melrose place

Ik ben net terug van een week LA Screenings. Gedurende een week tonen de grote Amerikaanse studio’s zoals Disney, Fox, Warners, CBS, … hun nieuwste series. In deze fase is er meestal enkel een pilot gemaakt. Als de adverteerders op de New York Showcase overtuigd zijn van ‘het product’ en de zenders daarna ook effectief bestellen komen de eerste afleveringen in het najaar in de Verenigde Staten op antenne. Als ‘het product’ tegenvalt is het niet ondenkbaar dat de reeks al na een paar afleveringen wordt afgevoerd.

Ik heb zo’n 50 reeksen gezien. Een aantal daarvan zijn te Amerikaans voor Vlaanderen, maar dit jaar bracht toch een redelijke oogst die ook voor hier geschikt is. Mijn (persoonlijke) favorieten kan ik hier niet oplijsten. De meeste Vlaamse zenders hebben een soort exclusiviteits- of volumeafspraak met de Amerikaanse studio’s en datgene dat niet door die zender wordt geselecteerd, kan achteraf alsnog aan de andere worden aangeboden.

Hoedanook ik heb zeer nostalgisch gekeken naar de nieuwe Melrose Place. Ik was als student bijzonder tuk op de reeks. Na Dynasty, Dallas en Falcon Crest was het een eerste reeks zich echt op jongeren richtte. De producenten rekenen erop dat de remake mag rekenen op dertigers en veertigers die even nostalgisch terugkijken als op nieuwe jongeren die de reeks nu zullen leren kennen.

Nu moeten de Vlaamse zenders nog hun opties lichten.

PS. Thomas Calabro was op de screening aanwezig. Z’n carrière zat na Melrose Place helemaal in het slop. En dan blijkt op zo’n event dat niet iedereen een Nicole Kidman of een Brad Pitt is.

problem solving 101

Ik ben in mijn loopbaan al een paar keren met consultants gewerkt. De boys van McKinsey of van Empact. Ze strijken even neer in de organisatie met een specifieke opdracht, doorgronden het bedrijf, bevragen en leveren dan een (waardevol) rapport.

Ken Watanabe was zo’n boy. Een Japanner die studeerde in Yale en Harvard en nadien geruime tijd management consultant was bij McKinsey. Tot hij besloot om met zijn inzichten het Japanse schoolsysteem mee te hervormen van een “memorization-focused education” naar een meer “problem-solving-focused education”.

In zijn boek reikt hij een aantal inzichten en tools aan om sneller problemen te doorgronden en op te lossen.

De basis : om een probleem op te lossen moet je volgende stappen ondernemen.

• understand the situation
• identify the root cause of the problem
• develop an effective action plan
• execute and modiy until the problem is solved

Tools die je bij de analyse en het oplossen kunnen helpen zijn :

• the logic tree : break down a problem into categories without leaving anything out, and group similar items under the same branch
• yes / no tree : write down a question and answer with a yes or now answer and see whether it leads to an explanation
• problem solving design plan : clarify the issues you are trying to solve, state your current hypotheses and rationale, and list the analyses, actions, and information required to prove or disprove those hypotheses. This will increase your problem-solving productivity.
• hypothesis pyramid : state your problem and sum up the rationales. Prioritize the rationales.
• pros and cons

Het lijkt poepsimpel en is het ook. In essentie doen die consultants niks anders. Met wat Watanabe voorstelt kan je één en ander zelf uitproberen. Of het nu gaat om je volgende vakantiebestemming of dat probleem dat je op kantoor niet opgelost krijgt.

Surf zeker eens naar de site en klik op toolboxes. De geanimeerde voorstellingen leggen het zeer goed uit.

entrepreneurship

Zeg het luidop. Entrepreneurship. Het klinkt erg Frans maar het is op en top Amerikaans. En wij Europeanen zouden er beter wat meer van hebben.

Ik was vanavond in The Grove, een mall in Los Angeles. Zeven dagen op zeven open van 9 tot 23 uur. Kan iemand me uitleggen waarom je bij ons niet op zondag mag shoppen ? Of op een doordeweekse dag na 18.30 uur ?

Not something to remember but to do.

emotionomics

Een stevige brok om te lezen. Eigenlijk een handleiding voor de jongste lichting marketing studenten. Maar een boek op het kruispunt van psychologie, marketing, wetenschap en economie. Er zit iets in van Kevin Roberts (Lovemarks), Malcolm Gladwell (Blink) en Martin Lindstrom (Buyology).

Het begin van dit millenium overtuigt alle wetenschappen dat emoties een belangrijkere drijfveer  zijn dan onze ratio. Ratio verklaart het gedrag, terwijl emoties tot acties leiden.

Kevin Roberts wijst als één van de eerste reclamegoeroes  erop dat merken en producten een emotionele band met hun gebruikers moeten hebben. De fysieke eigenschappen van een product zijn de basis, de emotionele voegen er een surplus aan toe dat de basiseigenschappen overstijgt.

