buitenechtelijke relaties managen

Ben de biografie van Hillary Clinton ‘A Woman in Charge’, van Carl Watergate Bernstein aan het lezen. Al van bij de eerste hoofdstukken in het boek is duidelijk dat de Monika Lewinsky-affaire geen alleenstaand feit was. Er waren tal van Monika’s en Hillary in charge ving het altijd strategisch op. Dan verscheen ze de dag nadien weer in het openbaar, hand in hand met Bill.

Zou het haar persoonlijk nog pijn hebben gedaan toen de Lewinsky-affaire publiekelijk bekend werd ? Ze zal boos geweest zijn, niet omdat Bill z’n broek had laten zakken maar omdat het weer een flinke deuk was in haar carrière en die van haar man. Bernstein heeft de titel van het boek goed gekozen. Ze is in charge. Ze is de master-puppeteer. Haar privé-leven werd helemaal in functie van het professioneel leven gemanaged. Alles stond in het teken van de job.

Ik ken nog van die koppels die alles managen, inclusief het hele huishouden en het beeld dat men van buitenuit heeft over dat gezin. Het hele privé-leven staat louter in het teken van het werk. En dat is niet gezond.

Hillary aast nu voor zichzelf op het hoogste ambt in de Verenigde Staten. Ik vraag me of dat niet uiteindelijk haar ultieme doel was. Ook toen ze voor de zoveelste keer de escapades van Bill toedekte. Er gaan nu geruchten dat ze lesbisch zou zijn. Misschien …. heel misschien, denk ik dan. Hoedanook,  zet het verhaal over op een ander koppel en je hebt een prachtige Hollywood-film.

dollar or euro

 

De euro noteerde vandaag 1,48 tegenover de dollar. Ik herinner me nog goed hoe bij mijn eerste bezoek aan de States medio jaren ‘80,  ik 32 frank betaalde voor één dollar. Dat betekent dat de koopkracht m.a.w. verdubbeld is. (*)

Ook in het nieuws :  Justine Henin klaagt. Ze strijkt, hoewel ze dit jaar meer $-prijzengeld binnenhaalde, toch 1 miljoen euro minder op. Een luxeprobleem, als je het mij vraagt.

Ik ben dan weer een gelukkige mens. Amazon leverde me vandaag een stapeltje boeken.

Edmund White, Hotel de Dream, A New York novel (hardcover)

Ian McEwan, On Chesil Beach (hardcover)

Mark Penn, Microtrends : the small forces behind tomorrow’s big changes (hardcover)

Naomi Klein, The Shock Doctrine (hardcover)

Stafford Cliff, Home : 50 tastemakers describe what it is, where it is, what it means (hardcover)

David Leavitt, The Indian Clerk (hardcover)

Sinds ik mijn boekenkast uitpuur tot wat ik écht gelezen heb en koester, koop ik bij voorkeur harde kaften. Maar goed, voor het geheel betaalde ik 126,  73 $ ofwel amper 80,62 euro. Een prikje toch, voor zo’n selectie ! OK, je moet er nog 10 euro douanetax bijrekenen, maar zelfs dan.

PS. Op mijn verlanglijstje staat sinds vandaag ook het boek van Fons Van Dyck, Het merk mens. Ik mag tegenwoordig niet meer luidop zeggen dat ik marketingboeken lees, want straks zet de pers me bij als één van die marketing-netmanagers.

(*) 1,48 euro x 42,3399 frank = 62,66 frank marktwaarde

picking, ideas or cherries ?

Een vroegere baas van me gaf ooit toe dat hij 90 % van zijn ideeën en inzichten van ergens anders haalde. Hij is niet van de minste; ik vond hem zelfs bijzonder visionair. En een vriend consultant, die wereldwijd aankopen onderhandelt voor een bijzonder kleine Vlaamse markt,  zei me onlangs het erop aankomt de kersen van de taart te plukken. Laat anderen met andere woorden de taart betalen, eet jij de kers op. Hebben ze gelijk of ongelijk ?

