Maandelijkse archieven: augustus 2007

boorman.jpg

Neil Boorman hield een trauma over aan zijn eerste dag op de middelbare school. Hij wilde vriendjes maken maar maakte geen kans omdat hij niet de juiste merkkledij droeg. Sindsdien was hij maniakaal bezig met het rond zich verzamelen van de juiste brands. Hij werd verslaafd.

Net zoals hij zijn drankverslaving kon overwinnen, wilde hij ook zijn brandverslaving overwinnen. Daarom besliste hij

To replace the branded products in his life with non-branded equivalents.

Stop using branded products.

Burn all branded goods.

Live brand-free for six months.

Zijn relaas lees je in zijn blog & boek.

vlag.jpg

Het was bijna een blogloze week. Ben vooral bezig met de start van het nieuwe tv-seizoen en zat twee dagen in Edingburgh voor het MediaGuardian Television Festival. Ik had de laptop mee, maar heb die niet opengeklapt. Bewust. Afkicken van het bijna 365/7/24 mailen. Ik heb in de plaats daarvan vooral gekletst met Canvas-collega Jan.

MGTF was interessant. Het is de local gathering van omroepen, producenten en tv-makers van de niet digitale nationale Britse zenders. Iedereen van BBC tot en met Five was vertegenwoordigd. Ik ging er nu voor de tweede keer heen. Ga er graag heen omdat je met een koffer vol inzichten naar huis komt.

De gesprekken in de wandelgangen en zelfs in de debatten en lezingen gingen vooral over de crisis die de Britse televisie momenteel doormaakt door de talrijke schandalen.  Zoveel schandalen dat je ze grosso modoin twee categorieën kan in delen.

Enerzijds zijn er de schandalen rond de valse telefoonspelletjes. Kijkers die ettelijke ponden betalen om deel te nemen aan een spelletje dat vooraf is opgenomen. Of een jeugdige winnaar van Blue Peter die achteraf een toevallige passant bleek te zijn.

Anderzijds de verhalen die nep bleken te zijn. Zoals een aankondigingspotje op de persconferentie van BBC One die lijkt te insuneren dat Queen Elizabeth II boos opstapte tijdens de fotosessie van Annie Leibovitz. Niks van, liet het Britse koningshuis weten. De beelden werden in omgekeerde volgorde gemonteerd.

De Britten deden vooral aan zelfkastijding. Deels terecht, maar deels ook ten onrechte. Zo bleek Gordon Ramsey bij het vissen de vissen waarmee hij trots poseerde niet zelf te hebben gevangen. Channel Four heeft zich hiervoor uitgebreid moeten verontschuldigen.

Ik ben een vurig voorstaander van (opr)echte verhalen en (opr)echte emoties op televisie, maar de visvangst van Ramsey op één hoop gooien met het financieel geklooi rond de belspelletjes is overdreven.

Alle omroepen doen nu heel erg hun best om de public trust te herstellen. Omroepen en publieke omroepen in het bijzonder moeten een transparente relatie hebben met hun kijker. Ook VRT is als een glazen huis. Laat er een speld vallen en iemand heeft het wel gezien of gehoord. Terecht, vind ik, maar laten we niet in Britse paranoia vervallen

Veel uitleg hoeven ze niet, de foto’s waar Pieter naar verwees.

Klik hier.

michiel.jpg

Art director Yves stelde me afgelopen week een paar nieuwe projecten voor. Van één ervan was ik erg onder de indruk. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, was onze conclusie.

Datzelfde dacht ik toen ik dit weekend het nieuwste fotoboek van Michiel Hendryckx las. Hendryckx geeft commentaar bij een honderdtal van zijn foto’s.  Met z’n commentaar zet hij sommige van zijn gefotografeerden in hun blootje.

gaudi_boek_content.jpg 

Een kort verhaaltje tussendoor. Misschien dat ik me nu ook door de kanjer De Schaduw van de Wind worstel.

personaldna.jpg 

Je hebt het beslist al meegemaakt. Je solliciteert en moet eerst een assesment ondergaan. Of voor je volgende carrièrestap word je gevraagd deel te nemen aan ’een 360° of LEA-profiel’. Het is soms vreemd als men je een spiegel voorhoudt, maar je leert er immens veel uit.

Er is nu een leuke en veel speelsere manier om een dergelijke test te doen via Personal DNA. Typisch voor de blogcommunity is dat veel mensen zich hier spontaan bloot geven. Pieter is een ‘animated inventor’ en Peter een ‘benevolent leader’.

