Jodie Foster, ° 19 november 1962, film The Brave One.
-
Recente reacties
Dries op kwint laurensvdw op authentic leadership Bettina op filip kookt Pieter op filip kookt geert op filip kookt
Maandelijkse archieven: september 2007
Bedlectuur gisterenavond. Een artikel in Gentleman over de vastgoedprijzen in Manhattan. Hallucinant ! 9000 tot 40.000 euro per vierkante meter, dat kost het om eigenaar te worden van een hapje uit de Big Apple. Ik zou wel willen … maar ik zou bij god niet weten waar ik het geld bijeen verdien.
Het deed me denken aan onze laatste reis naar New York. Ik nam contact op met een oude kennis, die sinds een jaar of vijftien op dat schatteneiland woont. Of ik zijn foto’s wilde zien ? En wat kunst in zijn flatje ? Ik zei geen neen, want ik vind het vind het fijn om met natives om te gaan. Ik wist niet wat ik zag toen ik er binnenkwam. Het duurste optrekje downtown Manhattan. Er hing werk van Gilbert & George, een Gustave Van de Woestijne, foto’s van Leni Riefenstahl, Andy Warhol, ….
Toevallig staat het optrekje vandaag in Weekend Knack.
En neen, ik verklap je niet wie de eigenaars zijn.
Ik woon in Koekelberg. In de Segherslaan / Avenue Seghers. Die straat kruist de Onafhankelijkheidslaan / Avenue de l’ Independance. Het zal wel niet toevallig dat uitgerekend die straat volhangt met Belgische vlaggen. Maandag hingen er ook aan twee gevels van mijn straat vlaggen. Vandaag waren dat er al drie. Hier in Brussel hangt duidelijk een sfeertje van laten-we-voortmaken, want wij Brusselaars hebben niet echt problemen met mekaar. Of we nu Vlaams, Frans, Engels of Marokaans spreken.
Ik heb vandaag de laatste aflevering van The West Wing bekeken. Plots stond F. hier met de volledige zeven reeksen (meer dan 150 afleveringen) in een luxebox. Het was in eerste instantie vooral zijn ding, maar ik ben beginnen meekijken. En gaandeweg raakte ik verknocht. Een boeiende arena, schitterende scenario’s én vooral een ongelooflijk sterke cast.
Twee personnages genoten mijn voorkeur. De president om zijn kortdaad- en gevatheid – nu snap ik waarom Ronald Reagan one pagers nodig had – en C.J. Aanvankelijk perschef, later stafchef.
Ik leefde met haar mee toen ze bij de laatste aflevering het Witte Huis verliet. Het leek alsof uit de gevangenis kwam en opnieuw moest leren omgaan met de herwonnen vrijheid.
Schitterend woord. Moet absoluut in Van Dale worden opgenomen.
Om het goeie doel te steunen, klik je hier.
Baron Hugo Vandamme, 20 jaar CEO bij Barco, haalde tijdens zijn loopbaan als manager geregeld spreekwoorden uit de kast om zijn medewerkers aan te zetten tot een beter begrip of een beter inzicht.
Het is een pretentieloos, vlot lezend boekje dat je niettemin doet nadenken. Het herinnerde me aan The One Minute Manager van Ken Blanchard en Spencer Johnson.
Ik citeer even wat onder Wat baten kaars en bril als de uil niet wil zien staat :
Het is belangrijk om mentaal open van geest te zijn. Open en positief zijn, is meestal minder evident dan het op het eerste zicht lijkt. Een positieve attitude aanleren, zou al moeten gebeuren vanaf de kleuterklassen. Er is op dat vlak een grote uitdaging weggelegd voor het onderwijs. Alles wat je leert voor je twaalfde levensjaar, blijft zoveel makkelijker ‘hangen’. Openheid en nieuwsgierigheid aanleren zijn cruciaal. Ik denk dat de meeste kinderen dat ook in zich hebben. Alleen wordt het op school of thuis onvoldoende gestimuleerd. Integendeel, meestal krijg je op school alleen goede cijfers als je letterlijk herhaalt wat men je voorgeleerd heeft. Meestal worden jonge mensen gestimuleerd om tussen de lijntjes te lopen en vooral om niet speciaal te zijn.
(foto, Berghof, Hilter)
Ik kijk graag binnen in het huis van een ander. Al sinds ik kind ben, stop ik voor elk raam en kijk ik binnen. Ook vandaag nog, al heb ik me leren bedwingen. Hotels binnen- en buitenstappen is een waardig alternatief. De woonpagina’s van Weekend Knack, Wallpaper en Architectural Digest behoren tot mijn favoriete lectuur.