Het warme water kan je niet heruitvinden. Meer dan dat nog, het warm water werd nooit uitgevonden. Het ligt gewoon in de aard van de natuur dat water in bepaalde gevallen opwarmt. Niemand die daarvoor iets heeft moeten ondernemen. Sommigen willen per se de eerste zijn die  iets heb uit-ge-vonden. Maar meestal hangt het gewoon in de lucht. Ik krijg wel eens producenten over de vloer die me iets nieuws komen voorstellen. Sommigen deponeren hun idee; in een aantal gevallen vraagt men me om een papier te tekenen dat ik erken ‘akte te hebben genomen van hun idee’. Ik weiger dat. Al te vaak moet ik vaststellen dat twee, drie, meerdere mensen hetzelfde inzicht hebben. Soms denken ze allemaal hetzelfde.

Het leuke aan sommige breinstorms en projecten is dat ik op den duur niet meer weet van wie het idee komt. Komt de eerste prikkel nu van mezelf of van Murielle ? Eerlijk gezegd kan het me ook geen zier schelen.

Laten we massaal ideeën en kersen van mekaar pikken. Daar is niks verkeerd mee. Integendeel dat heet inspireren. Jat wat ik hier schrijf; ik haal ook veel bij anderen.

de week

Ik moet toegeven. Niet alles wat ik hier post is ‘dagvers’. Volgens Pieter volstaat een kwartiertje per dag om een blog ‘te onderhouden’. Maar soms heb je aan vele kwartiertjes per dag niet genoeg. Daarom gebeurt het wel eens dat ik in één ruk een aantal berichten schrijf, maar ze maar met mondjesmaat publiceer. Ik hamer het er nochtans bij Eén in dat ik zoveel mogelijk dagverse programma’s wil. Van die programma’s die er ’s morgens nog niet waren en die ’s avonds kakelvers op de buis gaan. Dat versterkt wat mij betreft het actua-gehalte van generalistische lineaire (lees : niet digitale) zenders. Hoewel de week veel schrijfstof bood, kan ik niet eerder dan vanavond in de pen kruipen.

maandag

Flanders District of Creativity had maandag managementgoeroe Tom Peters voor een lezing uitgenodigd. Hoewel ik stapels marketingboeken heb gelezen, bleef Peters onaangeroerd. Maar daar komt verandering in. Meteen de reeks Tom Peters Essentials in De Standaard Boekhandel gekocht. Peters spreekt me aan. Hij vertelt het verhaal van tal van anderen – liever risico’s nemen dan de geijkte wegen inslaan – maar inpsireert veel meer dan die anderen. Lees er Pieter en Cajiente even op na. Ik heb uit zijn powerpoint één slide gejat.

dinsdag & donderdag

De omroepen vieren verenigd 20 jaar Clouseau. Dinsdagavond was ik bij VTM om de opname van hun special mee te maken. Een gezellige avond met Ben Crabbé, Paul Jambers, Mike Verdrengh, Debby & Nancy, Francesca Vanthielen en tal van andere artiesten die de groep in de bloemetjes zetten. Bijzonder intiem was het gisterenavond voor Clouseau Unplugged in de Botanique in Brussel. Werd live uigezonden (radio & streaming) op Radio 2 en wordt binnenkort ook op Eén uitgezonden. Echt kijken !

Diezelfde donderdag was ik ook in Leuven voor de uitreiking van de Icos Creativity Award. De Bedenkers was één van de genomineerde projecten. Ik heb daar vooral een pleidooi gehouden dat je de creativiteitskloof niet alleen dicht met prijzen voor en studies over creativiteit, maar ook met programma’s die een breed publiek sensibliseren om zelf met ideeën naar voren te komen. De Bedenkers slaagt daar perfect in. Meer dan de helft van de voorstellen gaat in productie; één idee krijgt de trofee. Maar meer dan dat nog komt er een debat op gang over de waarde van octrooien; gaan mensen testen hoe creatief ze zijn; worden anderen ondernemers; …

Op de receptie achteraf werd ik aangesproken door een vriendelijke onbekende. ‘Ik lees uw blog’, zei hij. Het blijft raar om met jezelf geconfronteerd te worden. Soms meen ik nog dat dit een dagboek is dat achter slot en grendel zit.

