BV-brands

  

Bekende Vlamingen zijn merken, of ze dat nu willen of niet. Daar is ook niks verkeerd mee. Alles wat op de markt komt is gemerkt.

Ook televisiezenders zijn een merk en BV’s zorgen voor een toegevoegde waarde. De Canvas-collectie zou niet hetzelfde zijn als het door Koen Wauters en niet door Marcel Vanthilt werd gepresenteerd. Maar het is voor BV’s niet evident om buiten zichzelf te treden en zichzelf te bekijken als een brand.

Aha, platte commercie, zie ik u al denken. Niet noodzakelijk. Sommige brands worden sterker voorgesteld dan ze zijn. Dat zijn hypes, die even vlug verdwijnen als ze gekomen zijn. Ik kan zo wel een Top 10-lijstje opstellen. Maar dat kan u evengoed als ik.

Ik heb een grote bewondering voor Madonna. Ze heeft een imperium achter zich draaien, maar in alles wat ze doet, blijft ze trouw aan zichzelf. Ik heb haar nooit (persoonlijk) ontmoet, maar ik voel dat de madame is wie de madame echt is.

Een nieuwe rage zijn BV-boeken. Zo kreeg ik van Steph  ‘Dik in orde & toch dunner’ en van Evy ‘Het dagboek van Evy Gruyaert’. Twee geslaagde boeken omdat het boeken zijn die beiden vanuit de buik geschreven zijn. Geen format dat gekocht werd op de Frankfurter Buchmesse maar boeken echt door beide BV’s samengesteld. Geef toe, toch iets totaal anders dan de boeken van …

PS. Jammer dat de meeste websites niet vanuit diezelfde buik geschreven worden.

six-word memoirs

“For sale : baby shoes, never worn” is het kortste verhaal dat Ernest Hemingway ooit schreef. Kort maar krachtig. Amper zes woorden, maar ik zie een vloed aan beelden in mijn hoofd verschijnen. Van een echtpaar dat al lang verlangt naar een kind. Na veel moeite wordt de vrouw zwanger  maar later heeft ze een miskraam. Uiteindelijk zal ze nooit kinderen kunnen krijgen. De kinderkamer was al helemaal uitgerust. Alle kinderkledij gekocht. Maar dat is nu overbodig. En hoe hard de pijn ook is, nu moeten ze uit geldnood alles verkopen. Daarom, de kinderschoentjes staan te koop.

Ik weet niet welk beeld er bij jou opkwam ? In der Beschrankung zeigt sich der meister.

Of wat denk je hierbij ?

Not pretty enough, so now unemployed. 

Now I blog and drink wine.

I threw away my teddy bear.

Followed rules, not dreams. Never again.

Love the men. Hate the commitment.

She said nothing could go wrong.

Walking the green mile : finally free.

De redacteurs van Smith Magazine roepen op om zelf een six-word memoir op te sturen. Ze worden gepubliceerd op deze site.

 

the back of the napkin

Ik ban tegenwoordig in alle powerpoint- en keynotepresentaties zowat alle tekst. Najat kan het beamen. Een blanco sjabloon en zoveel mogelijk foto’s. Paginagroot. Als ik de doorsnee van een boom toon, dan kan het merendeel van Eén je intussen het verhaal vertellen dat ik hen ooit vertelde. Iedereen onthoudt beelden; tekst lees je en vergeet je onmiddellijk.

Daarom is visueel denken naast creativiteit en de droommaatschappij één van mijn stokpaardjes geworden. Ik ben daar alleen maar in gesterkt geworden door het boek The back of the napkin. Solving problems and selling ideas with pictures van Dan Roam.

Roam leert hoe je alle problemen kan oplossen door te tekenen. Eigenlijk door te zien. Van look (bekijk), ga je naar see (vaststellen) over imagine (mogelijkheden ontdekken) naar show (oplossen door anderen te laten zien wat ze niet merken).

Ik kan niet tekenen, maar het witte bord op mijn bureau heeft al veel problemen opgelost.

 

facebook off

Ik heb deze week de stekker uit Facebook getrokken. Pieter hield net nog een pleidooi over de voordelen van Facebook en werd daarin in tal van reacties op die post gesteund. De discussie gaat vooral over het risico op het nalaten van sporen. Dat je traceerbaar bent en dat werkgevers en diets meer kunnen meelezen. Ik maak me geen zorgen over de sporen die ik nalaat. Ik vind het trouwens jammer dat ik al die sporen niet op één hard schijfje kan schrijven. Het is het mooiste wat ik ooit vriend en vijand kan nalaten. Veel beter dan een urne. Ja, toch ?

Neen, het gaat me om het feit dat alles open-en-bloot moet zijn. Als ik een fictiescenario lees met als titel ‘Goesting’ en dan op Facebook meldt dat ‘Jean Philip goesting heeft’ dan moet god en klein pierke daar een mening over hebben. Uiteraard ik schrijf dat net met een knipoog, maar de ernst waarmee men me (of mijn omgeving) daarover aanspreekt … Just kidding.

Facebook is als leven in een glazen huis. Wat ik doe, zeg, lees en waar ik naartoe ga, … het hangt ad valvas. Maar soms – en tegenwoordig vaker –  heb ik goesting (sorry : zin) om de rolluiken dicht te doen.

Maar wat ik uiteindelijk het meest gênant vond is dat ik vragen ging stellen over het privé leven van anderen. Dat ik vaststelde dat Dries en ik vrienden gemeen hadden waarvan ik het niet wist ‘Hé, Dries, ik wist niet dat je Steven ook kende’. En dat ik aan Raf vroeg of hij zich had geamuseerd op het feestje van Ward wiens foto’s ik op het web had gezien. En dat terwijl Raf uitgerekend géén Facebook heeft. Het moment dat ik Raf de vraag stelde, wist ik dat ik te ver ging.

Dus Facebook ging dicht. Ovenverwijld. In een bui. Maar de beslissing was juist. Zullen al die ‘vrienden’ me nu laten vallen ? M’n vrienden weten waar ik woon. Wip binnen !