“Inspiration is all around us” is one of my favourite phrases. In the colours of an eighteenth-century painting or in the graffiti on a wall … To keep track of my sources of inspiration, I use a camera that I keep with me at all times. It’s for my “visual diary”.

Many people around me do not see what I see. I am not boasting about it; it’s the way I was born. The observation of daily life is an amusing exercise. Finding absurdity in everyday life is a very British tradition : Alan Bennett, Mr. Bean and Monty Python are great examples of this, indeed. British humour relies heavily on timing. In a formal gathering, you must be respectful and extremely polite before casually making an outrageous remark. Every day of my life, I witness something that makes me burst out laughing.

Paul Smith in conversation with Olivier Wicker, “Paul Smith, a to z”, Abrams, New York, 2012

Een druilerige zondagmiddag. Geen straaltje zon. In Dilbeek aanschuiven bij Animals Express. En mezelf een beetje Jimmy Kets wanen. 82,50 euro besteed aan het welzijn van Boris & Jeltsin. Goed besteed, stel ik vast.

Iedere mens die sterft is een museum dat brandt, en iedere mens die leeft is een vat vol verhalen. – Marc Didden

Ik heb in medialand al op meerdere stoelen gezeten, behalve op die van de scenarist. Het is uitgerekend de stoel die me het meest intrigeert. Ik hou me graag met fictie bezig. Van alle televisiegenres gaat dit het traagst vooruit, maar het proces is helder. En net daarom is het succes bijna gegarandeerd. Ik moei me vooral in de initiële fase : het concept (niet meer dan een baseline) goedkeuren, scenario’s bestellen en lezen (met steun van het VAF), een go geven op de productie (lees : geld vrijmaken), bij de regisseur aandringen op een duidelijke regievisie en meekijken naar de casting. Dan is het maanden stil tot ik een ruwe versie mag bekijken.

Televisie is geen wetenschap, en toch kan je leren hoe je (een scenario) moet schrijven. Jammer dat, net zoals in de VS, creatief schrijven bij ons niet de facto op school wordt aangeleerd.

Als ik ooit eens veel tijd heb, probeer ik dat ook eens. Daarom lees ik nu een stuk of wat boeken.

Marc Didden, scenarist van onder andere De Smaak van de Keyser, Koning van de Wereld, … en Red Star Line (in voorbereiding) las alle boeken en vatte ze handig samen in een luttele 60 pagina’s.

Dit is zo’n typisch rechterbrein doe-boekje dat je stap voor stap leert hoe je tot een verhaal komt. Succes verzekerd.

Robert McKee is de goeroe die de screenwriting bijbel schreef. 466 pagina’s, kleine lettertjes. Ik kreeg ook les van hem en het was geen pretje.

Op het resultaat van mijn scenarioschrijver is het nog even wachten. Het verhaal is er al …

Marc Didden, “Scenarioschrijven. Over de noodzakelijkheid van zitvlees.”, Luster, 2011.

Chris Baty & Lindsey Grant & Tavia Stewart-Streit, “Ready, set, novel ! Plan and plot your upcoming masterpiece.”, Chronicle Books, 2011.

Robert McKee, “Story. Substance, structure, style and the principles of screenwriting.”, Methuen, 1998.

Als ik moet kiezen tussen Londen en Parijs, dan kies ik voor Parijs. Londen biedt wellicht meer excitement, maar in Parijs voel ik me meteen thuis. Parijs lijkt me ook veel overzichtelijker. Het blijft een dorp. Hét grootste dorp van Frankrijk.

In mijn boeken reis ik momenteel van Parijs naar Londen. Ruth Joos bracht me op Radio 1 bij “Een filosofie van de fiets. Londense notities”. De fiets is tegenwoordig het middel bij uitstek om de stad te verkennen. Declercq schreef een aardig boekje, maar het kwam niet helemaal op dreef. Ik had de auteur én de stad nog veel beter willen leren kennen.

Ik las eerder “Bicycle diaries” van David Byrne en daar zat ik pas mee op de fiets.