vrijdag

Een drukke dag en moeten hollen om tegen half zes bij de kapper te zijn. Vermits ik vanavond alleen thuis ben, besloten om in de stad te blijven voor een hap met wat lectuur. Een glas wijn in de Monk en een dagschotel in de Cygogne in de Dansaertstraat. Men is het er gewoon dat je er in je eentje komt eten. Naast me was een tafeltje voor zes man gereserveerd. Drie toffe meiden en kerels kwamen binnen. Maar blijkbaar had ik mijn oordopjes moeten meenemen. Het begon over de verhuis naar Vilvoorde en meteen daarop over radio Q, Bert G., Wim W., Michel F, Stefan A., Steve D., Dirk L. van consultancykantoor B./F., … en nog veel meer. Hadden zij veel weet dat ik daar zat. En ik had m’n bord nog niet uit, dus ik kon niet weg. Maar aan alle betrokkenen : my leaps are sealed. Ik zal ook wel eens ongewenst over de tong gaan.

zaterdag

None of your business !

avec le temps

Soms heeft een blog iets weg van een plakboek. Een zelfgemaakte poëzie. Met verhalen die je optekent, gevoelens die je wil vasthouden. Zoals deze tekst van Leo Férré. Om op een herfstdag van te chillen. Als Dalida het zingt, of Abbey Lincoln.

(Léo Férré)

Avec le temps,
avec le temps, va, tout s’en va,
on oublie le visage
et l’on oublie la voix,
le cœur quand ça bat plus,
c’est pas la peine d’aller chercher plus loin.
Faut laisser faire, c’est très bien.

Avec le temps,
avec le temps, va, tout s’en va.
L’autre qu’on adorait,
qu’on cherchait sous la pluie ;
l’autre qu’on devinait au détour d’un regard entre les lignes,
entres les mots et sous le fard d’un serment maquillé
qui s’en va faire sa nuit ;

avec le temps tout s’évanouit…
Avec le temps, avec le temps, va, tout s’en va.
Même les plus chouettes souvenirs,
ça t’a une de ces gueules.
A la galerie “J’farfouille” dans les rayons de la mort,
le samedi soir quand la tendresse s’en va toute seule.

Avec le temps,
avec le temps, va, tout s’en va…
L’autre à qui l’on croyait, pour un rhume, pour un rien.
L’autre à qui l’on donnait du vent et des bijoux ;
pour qui l’on eût vendu son âme pour quelques sous.
Devant quoi l’on s’traînait comme traînent les chiens.

Avec le temps, avec le temps, va,
tout s’en va…
On oublie les passions et l’on oublie les voix
qui vous disaient tout bas, les mots des pauvres gens :
“Ne rentre pas trop tard, surtout ne prends pas froid”.

Avec le temps,
avec le temps, va, tout s’en va et l’on se sent blanchi
comme un cheval fourbu et l’on se sent glacé
dans un lit de hasard et l’on se sent tout seul,
peut-être, mais pénard.
Et l’on se sent floué par les années perdues.
Alors vraiment, avec le temps…
On n’aime plus

mijn organisatie is een oerwoud, jef staes

Er verschijnen tal van boeken over innovatie. Innovatiemanagement is in. Het nieuwste boek is van Jef Staes. Ik heb vorig jaar een tiendaagse cursus bij hem gevolgd en daar veel van opgestoken. Persoonlijk vind ik dat innovatiemanagement weinig te maken heeft met nieuwe processen die je moet toepassen, maar alles te maken heeft met de leiders die aan het roer staan. De opleiding van Jef heeft me een aantal nieuwe inzichten bijgebracht, maar meer dan dat nog me doen beseffen wat mijn rol kan zijn.

