruik. Meestal vertrouw ik op de oude, gedrukte media en op word of mouth. Nooit heb ik onder stoelen of banken gestoken dat ik graag eet. Ik heb overigens nooit begrepen dat er non foodies zijn. Fijn voordeel van die liefhebberij is dat diegenen met wie ik ga eten, goed eten. Maar omgekeerd ook, dat wanneer ik word uitgenodigd men steevast een bijzonder adresje kiest. Niet dat ik een dure vogel ben. Sterrenrestaurants zijn verre van vaste prik. Geef mij maar authentieke, slow food.

Het aantal restaurant zoek-websites is intussen ontzettend toegenomen, zowel wereldwijd als lokaal. Voor België heb ik ondermeer volgende bookmarks toegevoegd onder de noemer “food & wine” :

resto.be Goed om een telefoonnummer op te zoeken.

vierbordjes.be Het persoonlijke advies van Bruno Vanspauwen.

bistronomie.be Een boek en een site. Hebben met editie van 2013 een professionele stap gezet. Mijn favoriete Brusselse adressen zijn opgenomen. Een goed teken.

eating.be Een referentie, wegens de zeer betrouwbare recensies.

De beste manier om de waarde van zo’n site te checken is nagaan hoe men schrijft over je favoriete restaurants. Mijn referentie is de (hoofd)stad. Hieronder mijn top 5 Brusselse bistro’s. bistronomie.be citeert ze allemaal.

L’Achtepot, sinds kort HPO. Antoine & Halinka hebben niet eens een eigen website en misschien is dat maar goed. “Voor veel politici en BB’s (bekende Brusselaars) is het hun favoriete bistro om even te genieten”, schrijft bistronomie.be Ik beaam dat volmondig.

L’Achepot, Sint-Katelijneplein 1, 1000 Brussel.

Neptune staat boven dit top 5 – lijstje. Niet in het minst omwille van de bijzondere natuurlijke en biologische wijnen die op de kaart staan.

Neptune, Lesbroussartstraat 48, 1050 Brussel.

Henri zit al een tijdje op de bistro-trip. Eén van de eerste adresjes in de Vlaamsesteenweg. Ik kom er heel af en toe en mis een beetje de persoonlijke bediening die ik op de andere adresjes wel vind. Binnenkort gaan ze aan de slag in Cafe Monk.

Henri, Vlaamsesteenweg 113, 1000 Brussel

Nicolas Scheidt van La Buvette stond in de keuken met Jamie Olivier. Geen idee of dat een garantie is, maar de lunch was wel lekker. Ik moet er terug heen. Die keer dat ik er was op een koude wintermiddag waren drie elektrische blazers niet genoeg om me op te warmen.

La Buvette, Alsembergsesteenweg 108, 1060 Brussel

At last but not at least, Le Selecto. Ik kom er zeker twee keer per maand. De échte bistro keuken. Een menukaart die om de 6 weken verandert, een menu à 38 euro, lekkere wijnen (per fles of per glas) en een uitstekende bediening. Het verlengde van mijn bureau.

Le Selecto, Vlaamsesteenweg 95, 1000 Brussel

Een beklijvend boek. En niet zomaar een boek. Helaas het échte verhaal van een vader die zijn zoon verliest.

Roek Lips is netcoördinator van Nederland 3 en een publieke omroep-collega van me. Twee keer per jaar treffen we mekaar.

17 oktober 2011 komt het nieuws binnen dat de zoon van Roek, Job, in Noord-Spanje in de zee nabij San Sebastian vermist is. Hij trok de zee in om te zwemmen maar kwam niet meer terug. Dagen, weken, maanden, … wachtte Roek tot de zee hem terug zou geven. Maar dat gebeurde niet.

“Wees” heet je als je ouders zijn gestorven.

Als je zoon wordt vermist, heb je geen naam.

Ik kan me niet inbeelden wat het is om een kind te verliezen. Dat het hard aankomt en nooit meer weggaat  is duidelijk uit wat Roek hier zo mooi verwoordt.

Ik kan je niet meer aanraken, maar je raakt me dieper dan ooit.

Claire vanden Abbeele

Een mooi boek over rouwen en afscheid nemen.

“Het boek Job”, Roek Lips, Prometheus, Amsterdam, 2013