Hans Declercq, “Een filosofie van de fiets. Londense notities.”, De Bezige Bij, 2012.

David Byrne, “Bicycle diaries”, Faber & Faber, 2009.

Ik heb geen beetje artistiek talent. Ik speel geen enkel muziekinstrument en kan zelfs geen noot lezen. Schilderen en tekenen is een ramp. Op school was knutselen stress. Misschien, heel misschien schuilt er diep in mij een jazz zanger. Wat niet is kan nog komen. Ik heb een hele verzameling jazz standards met een bijhorende collectie single malts.

Net daarom ben ik een creatieve slokop en stuur ik creativiteit graag aan. Sommigen zijn beter achter dan voor de schermen.

Om de één of andere reden val ik vooral voor grafisch werk. Vahram Muratyan is een wereldburger die uiteindelijk in Parijs landde en daar een grafisch bureau startte met onder meer Chanel als klant. Na een lang verblijf in New York begon hij met een blog Paris versus New York, a tally of two cities.

Zijn spontane schetsen over deze twee wereldsteden leidden tot vergelijkingen tussen de twee. De tekeningen geven je meer sociologisch inzicht mee over de twee steden dan om het even welke dikke studie.

Vahram Muratyan, “Paris versus New York. A tally of two cities.”, Penguin Books, 2012

Het besluit is genomen : ik zal me nog verder lossnijden van Nederland. Amsterdam is opgezegd. Wil men in nieuwe grond wortelen, dan moet men de oude aarde flink van zich afschudden.

I’m an Englishman in New York, zingt Sting over Quentin Crisp. Een Hollander in Parijs ?

Tijdens ons laatste feestje kregen we veel champagne (bijna op) en evenveel boeken. Iemand gaf ons Adriaan van Dis “Stadsliefde, scènes in Parijs” cadeau. We vermoeden dat het Hilde was, maar het kaartje ontbrak. Ik hou er van wanneer boeken  gededicaceerd zijn. Wanneer iemand een voorwoordje in zo’n boek neerpent, dan krijgt dat werk een persoonlijke toets. En je kan het cadeau niet door-schenken. Het is me al een paar keren overkomen dat het kaartje van de vorige schenker nog bij het cadeau stak dat ik ontving. Daarom, als ik iemand een boek offreer, dan schrijf ik daar in grote letters een opdracht in.

Van alle Belgische steden is Brussel de enige stad waar ik wil wonen. Maar heel soms bekruipt me het gevoel om naar het buitenland te verpatsen. Genève heb ik aan me laten voorbij gaan, maar Londen, Parijs, Rome, … zijn steden waar ik best zou kunnen aarden. “Londen is geen stad om te wonen”, zegt mijn vroegere baas Tony me. Misschien heeft hij gelijk. Ik heb veel gereisd. De wereld, maar vooral Europa. Op de blinde vlekken Wenen en Praag na, ben ik in Europa overal wel gepasseerd.  Thuis hebben we een blauw vermoeden dat Parijs een tweede thuis zou kunnen zijn.

van Dis sterkt dat vermoeden nog met zijn boek. De lichtstad Parijs heeft een lyrische betekenis voor me en de schrijver verwoordt dat op net zo’n manier. Deze Hollander schrijft zo mooi. Ik heb wel tien keer vanonder mijn nieuwe leesbril naar mijn partner geroepen, “Wat schrijft hij zo mooi !” Een beetje geaffecteerd en zeker geraffineerd, dat geef ik grif toe. Maar zooo mooi ! En al lezend hoor ik zijn zoetgevooisde bijna even geaffecteerde en geraffineerde stemgeluid.

Mijn geheugen herbergt een woud aan geurstokjes. Pluk ik een aardbei, dan ruik ik de duinen uit mijn jeugd. Mijn Indische tantes zitten in framboos. Honderden neusherinneringen heb ik opgeslagen. Mensen, landschappen, woorden – aan alles kleeft een geur. En aan steden. Eet ik een gepofte kastanje, dan ruik ik Parijs in de winter. Maar hoe ruikt Parijs in de zomer ? Op een windstille dag, als er een deksel vuile lucht over de heuvels hangt. Naar zwervers. En dat is niet één geur, maar een boeket van stanken. Mijn neus plukt ze er een voor een uit.

