voorbij de grens

Ik schijf op deze blog niet zo vaak over Eén of VTM. Deze pagina’s zijn mijn privé-speeltuin en geen verlengde van de VRT-persdienst. Maar voor Voorbij de grens maak ik graag een uitzondering. Het is must see televisie. Als televisie een machtig medium is, dan wil ik hier gretig misbruik van maken.

Mijn moeder is invalide. Geboren met een lam been en een zware scoliose. Ik heb het nooit anders geweten, dus zag ik mijn moeder ook nooit als een invalide. Ze was streng en zorgzaam voor me en gaf me – hoewel ze er alleen voor stond sinds mijn vader overleed toen ik amper drie was – een correcte opvoeding. Haar been en die rug, daar had ik amper oog voor. Ze was er niet minder streng om.

Toen ze wat ouder werd vervoerde ik haar vaker in een rolwagen. Dan sta je pal achter zo’n wagentje en kijk je recht in het gezichtsveld van de voorbijgangers. Steevast die blik van ‘och zie’, ‘zie daar’, … en onbekenden die LUIDER spraken. Alsof ze een kind was, of geestelijk gestoord.

Ik heb daar mee leren leven. Maar mijn moeder niet. Ook vandaag niet, nu ze 71 is.  Felrode lippen en even felrood haar.

Toen ik drie jaar geleden in Cannes Beyond boundaries zag, wist ik meteen dat ik dat programma op Eén wilde. Alleen de (toenmalige) directie nog overtuigen, want ook die wisten niet goed hoe we hier moesten mee omgaan. Is het wel gepast dat we tien minder validen een trektocht door Nicaragua laten maken ? Dat we hun fysieke en psychische grenzen aftasten ? Heel veel redenen om het niet te doen. Het potentieel verwijt van de pers dat we de voyeuristische tour opgaan …

Helemaal akkoord. Maar laat die mensen nu gewoon zelf aan het woord ….

Voorbij de grens, maandag op Eén.

autobiografie van een boek

Nog zo’n fantastisch boekidee :

Andrea Kerbaker geeft het woord aan een boek dat geschreven is door een van die bekende en bewonderde Amerikaanse schrijvers uit de jaren dertig van de vorige eeuw, een collega van Hemingway, Faulkner en Saroyan.

Hij wordt verkocht, gelezen, staat in een mooie boekenkast, wordt verbannen naar de gang, dan doorverkocht. Nieuwe handen bladeren door zijn pagina’s, andere boekenplanken en eigenaren volgen. En ook al wordt hij in literair opzicht wat bejaard, voor verzamelaars en serieuze lezers ontleent hij nieuwe kracht aan het feit dat hij een eerste druk is. Het boek reist dus verder, naar huizen, boekenplanken en antiquariaten. Hij maakt zich soms vrolijk over de verschillende generaties lezers, luistert naar wat ze zeggen, observeert hun gedrag. Hij heeft slechts één angst : de oud-papierbak.

 

let’s keep TV popular

i

Ik zit een paar dagen in Edinburgh n.a.v. het Mediaguardian Edinburgh International Television Festival. Het is inmiddels de derde keer dat ik hier ben. Alle Britse broadcasters, producers (indies & public) zijn hier aanwezig en dat geeft behoorlijk wat inspiratie.

Vorig jaar had het festival een klap te verwerken : her en der kwamen schandalen naar boven over live spelletjes die niet live waren, winnaars die geen winnaars bleken, … en een boze queen die niet boos was. Het hoogtepunt elk jaar is de MacTaggart lecture door een senior uit de business die met z’n speech het kot op stelten zet. Vorig jaar was dat Jeremy Paxman die geen doekjes wond op de nieuwsplicht van de BBC.

