Ik ben nooit een fan geweest van Second Life. ‘k Zou bij god niet meer weten of de aandelen ervan stijgen of dalen.

Sinds ik online ben heb ik me wel een tweede identiteit aangemeten. Dat was schaven. Soms stap je er in, soms ben je even snel de deur weer uit. Het ene zit al dichter op mijn huid dan het andere. Binnenkort zit ik vier jaar op last.fm en shelfari en maak ik er bijna dagelijks gebruik van. Deze blog is een stukje van mijn leven geworden.

Sinds kort zit ik ook op Posterous. Een handige tool en fun. Op deze (foto)blog ben ik van plan wat snapshots vanuit een subjectief perspectief  te posten.

Ik had gisteren deze blogplost in de pijplijn zitten :

“Great Ikea” van Ellen Lewis was een paar jaren één van de top 5 – businessboeken. Ik ga het hier lekker niet samenvatten. Julllie moeten af en toe zelf nog eens een boek vastpakken.

Toch één ding : wat me vooral bijblijft is hoe het DNA van Ikea en van zijn stichter Ingvar Kamprad ook écht in het DNA van de medewerkers zit.

Vandaag zat dit bij de koffie :

Ik had het boek zien liggen in de boekhandel maar niet gekocht. De cover is nogal opvallend, witte letters op een volzwarte omslag. Je kan er niet naastkijken : “Mannenliefde. Tien liefdesverhalen. Jolien Janzing. Met foto’s van Lieve Blancquaert.” Mooie foto’s van vrienden, kennissen en minder bekenden. Het boek was niet voor mij bedoeld, dacht ik. Teveel andere boeken die liggen te wachten om gelezen te worden. Wat kan ik nog leren van mannenliefde ? Trouwens, out of coming-boeken zijn niet (meer) aan mij besteed. Vond de auteur het misschien tijd om “de anderen ” het juiste inzicht te geven ? Het idee voor het boek kwam er toen ze de film Brokeback Mountain had gezien.

Uiteindelijk belandde het boek toch op mijn bureau, omdat Jolien Janzing het me had opgestuurd. Een beetje voyeuristisch vond ik het leuk om binnen te gluren in het leven van die koppels. Anderzijds leek hun leven ook maar heel gewoon. En dat is maar goed. Homoseksualiteit is maar één lade die je opentrekt. Er zijn er nog zoveel andere.

Howard Gutman, een inspirerend voorbeeld van authentic leadership in Koppen.

Ik was deze week twee keer op restaurant. Twee keer keek ik er naar uit.

Dinsdag had ik een werkdiner. Ik moet vaak op restaurant en dan vind ik het wel leuk om af te wisselen. In het weekend ga ik vaak wandelen in Brussel. Square, het nieuwe congrescentrum op de Kunstberg, lag op één van de wandelroutes. Een geslaagde ingreep, want het verbindt op een organische manier de boven- en benedenstad. Een restaurant op die lokatie is een troef.  Prachtig zicht op mijn Basiliek van Koekelberg en de mogelijkheid om in de zomer een prachtige terras uit te baten. Naar verluidt was Arne Quinze betrokken bij de inrichting van Kwint, dus had ik het recht om tijdens die wandeling binnen te gluren. Ik werd vriendelijk uitgenodigd om binnen te komen en het bijzondere interieur van binnen te bekijken. Bij de ingang was een winkeltje met ondermer truffelspecialiteiten. Het vriendelijke, Franstalig personeel wist me te vertellen dat de eigenaars hun sporen als traiteur hadden verdiend.

En daar kneltl meteen het schoentje. Het hele menu staat vol met truffelspecialiteiten, zalm en kaviaar. Een typische traiteuraanpak. Goeie restaurateurs zijn vaak ook goeie traiteurs. Mijn vriend John bewijst dat. Maar goeie traiteurs worden zelden goeie restaurateurs. Ik at bij Kwint een omelet met zalm en raviaoli met truffelschilffers. Lekker, maar niet bijzonder. In de zaal zat 26 man, waarvan een groep van 18. Groepen zullen hier in de toekomst massaal boeken, maar als culinaire Brusselaar haak ik af. Ongevraagd kreeg ik om 22.45 uur de rekening aangeboden. Dat deed de das om. Ik zat midden in een interessant gesprek en wilde nog geen rekening. Neen, ik wilde nog een glas bestellen.

Gisteren zat ik privé in het nieuwe Brasserie Royal. Een buurttent, gezellig, volle zaal en zondermeer een gastvrij onthaal. Sommige contrasten zijn schril.