“Stadsliefde. Scènes in Parijs.”, Adriaan van Dis, Augustus, Amsterdam, 2011.

Afgelopen weekend was ik gebeten om het boek “Alles wat je eigenlijk zou moeten weten over wijn volgens Alain Coninx” asap te kopen. Ik vond mijn gading in De Standaard Boekhandel en kocht en passant ook nog “Bistronomie 2012″ van de uitgevers Steve Engels & Johannes Denis en “Een filosofie van de fiets” van Hans Declercq. Het laatste wegens gehoord bij Ruth Joos op Radio 1. Op dat bistronomie-boek kom ik later nog wel terug. Grrrr !

Ik heb het boek in één ruk – goed voor toch vier goeie glazen wijn – uitgelezen. Thuis liggen hier een stuk of wat wijnboeken, maar ik krijg die niet uit. De “Larousse wijn encyclopedie. Wijnen uit de hele wereld. Compleet herziene editie” weegt drie kilo. En “Wegwijs in wijn 2012″ krijg ik helaas niet in mijn portefeuille.

Ik drink graag wijn maar ben niet dé kenner. Meer nog dan food hangt er rond wijn een aureool van snobisme. Ik kan een goeie wijn perfect van een slechte wijn onderscheiden en ik schreeuw het al langer dan vandaag van de daken dat teveel cafés en bars slechte wijn serveren.

Alain Coninx doorprikt dat snobisme en schrijft op een zeer toegankelijke manier over wijn. Coninx vertelt waar je op moet letten als je wijn koopt & drinkt. Hij bezoekt een paar domeinen in binnen- en buitenland. Hij vertelt wijn-verhalen en biedt een paar interessante wijn-lijstjes.

Naast de boeiende verhalen, onthou ik twee zaken :

- Vertrouw op een (lokale) wijnhandelaar. De rekken in de supermarkten zijn goed gevuld (in volume en kwaliteit) maar je kan beter afgaan op een adviseur die je zelf kent en die jouw smaak leert kennen.

- Jean-Paul Perez bouwde met 90 plus wines een voortreffelijke site. Een overzicht va 1,4 miljoen wijnen met een score van gemiddeld meer dan 90 punten. Je verneemt bij welke handelaar ze te koop zijn in jouw buurt en hoe ze accorderen met welke gerechten.

“Alles wat je eigenlijk zou moeten weten over wijn volgens Alain Coninx”, Alain Coninx, Borgerhoff & Lamberigts, Gent, 2012.

Eén van de meest gelezen posts op deze blog (ook vandaag nog) dateert van 3 december 2006. Foodies vinden foodies. Vermits ik véél op restaurant ga, durf ik wel eens lijstjes samenstellen. Dat maakt het handig als ik last minute een resto-beslissing moet nemen.

Binnen de Brusselse Vijfhoek, waar ik het liefst vertoef, zijn dit – in willekeurige volgorde – momenteel mijn top 5 restaurants.

Behalve het feit dat het géén sterrenrestaurants mochten zijn (Comme Chez Soi of Sea Grill bijvoorbeeld) ook geen snelle-hap-restaurants als Bar Bik, Divino, of Fin de Siècle, die overigens vaak een zeer goeie keuken serveren.

L’HPO (ofwel : L’Achepot)

Stond in 2006 ook al op mijn lijstje. De naam, het interieur en de kaart veranderden. De eigenaars bleven dezelfde. Is eigenlijk mijn stamrestaurant. Vetrouwde bediening en de juiste mix tussen locals en toeristen.

