doodgaan

Ik werd in mijn leven niet zo vaak geconfronteerd met de dood. Mijn vader overleed toen ik drie jaar was, maar ik was te jong om te beseffen wat er aan de hand was. Mijn moeder was een goeie mama én papa. Mijn best schoolmakker Guy pleegde zelfmoord toen hij zijn legerdienst deed. Hij had net zijn opleiding achter de rug; ik hoorde het nieuws terwijl ik zelf in Turnhout in opleiding zat. En Myriam en Peter waren er plots ook niet meer. Iets met kanker. 

Het leek toen allemaal zo irreëel, en dat is het ook vandaag nog. Als een hoofdstuk weggescheurd uit een boek, dat intussen een plaats kreeg op de plank. Misschien ben ik te rationeel om er mee om te gaan. Wacht ik tot ik weet dat de dood is om het te begrijpen.

Dit weekend las ik het boekje Oscar and the lady in pink. Over een jongen van zeven, die met leukemie in het ziekenhuis ligt. Hij maakt zichzelf wijs dat hij elke dag tien jaar ouder wordt. En iedere dag schrijft hij een brief aan God. Het wordt in je gezicht gegooid. Een kind dat doodgaat en zijn ouders haat omdat ze te laf zijn om de dood voor ogen te zien. Oscar wil dat het onderwerp besproken wordt. Het kind weet dat hij doodgaat, maar zijn ouders willen hem sparen. 

Doodgaan zal altijd een taboe blijven. Misschien hoort dat zo. De meesten vereenzelvigen de ziekte met de persoon. Maar het helpt als je mensen recht in de ogen kan kijken. Ik wist niet goed hoe ik me moest voorstellen tijdens de persconferentie aan de mensen die straks hun verhaal vertellen in Doodgraag leven. Gelukkig hebben zij het me makkelijk gemaakt …

Een knappe foto, denk je dan. Kobe en vijf mensen. Maar vijf van die mensen weten dat ze terminaal zijn. Dit is hun verhaal.

the branding of mtv

Wie meer wil weten over hoe je een televisiestation kan branden moet beslist het boek ‘The branding of MTV.  Will internet kill the video star ?’ van Paul Temporal lezen. Het boek omschrijft vrij omstandig als een echte case study de merkfilosofie van MTV.

Er loopt één constante door het boek : MTV heeft de zender nooit naar het buitenland gebracht als een USA-produkt. Ondanks de sterkte als global brand blijft 70 % van het aanbod binnen een regio lokaal. Niet alleen de programma’s, maar ook de VJs en zelfs het management zijn van ter plaatse en geven een eigen interpretatie aan de MTV-invulling.

love letters of great men

U kan zich weinig voorstellen bij een vorst en een toilet. Het doet u glimlachen. Maar zoals elk gewoon mens moet ook een koning af en toe de pot op. En dat is het net. U beschouwt de koning niet als een gewoon mens en dan lijkt het of een aantal menselijke eigenschappen hem vreemd zijn.

Zo is het ook met het liefdesleven van grootsten der aarden. Ze houden zich bezig met uitvindingen, het componeren van muziek of het voeren voor oorlogen. Soms lijkt het of Bach de hele dag rond componeert en Napoleon de hele dag oorlog voert. Maar ook zij zijn mensen en dus af en toe verliefd.

Ik was het boekje Love Letters of Great Men voor het eerst tegengekomen in de film Sex and the City. Onlangs, op de luchthaven van Edingburgh, doorkruiste het opnieuw mijn pad om via de sacoche op m’n leestafel te belanden.

Ik ga tegenwoordig slapen met Mark Twain, Oscar Wilde, Lord Nelson, … en vele andere mannen. Er wordt veel over vrouwen geschreven in het boekje, maar geen van hun brieven wordt afgedrukt.

Mooi vind ik hoe de dramaturg William Congreve (1670 – 1729) zijn verliefheid uitdrukt :

In the midst of crowds I remain in solitude.

pitching

Eén van de frequenter gelezen posts op deze blog gaat over het pitchen van programmavoorstellen voor televisie.  Deze presentatie vat het nog beter samen.

Succes !

 

starbucks sucks

Paul Temporal legt in zijn boek The branding of MTV het verschil uit tussen brand value en brand equity. A strong brand is essential for survival in the 21st century. Starbucks heeft ongetwijfeld een hoge merkwaarde, but it sucks …

In de Vlaamse Facebook-community was er véél commotie en véél emotie rond de komst van de eerste Belgische Starbucks in de vertrekhall van Zaventem. Collega’s op de VRT startten zelfs een actie ‘Starbucks op VRT’.

Ik ben een waterman en dus steeds curieus naar wat nieuw en vernieuwend is. Ik kan geboeid naar nieuwe concepten kijken en me er (graag) door laten meeslepen. Maar ik ben niet ziende blind. M’n laatste bezoeken aan Starbucks cafés her en der in de wereld vielen dik tegen. Ja, je kan er kiezen uit een variatie koffies, er is gratis wifi, een tafel en een stoel en zelfs wat zeteltjes …. maar waar heb je dat tegenwoordig niet ? Ik ben – nog los van sterren – ook geen Ibis of Novotel-fan. Ik hoef niet zo nodig in elke hotelkamer dezelfde inrichting met hetzelfde vloertapijt en vertrouwde zeepje. Geef mij maar iets eigenzinnigs met karakter.