Toon me hoe je woont en ik zeg je wie je bent. Dat zegt de Britse stijlgoeroe Peter York. Hij schreef een boek over hoe dicators woonden. Hitler, Tito, Milosevic, Mobutu, Bokassa,… ze hielden er allemaal een riante verzameling huizen en paleizen op na. Tips voor wie in dezelfde stijl wil wonen :
- Maak het groter.
- Kies retro.
- Franse stijl past altijd.
- Hotels zijn een goeie inspiratiebron.
- Ga voor goud. (Begin met de kranen).
- Veel glas om het nog groter te maken.
- Hang 19de eeuwse schilderijen.
- Kies bekende merken.
- Véél marmer.
- Hang overal foto’s of schilderijen van jezelf.
Paris Hilton verhuist binnenkort naar haar nieuwe mediterraanse villa, lees ik vandaag in Dag Allemaal. Ik kijk graag binnen in het huis van anderen. Binnenkijken bij beroemdheden vind ik zelfs te gek. Ik heb tal van stijlvol ingerichte woningen gezien, maar evenveel kneuterigheid. Soms snap ik niet dat celebs zoveel geld kunnen uitgeven aan zoiets lelijk. Hebben ze dan geen smaak ? Neem nu Paris Hilton. Al is ze soms plat in haar attitude, she knows how to dress. Wat bezielt haar dan om een in een Barbara Cartland-huisje te gaan wonen ?
Why do some ideas survive and other die, vragen Chip Heath and Dan Heath zich af in hun boek Made to Stick. Het antwoord is simpel : pas de zes principes van SUCCES toe : SIMPLE, UNEXPECTED, CONCRETE, CREDIBLE, EMOTIONAL STORIES.
sticky = understandable, memorable, and effective in changing thought or behavior
SIMPLE : find and share the core. Determine the most important thing. For Ryannair that would be ‘THE low-fare airline’, and stick to it.
UNEXPECTED : get attention = surprise & hold attention = interest. Break people’s guessing machines (on a core issue) and create a mystery. ‘I believe that this nation should commit itself to achieving the goal, before this decade is out, of landing a man on the moon and returning him safely to earth’, said J.F. Kennedy.
CONCRETE : help people understand and remember. Make abstraction concrete. Don’t ask money for The Nature Conservancy but for a specific landscape.
CREDIBLE : help people believe.
EMOTIONAL : make people care. Mother Teresa said, ‘If I look at one, I will act’. People pay more for a specific child than for a general child care plan.
STORIES : get people to act and inspire.
Interesting reading. More at Made to Stick.
Zaterdag, twee weken geleden, zat ik op het MediaGuardian Edinburgh International Television Festival, op de eerste rij voor het interview met Gerry McCann. Hij was speciaal overgekomen uit Portugal om de pers zijn visie te geven op de media-aandacht rond de verdwijning van zijn dochter Madeleine.
Gerry and Kate McCann’s tireless campaign to find their daughter Madeleine has been a media phenomenon this year. Gerry McCann is convinced that the power of television and our 24 hour news culture is vital to their search and will discuss how he thinks other people in similarly unthinkable situations could use the power of the media to their advantage. Gerry McCann will be interviewed by Lucy Crystal, BBC Newsnight.
… could use the power of the media in their advantage ! Het zinnetje klinkt dubbelzinnig in het huidige perspectief dat de moeder misschien wel verantwoordelijk is voor de dood van haar dochtertje. Eerder kwam de gedachte al bij me op … wat als ?
Ik probeer me te reconstrueren wat er die avond moet gebeurd zijn en wat er door hun hoofden spookte op het ogenblik dat … Een ongelukje, dochter om het leven, … en dan even rationeel nadenken.
Gerry McCann zat daar voor een paar honderd journalisten. Zichzelf te wezen. Met zijn eigenste visie op de aanpak van de media. Maar vanuit een bescheiden houding.
Eén vraag van Lucy Crystal bleef me bij. Will the twins (de twee andere kinderen van de McCann-familie) cope with it ? Gerry antwoordde dat hij hoopte weldra naar Engeland terug te keren om hen verder een zo gewoon mogelijke jeugd te geven. Was dat het motief om alles te verzwijgen ? Om alle sporen te wissen ? Zijn andere dochters een toekomst geven ?
Gerry zei zelf dat hij als chirurg was used to handle stressfull situations. Not to show any emotions at all.
Een wrang gevoel hou ik er aan over. De media is er blindelings ingetrapt.