LE FOURNEAU

Een paar huizen verder dan l’Achepot. Dit is het zusterhuis van Le Gril aux Herbes in Wemmel. Er wordt gewerkt met een soort tapas. 7 of  9 gangen alnaargelang het menu. Niet te uitgebreid. De kans dat je aan de toog wordt gezet is groot, maar dat is gezellig. Je ziet de andere klanten, houdt de obers in het oog en ziet hoe het er in de open keuken aan toe gaat. Ik nam er laatst de lunch à 20 euro en die was voortreffelijk.

LITTLE ASIA

Sinds ik in Brussel studeerde, eet ik Vietnamees. Ik had als student een vast adresje in de Dansaertstraat. In de tijd nog toen deze straat geen enkele hippe tent kende.  Alleen een poelier én een Vietnamees. Formica tafeltjes. Iets gestoomd en iets gefrituurd, vooral vanuit de diepvries, met een zoetzure saus uit een grote fles en goedkoop. En de slechtste rosé van héél Brussel.

Little Asia op een boogscheut daar vandaan is het tegendeel. Alle clichés die er maar kunnen bestaan over de Vietnamese keuken heeft de bazin Quyên tegengesproken. De kok kookt er  alleen maar vers en dat doet die exotische keuken totaal anders smaken. Het restaurant is niet goedkoop en werd met de tijd duurder. Gekend bij de Brusselse socialistische en liberale ministers.

LE VISMET

Ik heb even getwijfeld of ik hier Le Vismet of La Marie Joseph moest plaatsen. Omdat ik vaak uit eten ga en toch wel op mijn lijn probeer te letten (en graag gezond eet), kies ik vaak voor visrestaurants. Beide restaurants zijn top binnen de Vijfhoek, maar daar waar La Marie Joseph een beetje bon chic bon genre is, heeft Le Vismet iets Brussel-Vlaams.

LE SELECTO

De patroon van Café al Dente zakte vorig jaar van de bovenstad af naar de  benedenstad. Succes verzekerd. Een Frans regionale keuken aan een zeer democratische prijs. De kaart, onder de noemer bistronomie, verandert om de paar maanden. Ik zit er vaak en graag. Afwachten of het een topper blijft.

Zaterdag

Ik heb vrijaf. Een paar dagen vrijaf eigenlijk. Ik ben van plan om dat-boek-van-me naar het Engels te vertalen maar een nieuw inzicht eerder deze week leerde me : vakantie is vakantie.

Ik sta om 6 uur op. Filip moet werken.  Ik schakel van we-time naar me-time en kan daar ook best van genieten. Om 7 uur even langsgaan op kantoor (toch een beetje workaholic) en verder vooral tijd om te lezen (Adriaan van Dis, “Stadsliefde. Scènes in Parijs” en Alain Coninx “Wijn”) én te schrijven.

Maar plots fietst daar het bericht tussendoor dat een controleur van de MIVB werd doodgeslagen tijdens een banaal ongeval. De rest van de dag kan ik samenvatten in een paar Tweets :

jblaute

@jeanphilip idd. Love bxl maar de stad is ziek en gevaarlijk. Mijn kinderen, geliefden, vrienden kunnen daar helaas van getuigen.

jeanphilip

#brussel is ook : brood kopen bij Charli, wijn bij Nicolas, vis bij de Portugees van den ABC, kaas bij de Crèmerie en een pot in de Roskam.

sam_debruyn

Na wat vandaag gebeurd is, geef ik alle medewerkers van de MIVB het volste recht om – desnoods een hele week – al het werk neer te leggen.

delesi35

@jeanphilip : Triestige dag voor Brussel en vooral de Brusselaars. But never give up ! Geen andere Belgische stad kan hieraan tippen.

jonasmuylaert

@Riadh  B@lutdebisschop Wat zeggen die onderzoeken ? Volgens #GVA is Gent 2e gevaarlijkste stad in Bxl. Brux pas 3e …

Lurbai

@jeanphilip Ben ik te cynisch als ik zeg dat wanneer #eu en #vrt? daar wegtrekken enkel grotendeels een ghetto rest ?