Dit jaar was het de beurt aan Peter Fincham. Op het vorige festival was hij nog controller (netmanager) van BBC One maar hij lag onder vuur omwille van Crowngate.  De zender had bij RDF een documentaire over Queen Elizabeth besteld. So far so good, maar het aankondigingspotje, gemaakt door de BBC-rip off Redbee, veroorzaakte heisa. Het spotje deed uitschijnen dat Elizabeth boos opstapte na een fotosessie bij Annie Leibovitz. Later bleek dat de beelden van de geagiteerde koningin dateerden van na de fotosessie en niks met Leibovitz te maken hadden. Fincham diende in december zijn ontslag in. Intussen is hij aan de slag als director TV bij ITV.

Deze editie wordt beheerst door de PSB Review, Public System Broadcasting. De vraag is of de BBC als enige moet instaan voor de openbare omroepdracht, ofwel of dat ook door andere omroepen kan gebeuren. Dat zou impliceren dat een deel van het BBC-geld naar andere zenders zou gaan. Eén van de scenario’s is dat PSB enkel niche-opdrachten zou krijgen.

In zijn MacTaggart-lezing hield Fincham een pleidooi voor televisie als entertaining platform. Dé reden waarom mensen voor televisie gaan zitten is omdat ze ontspannen willen worden. Niet enkel met entertainment-programma’s maar ook met factual, drama en zelfs met educating programma’s.

In de jaren ‘80 met de opkomst van synthesizermuziek hielden artiesten een pleidooi to keep music live. Fincham roept op een television popular te houden. Een pleidooi dat ik graag onderschrijf.

Full speech.

We, Me, Them & It

Ik worstel de laatste tijd met taal. Hoe we een programma aankondigen in de persbrochure van Eén, wat de toon is van de nieuwdsbrief die we binnenkort lanceren, hoe je de ouders van Junior Eurosong aanspreekt, … We besteden veel tijd & geld aan logo’s, kleur,branding,  … en vergeten dan in laatste instantie taal. Ik overweeg ’s morgens of ik voor een meeting of persconferentie een kostuum & das moet dragen, maar ik zou net zo goed – terwijl ik mijn tanden poets – een taalkeuze moeten overwegen.

Uiteraard, taal moet dicht op je huid zitten. Moet uiten wie je bent. Maar het moet net zo goed zo gekozen zijn dat het de boodschap in ideale omstandigheden overbrengt.

Ik werd in die idee nog gesterkt door John Simmons, die tot voor kort directeur was Interbrand. In Wij, ik, zij & het, de kracht van woorden in zakelijke communicatie weet hij zeer gevat het belang van taal in elke omstandigheid te vatten. A must read … voor elke woordvoerder.

Ik probeer nog wat van die boeken op de kop te tikken. Wie ze op z’n bureau krijgt, zit in het project …

gretig

Ik was als kind geen boekenwurm. Ik hield van boeken, kwam graag in de bibliotheek en las, maar met mate. Het is pas later dat ik meer ben gaan lezen. En hou ouder ik word, hoe gretiger ik ben. Mijn leven is goedgevuld en dat laat soms weinig tijd om te lezen, maar het moet. Het is als zuurstof. Zonder kan ik niet meer. Ik doe m’n werk zoveel beter als ik lees. Creatief zijn, managen, omgaan met mensen, … tal van boeken hebben me het gegeven.

Om dezelfde redenen vind ik ook taal belangrijk. Je diepste ik laat zich voelen in alles wat je zegt en schrijft. Ik ben ervan overtuigd dat goeie managers een gevoel voor taal hebben en er op de juiste manier kunnen mee omgaan. Ik schrijf graag. Mijn blog brengt me tot rust. Ik kan mijn gedachten ordenen en proberen een stukje van mezelf aan jou te geven. Hoewel ik (nu) nog grenzen zet op wat ik schrijf. Het is wat ik ben.

Als kind stond ik wel graag voor de klas. Een gedicht brengen, een voordracht geven, … ‘t Was de kick van het moment, maar ook de voldoening iets verteld te hebben. Vandaag in m’n job sta ik vaak voor de klas. Ik ben me zeer goed bewust van dat moment en kies mijn woorden, de beelden die ik gebruik in een presentatie, de toon die aansla, … zorgvuldig. Maar het is mijn volle ik en het geeft zo’n voldoening als er een band is met die andere(n).