Jef omschrijft het in zijn boek als de overgang van een 2D- naar een 3D-tijdperk, waarbij van een 3D-manager nieuwe competenties verwacht worden. Managers in het 3D-tijdperk hebben een enorm inbeeldingsvermogen nodig, zegt Jef. Simulaties werken niet langer. Het komt eropaan op basis van minieme informatie intuïtief de juiste beslissingen te nemen. Dat is creatief ondernemen.

consultants …

… breed consultants, zei een adviseur me.

kostuum, op maat gemaakt

 

Er is duidelijk een drang naar het ambachtelijke en het artisanele. Herman zei laatst dat het onperfecte in is. Je taart in Delhaize is verpakt in boterpapier en zodra je de houten ring er af haalt valt de taart een beetje uiteen. Dat was ook geval toen grootmoeder haar taarten bakte. En de zeep bij Lush koop je per gewicht. De winkelbediende snijdt een stuk van een groot blok af en je moet je inhouden om de zeepkruimels net niet op te eten.

Kostuums op maat zijn ook weer helemaal in. De pakken van Boss, Kenzo, Paul Smith, … zitten meestal goed. Toch biedt onder andere Armani de mogelijkheid om een pak op maat te laten maken. Maar die zijn duur. Ook de Brusselse kleermaker Scabal, die levert voor tal van Amerikaanse filmproducties, is niet goedkoop.

Gelukkig zijn er nu ook alternatieven die een stuk betaalbaarder zijn. Zoals de Nederlandse kleermaker Suitsupply die zonet in Antwerpen een winkel opende. Of ook nog Café Costume.

Ik loop er thuis graag casual bij, maar op kantoor oogt dat al snel sjofel. Daarom draag ik graag een pak. Misschien een shoppingweekend inlassen volgende week ?

brussel : restaurant top 5 – italiaans

De meest op populaire berichten op deze blog zijn niet mijn diepzinnige overpeinzingen. Mensen gaan vooral op zoek naar een lekker restaurant in Brussel of een goedkopere versie van de Barcelona-stoel. Als ik deze blog zou laten sponsoren met advertenties,  moet ik het geweer van schouder veranderen en nog meer over eten en design schrijven. Maar hier staan geen advertenties en als ik schrijf over eten, dan is het omdat ik graag eet. Alhoewel ik toch stiekem hoop  een tweede Bruno Vanspauwen te worden.

Daarom in de reeks lekker eten in Brussel, deze keer de beste Italiaanse restaurants.

 1. Vini Divini

Was het best bewaarde geheim van Brussel, maar sinds Verhofstadt en de rest van de liberale top hier openlijk reclame voor maken één van de drukste bezette restaurants in Brussel. Je moeten weten dat er maar twee min of meer grote tafels zijn en een toog. Voor de rest een overheerlijke keuken. Geen kaart, enkel het menu van de dag. Ook de wijnkeuze laat je beter over aan de patron. Op voorhand reserveren als je hier in het weekend naartoe wil, is de boodschap.

2. Rugatino

De Rugatino in de Anspachlaan zit op een bijzonder mooie lokatie. Het restaurant was voorheen een winkel met porcelein en nog langer geleden was het een diner-spektakelrestaurant, waar travestieten de show  stalen. Ik heb er de gewoonte van gemaakt om te eten en te drinken wat de obers me aanbieden. Het is me nooit misvallen.

3. Le Stelle

Le Stelle in Schaarbeek is nog zo’n blauw bezocht restaurants. Het ene deel is het restaurant, het andere de osteria. De kaart is bij beide gelijk. De antipasti (zelfbediening) zijn niet te versmaden.

4. Mirante

Moet ik deze pizzeria vlakbij de Beurs nog voorstellen ? De beste pizza’s van Brussel !

5. Senza Nome

Vlakbij de Hallen van Schaarbeek. Eén Michelin-ster. Duurder, maar wel een écht Italiaanse kaart. For special occasions.

PS. Staat nog op mijn verlanglijstje : San Daniele.

david en alice van buuren

Het mooiste museum van Brussel is tevens het best bewaarde geheim van onze hoofdstad. David van Buuren was een bankier die zich samen met zijn vrouw Alice in 1909 in Brussel vestigde. Hun huis is een art deco-juweeltje. René Magritte, Christian Dior, Gustave van de Woestyne, Koningin Elisabeth, … waren er vriend aan huis. Elvis Presley trad ooit op in de rozentuin.

Het huis en de tuinen zijn een absolute aanrader. Meer info.

Het Mercatorfonds en curator Isabelle Anspach brachten ook een fijn boekje uit.