Soms schreeuw ik het bijna van de daken. Het is gedaan met ‘geformateerde televisie’. We zijn zo professioneel met tv-maken bezig dat het bijna wetenschappelijk wordt. Neem een gelukkig gezin, neem de lieve mama weg zet een bitch in de plaats, schudt en je hebt 50′ televisie. Of nog, ruk diezelfde familie weg uit de stad, zet ze in de jungle, en zie weeral 50′ televisie.

Televisie moet echte mensen tonen, met echte verhalen en echte emoties. Uiteraard komt daar een pak professioneel inzicht bij kijken maar het is zoveel authentieker.

Met veel talentenjachten is het net zo. Vaak uitlachtelevisie. Maar Susan Boyle lacht ons nu recht in het gezicht uit. Toegeven, ik weet niet hoe sterk de hand van de producers in deze is, maar het neemt niet weg dat Susan ze allemaal – de andere kandidaten en de programmamakers – naar huis speelt.

About these ads