de italiaanse jamie oliver

In Orvieto de Italiaanse Jamie Oliver ontdekt. Zoals dat gewoonlijk gaat : je bezoekt de (schitterende) duomo, kuiert door de stad en wilt niet meteen het eerste het beste restaurant binnenstappen. Dan volg je in zo’n onooglijk kleine zijstraat de aanwijzing ‘Trattoria Da Carlo, Giardini’.

Carlo is een jonge twintiger, knap en vooral niet op zijn Italiaanse mond gevallen. Hij prijst zijn waar aan als geen ander, kookt overheerlijk en is net zo brutaal als Oliver. En hij vertelt verhalen. Dat er gisteren 20 Vlamingen op bezoek waren. Dat ze nog laat in de nacht gingen zwemmen. Dat er een bestelling van 2000 euro voor wijn lag. Tegen de Hollanders : dat Liselote een goeie vriendin was. Dat ze groot en blond was. En dat ze alleen Engels en Italiaans spraken. Verhalen, hij vertelt het ene na het andere. Of ze allemaal waar zijn, weet ik niet. Maar ik hoor ze graag.

Brutale authenticiteit moet dat zijn.

Trattoria Da Carlo (met papa en mama), Vicolo del Popolo I/9, 05018 Orvieto, tel 0763.343916

slagschaduw

” Nooit begrepen waarom men kinderen de toekomst noemt. Het moeten bejaarden zijn. Bejaarden zijn onze toekomst, ze zijn wat wij worden. Kinderen behoren tot het verre verleden, tot wat nooit terugkomt. Het is makkelijker zich in te leven in iemand van 80 dan 8. Het is ook nuttiger. “

piazza Vittorio

Er zijn veel studies en essays gepleegd over diversiteit. De VRT heeft er een cel voor en sommige politieke partijen vallen er over. Niemand kan me duidelijk zeggen wat diversiteit is. Ieder z’n interpretatie, ook dat is diversiteit.

Het feit dat België honderdduizenden illegalen telt is me nooit duidelijker geworden dan in de Eén-reeks 0032. Plots kreeg elk van hen een gezicht. En dan blijkt het niet om één pot nat te gaan.

Op reis echt genoten van het boek van Amara Lakhous De lift op Piazza Vittorio. Over een flatgebouw op het gelijknamige plein in Rome waar een stel bewoners van diverse nationaliteit met mekaar overhoop ligt naar aanleiding van de lift. En ieder heeft daarover zijn waarheid.

toscane 3.0

We zijn halfweg de reis gestrand in Bagno Vignoni. Een (vooralsnog) vrij onbekend Toscaans dorp met een prachtige warmwaterbron, pal in het centrum.

We treffen hier een aantal vrienden en vrienden van vrienden. Een bonte mengeling. Als je het professioneel bekijkt : een architect, wat medialui, een trendwatcher, een aantal mensen die zorgen voor onze geestelijke gezondheid en diverse communicatiespecialisten. Gek is dat onze wegen ook op andere manieren kruisen omdat we samen op school zaten of met meerderen  in de bed en breakfast-branche zitten. De wereld blijft klein.

Er wordt nauwelijks over het werk gepraat. We voeden en inspireren mekaar met drank, talrijke hapjes en veel gedachten. Elk gesprek eindigt dan ook met een pak mentale notities. Dingen die we moeten googelen (zoals wie Il treno di tozeur zong) of op het  internet moeten opsnorren. Unlike.net of Wordle.net of Re-ticket.com of nog zoveel meer. Dat is vakantie 3.0 !

de loge

Ik beschouw mezelf als een netwerker. Als journalist was ik een nieuwsgierig mens en dat ben ik altijd gebleven. Mensen zijn een schat aan informatie. Een Desmond Morris behoort daarom wat mij betreft tot het soort überjournalisten. En tuurlijk, dat netwerk helpt je een flink stuk op weg. Niet noodzakelijk professioneel, maar in de eerste plaats vooral als mens.

De loge heeft me altijd al geboeid. De Joden eigenlijk ook, al is er geen verband. Maar in beide gevallen zijn ze voor mij  gesloten gemeenschappen, die voor mekaar opkomen.