Ik zit in de Roskam en spoel het weg met een glas Sauvignon. Ik moet mijn Brusselse minister mailen, denk ik, en zeggen dat meer mensen hun kleur voor Brussel moeten bekennen.

Is de stad ziek en gevaarlijk ? Eerlijk ! Ik denk het niet, al vind ik dat het antwoord eerder genuanceerd is. Er is in België geen andere stad waar ik zou willen wonen dan Brussel. Maar het is een teken aan de wand als rasechte Brussel-vrienden als Steven en Xavier wegtrekken uit de stad. En ik ken anderen die het overwegen.

Ik ga Pascal mailen.

Zondag

De stad heeft er de nacht opzitten. Ik heb gevoel dat de emotionaliteit is gaan liggen. Dood hoort bij de stad. Net als leven. De stad is vol leven. Prettige zondag. Prettig Pasen.

Ik lees deze week de showbizz-bladen met enige vertraging. Dag Allemaal titelt op pagina 20 “Heel wat vraagtekens bij de drie televisiesterren van Jeroen Meus”.  Hoge bomen vangen veel wind en zijn daartegen gewapend. Jeroen is een kanjer van een boom. Ik weet dat heel veel mensen hem het succes gunnen en dat relativeert beslist de afgunst van anderen. Wie in dit vak zit moet leren relativeren. Wie dat niet kan, dreigt zeer laag te vallen.

De Nacht van de Vlaamse Televisiesterren is in de eerste plaats een groots feest van de hele sector. Ik kijk er op zo’n avond vooral naar uit om met veel mensen bij te praten, wars van voor wie ze werken. En wars van het feit of ze nu één, geen of meerdere sterren winnen. Ik zei afgelopen week nog aan onze minister van media tijdens een bijeenkomst die ze op MIPtv in Cannes organiseerde voor de daar aanwezige Vlaamse producenten en omroepen : dat we hier met z’n allen verdomd goeie televisie maken in Vlaanderen en dat we met z’n allen daar wat fierder op mochten zijn.

Maar terug naar dat artikel.Wat sommigen blijkbaar tegen de borst stoot is dat Jeroen geen televisiepresentator is en toch met de buit gaat lopen. Mediaspecialist Jo De Poorter vindt Jeroen een zeer goeie kok. “Maar”, vertelt hij in het blad, “zoals Jeroen zelf zegt is hij géén presentator. Akkoord, da’s de enige categorie waarin Jeroen Meus niet heeft gezegevierd, maar hij was er wel voor genomineerd, hé. Door mensen toe te laten in categorieën waar ze eigenlijk niet thuishoren, ontneemt de Academie anderen de kans om voor hun kunnen beloond te worden.”

Ik snap deze discussie niet. Gaat het nu om koks versus nieuwslezers ? Reisreporters versus showentertainers ? Weerman tegen weervrouw ? Wrapper versus quizmaster ? …

Zou het kunnen dat sommigen het nog niet begrepen hebben ? Het medium televisie is veranderd. De tijd dat de presentator zijn blinkend jasje aantrok in zijn loge om in de studio een andere mens te worden om dat dan weer van zich af te schudden is voorbij. Televisie heeft geen presentatoren meer nodig. Kobe is dat niet. Bartel evenmin. Idem dito voor Tatyana, Eva, Jill,  Martine, Sabine, … en al die andere mensen die me nauw aan het hart liggen. Bij Eén ga ik op zoek naar mensen met charisma, met persoonlijkheid, met talent, met passie, met expertise, met vakkennis, … Mensen waarin de kijker gelooft. Toegegeven, je hebt een soort technische bagage nodig, maar dat heeft niks met authenticiteit te maken. Voila, het woord is er weer uit. Authenticiteit, of beter nog authentieke authenticiteit.

Het zal me worst wezen of Jeroen een presentator is of niet. Ik weet hoe gepassioneerd hij bezig is met koken. En met televisie. En hoe hij die passie graag deelt. Geen presentator, maar het zal me niet weerhouden om nog veel programma’s met hem te maken.