Lezen, schrijven, presenteren, … dat is communiceren. Me is We.

kawaii

Sinds ik zelf een pagina vulde in Pulp (*), het blad van Emmanuel Verheyden, krijg ik de nummers gratis toegestuurd. Veel van wat ik in de bus krijg, belandt meteen in de papiermand maar niet Pulp. Het blad heeft duidelijk een aantal vaste sponsors en adverteerders maar het slaagt er in tegenstelling tot veel andere bladen toch in een niche te vinden. Mission : een goed overzicht te geven van wat sexy, smart & funny is.

Het laatste nummer was integraal aan gewijd aan kawaii. Een Japans woord dat staat voor design dat schattig is. (Het Engelse cute klinkt beter).

Mijn absolute favoriet is deze wekker ontworpen door MIT Media Lab studente Gauri Nanda. Ze had vaak last om ’s morgens uit bed te geraken. Toch bracht een wekker geen soelaas. De snooze-knop liet haar meteen weer inslapen. Dus ontwikkelde ze deze wekker : zodra hij afgaat, springt hij van het nachtkastje op zoek naar een plekje waar hij zich kan verstoppen. Tot zolang blijft hij afgaan …

Hier te koop.

(*) nergens een online pagina te vinden

the art of storytelling

Als ik eens veel tijd heb schrijf ik dat boek over storytelling, want alles draait rond storytelling. De wereld, mijn leven … and everything in between. Dus verzamel ik zoveel mogelijk researchmateriaal. Op Amazon stelde ik vast dat de titel van het boek al verkocht was aan John Walsh. Dus kon ik niks anders dan zijn boek kopen.

Blijkt dat het boek vooral bedoeld is voor biblical storytellers. Zo zij het. Ik heb er een paar goeie tips uitgehaald, maar veel meer zat er voor mij niet in. Als een agnosticus, die met graagte opgaat in het mooie van deze wereld en dit heelal, was ik liever van andere stof voorzien.

Maar toch ook weer een nieuw inzicht : ik zal ter voorbereiding van dat boek toch weer naar de kerk moeten gaan. Luisteren naar hoe men daar omgaat met the art of storytelling.

wie ik ben …

waterboarding

Om de één of andere reden associeer ik waterboarding met California, jonge blonde goden en waterratten. Geef toe, ‘water’ en ‘boarding’. Edoch, … zelfs een SM-rechter waagt zich niet aan deze sport :

Waterboarding is a form of torture that consists of immobilizing a person on their back with the head inclined downward and pouring water over the face and into the breathing passages. Through forced suffocation and inhalation of water, the subject experiences the process of drowning and is made to believe that death is imminent.  In contrast to merely submerging the head face-forward, waterboarding almost immediately elicits the gag reflex.  Although waterboarding does not always cause lasting physical damage, it carries the risks of extreme pain, damage to the lungs and brains by damage aused by oxygen deprivation injuries (including broken bones due to struggling against restraints, and death. The psychological effects on victims of waterboarding can last for years after the procedure.

Christopher Hitchens nam voor het Hollywoodblad Vanity Fair de proef op de som.

Dit zijn de beelden.

 

artacucina

In het verjaardagspakket van F. zat een mooi stapeltje boekjes. Naast het bekende TeNeues-overzicht van Mapplethorpe ook een boekje dat verdacht veel op het kookboekje van Larissa Bertonasco leek.

Galerie Artacasa uit Amsterdam bracht het kookboekje Artacucina uit dat naast recepten ook kunstwerken van de betrokken artiesten toont. Erg grafische maar toch mooie, speelse werkjes. Zoals dit van Sanne Kuiper die “graag mensen schildert, roomkleurig en al dente”.

Mapplethorpe daarentegen zie ik niet meteen in de keuken hangen …