Bron : Weekend Knack 10 november 2009

Adres : Bed & Breakfast 76

Kleuren zijn miskend. Het lijkt het laagje dat op alles ligt, maar in realiteit is het één van de meest expressieve elementen in onze omgeving. Kleuren zijn subtiel; zeggen iets op een impliciete manier. Ik heb al wat boeken gelezen om te begrijpen wat de betekenis van kleuren is, maar nu pas besef ik wat hun emotionele kracht is. Ik ontdekte een zeer leuke site van Adobe Kuler die je toelaat je eigen kleurenpalet samen te stellen. “Samenstellen” is weer zo’n rationele benadering, maar via een subtool kan je op gevoel een kleurencombinatie maken. Selecteer een foto die bij je gevoel past, laadt die op en automatisch wordt je een kleurenpalet voorgeschoteld.

Dit glas cava met bosvruchten dronk ik deze zomer bij de Geertjes. Was een bijzonder gezelllige avond, zwoel weer en fijn gezelschap. Maar dat drankje en die bessen voelden op één of andere manier goed aan. De kleurencombinatie die eruit voortvloeit is net zo warm !

Ik was op de opening van de boekenbeurs. Heel veel boeken heb ik niet kunnen bekijken, want ik het praatjes gemaakt met Jan, Herman, Goedele, Cees, Sven, Dirk, Mieke, Wim, … en nog vele anderen. Hoedanook viel me op dat er veel conceptboeken in de rekken lagen. Vroeger was een boek dik, met veel letters op één pagina en je stapte lineair vanaf pagina één in het verhaal. Vandaag hoeft dat niet meer. Boeken worden vaker met het rechterbrein geschreven. Ze zijn dunner, hebben meer foto’s, lezen van achter naar voren, … Dit is geen oordeel, want ik ben zelf met zo’n fantastisch boek bezig.

Ik was al een tijdje gefascineerd door de Coffee with … boekenreeks. Ook dit is een conceptboek. De setting is steeds dezelfde : een fictief interview met een overleden bekende figuur. Hemingway, Michelangelo, Mozart, Plato en Oscar Wilde zijn ondermeer van de partij.

Ik had koffie met Groucho Marx.  Ik weet niet of je hem kent. Als kind keek ik op zaterdagmiddag vaak naar humor. Vooral Laurel & Hardy en Chaplin lieten zich smaken. Bustor Keaton kon er nog net door, maar de Marx Brothers vond ik maar niks. Leuke figuur, denk ik na het lezen van het boekje, maar nog steeds niet mijn tik.

Ik heb me de laastste tijd nogal verdiept in wat we vaak makkelijk als “mannelijk” of “vrouwelijk “omschrijven. Ik probeer dat echter te vertalen in linker- en rechterbrein. Beide helften zijn onmisbaar voor een normaal functioneren.  Een aantal communicatiemomenten de afgelopen weken waren sterk mannelijk of vrouwelijk gedreven. Fout dus, omdat ze vertrekken vanuit een te enge benadering.

Hoewel ik heb genoeg boeken over presentatietechnieken heb gelezen , heb ik toch  ”Stilte, ik spreek !” van Sylvie Verleye er bovenop gelegd. Ik had vanuit mijn mannelijk, rationeel denken genoeg redenen om dit boek niet te lezen. Dun, veel foto’s en geen idee dat er onmiddellijk uitspringt.  Maar m’n rechterkant voelde zich aangesproken en uiteindelijk niet bedrogen. Het boek benadert presenteren veel meer vanuit de relaties die het legt. Een sterk rechterbrein-boek dus.

Het idee dat me het meest bijblijft is het belang van presenteren. Het klopt, met de juiste presentatie, maak je een punt, overtuig je of inspireer je. Maar een goeie presentatie kan ook  een springplank zijn in je carrière. Ik kan me blauw ergeren op vergaderingen als men me iets komt vertellen en dan alle richtingen uitgaat. Een presentatie legt de focus en daar kun je het mee (on)eens zijn, maar het zegt me vooral iets over de persoon die de focus legt. Veel later kan ik de boodschap vergeten zijn, maar onthou ik de wijze waarop iemand de presentatie gaf.

( deze foto door dipfico )

Portret 1989 – 2009. Prachtig fotoboek van Stephan Vanfleteren. Met Vlamingen, die van een lelijke schoonheid of een schone lelijkheid zijn. Ik weet niet waarom maar ik voel erg de Vlaamse klei vermengd met lokale intelligentia. Iets om gemeend trots op te zijn.

Het moet een eer zijn om door de lens van Vanfleteren gevangen te worden. Manu Verreth (1940-2009) zou niet hebben misstaan in het boek.

Volgende week kijken naar de tentoonstelling.