Malcolm Gladwell wijst  als wetenschaps journalist erop dat beslissing meer door de buik dan door het verstand genomen worden. De eerste vijf seconden zijn bepalend in alles. Dan wordt beslist of je die relatie begint, die wagen zal kopen, ….

Dan Hill ging als eerste op zoek naar signalen om dat gedrag te herkennen in fysieke uitingen. Als marktonderzoeker baseert hij zich niet op het verklaard gedrag maar op de expressies op iemands gezicht. Martin Lindstrom doet hetzelfde maar zoekt het antwoord in hersenscans.

Erg boeiende materie maar ook een beetje freaky als straks een scan van je hersens jou zal vertellen of je voor dat product of die mens valt. Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten, zei Willem Kloos, en ik hou het liever zo.

adclassix.com

Leuke site gevonden waar je allerlei originele vintage advertenties kan kopen. Worden snel & veilig verpakt verzonden. Deze advertentie van NBC uit 1955  gekocht voor 30 $.

wijnhuis jeuris

Goedemorgen,

Je herinnert je nog wel onze ontmoeting enkele jaren geleden in restaurant Bartholomeus.
Wij hebben zonet een nieuwe website gelanceerd. Misschien vind je hem wel de moeite om eens te vermelden op je blog. We hebben er veel moeite in gestopt om een site te maken die meer biedt dan de meeste eerder statische wijnsites.

groeten,

Kris Jeuris

Ik herinner me die ontmoeting nog zeer goed. Wat lekkere hapjes van de chef, maar vooral die beresterke wijnen op een regenachtige zondagmiddag in Knokke met Beun & Claes.

Enerzijds dacht ik, vreemde vraag. Anderzijds, Kris & Bert zijn twee fijne kerels, met een voortreffelijke smaak en passie voor (Portugese) wijnen. Of ik gelijk heb, weet je door de proef op de som te nemen.

electrabel bye bye

Het leven is hollen. Het leven is een rush. Eigenlijk vind ik dat wel leuk. En toch heb ik graag dat bedrijven die rush van me begrijpen. Een Delhaize doet dat. Een VISA doet dat. Een Electrabel weigert dat in te zien.

Mijn bank ligt al een tijdje overhoop met Electrabel. Domiciliering dubbel geboekt waardoor er uiteindelijk niks betaald wordt. Dus gebeurt de betaling weer manueel en dan dreig je dat wel eens over het hoofd te zien. Ik begrijp dat je daarvoor een aanmaning krijgt. De computer stelt dan vast dat je te laat bent met betalen en print automatisch een briefje. Een aanmaningsbrief. In de kleine letters zegt Electrabel dat ze daarvoor 12,39 euro mogen aanrekenen om dat briefje te sturen. In werkelijkheid rekenen ze een volle 18 euro aan. Dat is een dubbele lunch in doorsnee restaurant, een goed boek of twee flessen van de betere wijn. 18 euro !

Ik belde vanmorgen misnoegd met de klantendienst waar een vriendelijke dame me te woord stond. Ik had met haar te doen. Leg haar uit dat ik de factuur betaalde, maar weiger die 18 euro te betalen. Of ze even kon overleggen en me in wachtmuziek kon zetten ? Na overleg – met haar dienstchef, neem ik aan – liet ze weten dat ze die kosten niet kon kwijtschelden. En of ze de vervaldatum van mijn contract kende, vroeg ik haar. Dat wist ze. Maar om me op te zeggen, moest ze me doorverwijzen naar een collega. Dat deed ze niet, wel stuurde ze me terug naar het startmenu. Aan vriendelijk dame nummer twee – ook met haar had ik te doen – liet ik weten dat ik om bovenvermelde reden onze samenwerking zou opzeggen. Ze nam daar beleefd nota van. Toch hoorde ik in haar stem enige ontgoocheling.

Hoeveel kansen heb ik Electrabel gegeven om klant te blijven ? Hoeveel kansen hebben ze gegrepen ? …

Nuon, here I come.

annie leibovitz

Ik lees momenteel Annie Leibovitz at work. Ben net door het hoofdstuk waarin ze vertelt over haar conceptual pictures. Een beetje fotograaf weet meteen over welke foto het gaat als ik volgende woorden combineer : Whoopi Goldberg & melk, Keith Haring & penis of Bette Midler & roos. Het zijn wat mij betreft haar meest iconische  en meest bekende foto’s. Al moet ik toegeven, haar recente foto’s van Queen Elisabeth zijn van dezelfde slag.

Een jaar of tien geleden kocht ik op Camden Market in London twee kleine reproducties. De naakte torso van Willem Defoe, die toen met zijn The Wooster Group vaak in Brussel kwam (een lelijke maar knappe man) én deze foto van Ella Fitzgerald. De foto is genomen in 1988 en werd in 1989 gebruikt voor een reclamecampagne van American Express.  Via Google kwam ik bij  AdClassix.com terecht. Helaas is de originele advertentie al verkocht.