In de Brusselse rue de Midi werd een nieuwe koffiebar geopend. Geen logo of tierlantijntjes. Ik ken de naam zelfs niet. Wel een nette zaak, lekkere koffie, wisselende broodjes en een keurige bediening. Een ietsje left of centre.

de vijfde vrouw

“Liefs van de vijfde vrouw”, zo tekende Petra het boek dat ik kocht over kunstenaar Anton Heyboer.

De Nederlander Heyboer maakte furore in de jaren zestig omdat hij aanvankelijk met drie en later met vijf vrouwen samenwoonde in zijn boerderij in Den Lip, vlakbij Amsterdam. Zijn werk is vooral bekend om zijn haantjes, vrouwen en madonna’s. Hij schilderde duizenden originele werken, die ook vandaag nog aan zeer democratische prijzen (van 50 tot 800 euro) worden verkocht. 

Ik wilde zo’n werkje wel kopen. Diverse galerijen bieden z’n kunst te koop aan, maar de vrouwen hebben nog steeds een shop in Den Lip, waar geregeld een nieuwe vracht van de zolder wordt gehaald. Wie binnenkomt in het vrolijke beschilderde huisje waant zich in de flower power tijd. Al was de muziek die er klonk oer Hollands. Niemand kan aan de verleiding weerstaan om iets te kopen. ”Een zeefdruk van Appel is maar een zeefdruk”, zei Petra, “maar nu heeft u een origineel werk van Anton.”

Petra stuurde me ook nog drie kilometer verder, naar het kerkhof om er het graf van Anton te bezoeken.

Sofisticated ladies ….

the thinkers 50

The Thinkers 50 gaat jaarlijks op zoek naar de meest invloedrijke nog levende ‘management thinker’. In de laatste editie staat CK Prahalad op kop, met Bill Clinton op de tweede plaats en Tom Peters, Richard Branson, Peter Senge, Robert Kaplan, Charles Handy, … in hun kielzog.

De ideeën van dit select gezelschap worden ook jaarlijks keurig samengevat in een boek. Ik heb zopas de editie 2006 uit. Michael Porter stond toen op één. Het goeie aan het boek is dat je in een notedop een schare inzichten verwerft.

Op die manier heb ik Kjell Nordström en Jonas Ridderstrale, bekend van hun boek Funky Business, beter leren kennen. Wat me aanspreekt in hun verhaal is dat ze meer emotie in het bedrijfsleven willen.

The world of business has changed dramatically. What will work has to be different in a revolutionary way : Traditional rols, jobs, skills, ways of doing things, insights, strategies, aspirations, fears and expectations no longer count … We cannot have business as usual. We need business as unusual. We need different business. We need innovative business. We need unpredictable business. We need surprising business. We need funky business.

The successful organizations will be different, too, unafraid of difference or creativity : they will seek emotion.

Intussen hebben ze een nieuw boek uit Funky Business Forever, How to enjoy capitalism.

tom deininger

- Self Portrait, Tom Deininger - 

The Guardian is één van mijn favoriete kranten. Goeie journalistiek, maar ook erg goeie foto’s. Geregeld publiceren ze zo’n foto op twee volle pagina’s.

Op die manier leerde ik Deininger kennen. Een Amerikaan die met afval kunst maakt.

een shot inspiratie

Om creatief te blijven heb ik af een toe een shot nodig. Een boek of een film, een babbel, een foto of een beeld, een reis, … Dat geeft me de nodige adrenaline. M’n volgende shot krijg ik vast op 19 en 20 november op het tweede Creativity Worldforum. Men verwacht veel volk want de Lotto Arena in Antwerpen werd afgehuurd. In tegenstelling tot de vorige keer geen overload aan sprekers, enkel grote kleppers :

Chris Anderson van The Long Tail, Made to Stick Dan Heath, Tom Kelly van Ideo, Steve Wozniak van Apple, Martin Heylen van Eén en als het een beetje meezit ook John Cleese.

Hier kijk ik naar uit.

tv verkoopt boeken

Toen ik laatst in De Standaard boekhandel de tafel met de Top Tien boeken bekeek, viel het me op dat meer dan de helft van de boeken iets met televisie te maken hadden.

Sommige van die boeken zouden zonder televisie nooit geschreven zijn (het Mekka-boek van Jan Leyers, het Voorbij de grens fotoboek van Lieve Blancquaert, de kooktips van SOS Piet Huysentruyt, …) of zeker niet zo goed verkopen. Paul D’Hoore is een journalistiek talent maar zijn boeken zouden niet dezelfde oplage halen als hij niet op radio of televisie kwam.

Sommigen zullen betreuren dat net die boeken in de hitlijstjes staan en niet het echt literaire werk. Maar misschien, zonder de boeken, zouden velen niet eens een boek kopen.