Ik heb een paar kenissen waarvan ik weet dat ze  lid zijn van de loge. Ik  word zelf  al eens gesolliciteerd om lid te worden van één of ander sociaal (formeel of informeel) netwerk. Die journalistieke reflex heeft dan de neiging om de bovenhand te nemen en ja te zeggen. Ondertussen heb ik geleerd om die  reflex achterwege te laten en eerst mijn ruimer referentiekader te bekijken. Om eerst in mijn woorden- of belevingswolk te duiken.

Vrijmetselarij van Jimmy Koppen, uitgegeven in de nieuwe De Essentie-boekenreeks, was verhelderend. Als ik het goed lees is de loge in eerste instantie een vriendenkring, al heet dat dan ‘een broederschap’. Gelijkgezinden kijken met een open geest naar de wereld en hopen van mekaar te leren. Het lijkt een beetje als naar de school-des-levens gaan. Mooi, vind ik dat, maar dan doe ik dat vooralsnog liever niet achter gesloten deuren. Ik wil lezen en gelezen worden als een open boek. En voor wie me kent is zelfs dat al vrij complex.

christie’s great estates

Op reis kom je de meest diverse magazines tegen in je hotel. Zoals Christie’s Great Estates. Voor wie op zoek is naar een (tweede) optrekje.

zwitserland

We zijn op weg naar Italië en rijden een paar dagen door Zwitserland. Een paar honderd kilometers. Van Luzern, naar Gstaad en Sankt Moritz. Als kind kwam ik hier vaak.  Mijn moeder werkte er destijds als receptioniste in één van de hotels van de Christelijke Mutualiteiten. Vier maanden per jaar. Ik volgde twee maanden (zonder Lanoye’s kartonnen doos).

Als je Zwitersland ergens mee associeert dan is het beslist met bergen. Zo dacht ik ook, tot m’n reisgezel droogweg opmerkte, “Ze hebben hier wel geen kust, ze hebben dan toch veel meer water dan onze paar tientallen kilometer Vlaamse kust”.

En regen hebben ze ook. Zelfs sneeuw in de zomer ….

mobile me online support

Ik heb een Mac-abonnement op MobileMe. Omdat ik aan verlenging toe was en met een aantal vragen zat, zocht ik in de FAQ’s naar het juist antwoord. Tot ik de online chat support ontdekte. Ik heb niet de flauwste idee of er robot of een echte mens (Californian or Indian) achter zat, maar het werkte perfect. Daar kunnen veel bedrijven nog een puntje aan zuigen.

real leaders don’t do powerpoint

PresentationZen van Garr Reynolds is zonder enige twijfel het beste boek over het geven van presentaties. Real leaders don’t do powerpoint van Christopher Witt is daarop een goeie aanvulling.

Mijn drie gouden regels – en ook Witt vermeldt ze – zijn :

1. Zorg voor een goeie voorbereiding. Steek er voldoende tijd in. Weet wat je boodschap is, formuleer die helder en toets die af met een klankbord dat je niet naar de mond praat. (Met dank aan de woorvoerders van Eén !)

2.Weet op voorhand wat de technische context is waarbinnen je praat. Ik sta graag aan een pupiter. Hoewel ik vrijuit praat, kan ik dan spieken naar m’n scenario. Van een handmicrofoon word ik nerveus.

3. En het allerbelangrijkst. Be in the moment ! Op het moment dat je opkomt, ben je één en al die speech. Vergeet al de rest en ga even in tranche.

bommen

Kurt Vonnegut citeert in Man zonder land uit een brief die hij kreeg van een jongeman uit Seattle.

Een poosje geleden werd mij gevraagd om, zoals nu gebruikelijk is, bij de veiligheidscontrole op het vliegveld mijn schoenen uit te trekken. Toen ik mijn schoeisel in de bak deponeerde, overviel mij een gevoel van volslagen absurditeit. Ik moet mijn schoenen uittrekken en laten scannen roor een röntgenapparaat omdat een of andere figuur geprobeerd heeft met zijn gympen een vliegtuig op te blazen. En ik dacht : ik heb het gevoel dat ik in een wereld leef die zelfs Kurt Vonnegut niet verzonnen kon hebben. Dus nu ik ontdekt heb dat ik u dit soort vragen kan stellen, wil ik graag weten : zou u dit hebben kunnen verzinnen ? (Straks lukt het iemand nog een explosieve broek te maken, en dan zijn we echt in de aap gelogeerd.)