Zelf ben ik volgens de test een ‘considerate director’. Voor wie me kent, beschouw het als mijn gebruiksaanwijzing. Die van jou interesseert me ook wel. Wat een boeiende mensentuin !

Ik werkte vandaag nog aan een perstekst voor Eén waarin ik het wil hebben over hoe belangrijk ik het vind dat echte, oprechte emoties aan bod komen op televisie. Eén moet ruimte bieden om alle emoties aan bod te laten komen  en daarnaast een kader bieden om met die emoties om te gaan. Later meer daarover.

Het viel me vandaag op hoe goed een jong medium als bloggen daarmee omgaat. Hier worden veel nieuwsjes & roddels verteld, veel zever verkocht, gelukkige momenten gedeeld, … maar weet men ook met verdriet om te gaan.

model.jpg 

Ik vind Noël Slangen een intrigerende figuur. Net zoals alle spin doctors en strategen heeft hij iets geheimzinnigs over zich. Kijk maar naar Alastair Campell, dé adviseur van Tony Blair. Sommigen willen doen geloven dat hij de incarnatie van Blair is. Of beter, dat Blair de incarnatie is van Campell. Het antwoord lees je in zijn diaries.

Michèle van der Plaetsen schreef in 2002 een boekje over het fenomeen, De influisteraars. De Macht van de spin doctors. Van der Plaetsen een freelance journalist voor De Morgen, Pub, Trends, … was na haar boek zelf een tijdlang woordvoerder bij Rudy Demotte.

Het lijkt alsof de adviezen die spin doctors geven nergens op gebaseerd zijn. Slangen bewijst met zijn boek Modellen van C dat het tegendeel waar is. Het boek geeft advies in strategische communicatie in 62 verrassende modellen.  De modellen zijn gegroepeerd rond

strategische communicatie

communicatieplanning

reclame

persstrategie

crisiscommunicatie

interne communicatie

communicatievormen

internet

& gespecialiseerde modellen

Ik heb het boek met véél aandacht gelezen, al is lezen een verkeerd gekozen woord. Het biedt vooral modellen aan, die je desgewenst kan toepassen. Helaas ontbreekt het aan praktijkvoorbeelden. Maar daar zorgt Slangen voor via een aparte site.

Groep C

Modellen van C

kurk.jpg 

Het is een kort berichtje in De Morgen vandaag :

Het grootste champagnemerk ter wereld, Moët & Chandon ( prachtige site, jpdt ), vreest een tekort aan de Noord-Franse schuimwijn. “In de afgelopen dertig jaar is de champagnestreek er altijd in geslaagd om aan de vraag te voldoen, maar vandaag is dat niet meer het geval”, zei voorzitter Frédéric Cumenal van Moët & Chandon in de Franse zakenkrant Les Echos.

Het dreigende tekort aan champagne wordt vooral veroorzaakt door de stijging van de vraag in Azië in het algemeen en China in het bijzonder. Daartegenover staat de beperkte beschikbaarheid van het areaal.

Wanneer heeft u voor het laatste champagne gedronken ? Wedden dat het niet zo lang geleden is …

Maar wat betekent dit kleine berichtje ?

1. The world is flat en dat hoeft niet erg te zijn. Champagne wordt duurder maar wedden dat we binnenkort een ongelooflijk aanbod goeie Chinese wijnen krijgen. Delhaize is daar nu al mee bezig.

2. Luxegoederen worden alledaagse producten. Nu steeds meer mensen de basisbehoeften kunnen bevredigen, stijgt de vraag naar verwennerij. Wat hebben we het m.a.w. toch goed.

Katrien, Katelijne en Filip lieten me om middernacht opdagen in de Casa Gold in Gent. M’n gps bracht me er moeiteloos heen. Een verlaten buitenwijk van Gent en en een roodverlicht huis.  U heeft uw bestemming bereikt, zegt de dame in de motor van mijn auto. Gordijntjes, rood licht en een deur waar je moet aanbellen. Een Nederlander doet open en vraagt of ik Patrick ben. Neen, ‘t Is Jean Phillip. Maar ook dat was een codewoord om binnen te mogen.

Waar ben ik beland, dacht ik ! Maar Carmen is verdomd de moeite waard om een ommetje te rijden. Weer zo’n levensverhaal waar ik stil van word. En of ik Vanessa ken ? En hoe het met haar is sinds ze de scenario’s van Liefde en Geluk schreef …

Volgende keer kom ik naar je spektakel lijken, beloofde ik nog. Zal ik ook doen.