gentleman

Er lag een nieuw magazine bij de krantenboer. Op A3-formaat, je kan er niet naastkijken. Gentleman, het nieuwe lifestyleblad voor de actieve man met succes. Ik ben een actieve man, met een beetje succes (althans op een aantal specifieke terreinen) en met een feel voor lifestyle. Maar na het voorwoord van Jan Lodewyckx haak ik af.

Welkom in dit eerste nummer van Gentleman, het nieuwe lifestyleblad voor de actieve man met succes. Dit magazine heeft een passie voor klasse. En ambitie. Gentleman wil een stijlgids zijn voor de man die houdt van het beste van het goede leven en die het exceptionele zoekt in gastronomie & wijn, reizen, luxewagens, hightech, mode, kunst & cultuur, vrije tijd en ontspanning, design & architectuur. Gentleman wil toonaangevend zijn in zijn genre, met onderwerpen uit een breed spectrum, pittige verhalen, intrigerende reportages, fascinerende ideeën, een meeslepende lay-out en uitmuntende fotografie op groot formaat.

Wie haalt het in zijn hoofd om z’n mission statement (a bad one !), inclusief doelgroep in het voorwoord te publiceren. De helft van wat er staan wil ik wel zijn, van de andere helft baal ik.

( … )

Ook u hebt het druk. De hele dag neemt u beslissingen. U leest de zakenbladen, volgt online het wereldnieuws, beheert omvangrijke budgetten. Beslissen begint ’s ochtends al, voor de spiegel. Welke pak trekt u aan ? Waar gaat u uit eten ? Wordt het tijd om toch eens die sportauto te testen waarnaar u al zolang verlangt ? En ’s avonds, na een hectische dag, droomt u misschien van dat idyllische golfterrein, het equivalent van rust, aan de andere kant van de wereld. Of beslist u of u nu eindelijk uw ultieme droom zult waarmaken.

En wat dacht jij toen je vanmorgen in de spiegel keek ? Het lijkt wel een reclametekst; een slecht geschreven reclametekst dan wel.

( … )

Ook u kunt uw dromen waarmaken. En Gentleman kan uw navigator zijn. Als een fluisteraar. Met een exclusief aanbod. Geniet ervan. En voor één keer : doe het vooral niet met mate. Dromen en verlangens zijn immers de motor van het leven.

Of het zijn vijf euro waard is ? Er staan prachtige advertenties. Dior Homme op pagina 1, Armani op pagina 11, Bikkembergs op pagina 13, … en ik vertrouw op het talent van Pierre Darge, Jean-Pierre Gabriel, … en een aantal andere journalisten maar het voorwoord van het nummer 2 zal me moeten overtuigen.

 

creativiteit in de media

Hoe creatief is de creatieve industrie ? Lessen uit de televisiesector.

Flanders District of Creativity organiseert samen met de Vlerick Management School een reeks (gratis) lezingen over creativiteit. Al van bij de start van deze Creativity Talks zijn alle lezingen volgeboekt, maar er wordt gewerkt met een wachtlijst. (Tip : inschrijven, dan zullen ze wel ontdubbelen).

Gisteren presenteerde professor Marc Buelens samen met onderzoekster Mieke Van De Woestyne de studie ‘Spelers uit de televisiesector getuigen : een verkennende studie in de creatieve industrie’.

Ik zit er dagelijks middenin maar tijdens de voorbereiding van de studie ben ik mezelf beginnen verdiepen in het onderwerp.

50 jaar televisie, 10 jaar creativiteit.

Creativiteit is een relatief nieuw begrip binnen tv. De eerste televisiemakers kregen het label ‘artistiek’ of ‘cultureel’ opgespeld. Pas sinds de druk van de commerciële televisie gaat de openbare omroep bewust om met creativiteit. Alle programmamakers worden opgeleid om creatieve tools te hanteren; creativiteitscoaches begeleiden de ontwikkeling van nieuwe programma’s.

Creativiteit is geen wetenschap.

Geen enkel boek in mijn uitgebreide bibliotheek biedt het ultieme antwoord op hoe je innovatieve televisie maakt met garantie op succes. Een omroep heeft als taak om medewerkers creatief te prikkelen en moet creativiteit in processen gieten. Wat ’s avonds laat op café wel lukt moet ook werken tijdens de kantooruren en -muren.  Zet een projectleider naast een creatieve geest en beschrijf het creatieve proces. En voor het management : leer zelf out of the box te denken en geef programmamakers af en toe een wild card : tijd en geld om het ding te doen wat ze zelf willen.

Voor een openbare omroep is creativiteit een prioritaire opdracht.

Kijkers verwachten van een openbare omroep net dat tikkeltje meer. Een programma dat scoort op een commerciële omroep, doet dat niet noodzakelijk op een openbare omroep. Commerciële omroepen vinden de oplossing in het aankopen van buitenlandse formats. Dat bespaart een hoop bloed, zweet en tranen maar vooral ook heel wat geld. Creativiteit in Vlaanderen staat hierdoor onder druk. Een openbare omroep moet daarom uitgerekend wel investeren in lokale ontwikkeling.

Crossmediale creativiteit. Inhoud stuurt de technologie aan.

Technologische vernieuwingen zullen pas slagen als de gebruiker ze oppikt. Creatievelingen moeten de technologie niet volgen maar de technologie vragen om een oplossing te ontwikkelen voor hun creatieve wensen. Het succes van vernieuwing hangt niet af van de applicatie, maar van het creatief talent dat het bedient.

Het creatief talent kweekt zichzelf.

De media-opleidingen dreigen ten onder te gaan aan het klassieke medium-denken met opsplitsing in radio, tv en internet. De media hebben nood aan creatief talent dat crossmediaal kan denken. De technische kennis om dat te vertalen naar radio, tv of internet is gemakkelijk aan te leren. Gelukkig bruist het aan creatief talent op het net. Omroepen moeten bewust aan talentscouting doen op het net.

Mijn volledige tekst en de studie van Marc Buelens kun je hier downloaden.

wijn van stijn

 

Ik lees graag Weekend Knack en dat soort andere bladen. Adressen van B&B’s uitscheuren, een lijstje met te-bezoeken-restaurants maken, me laten inspireren voor een nieuw pak … en m’n huisgenoot vragen of vrijdagavond dat nieuwe recept kan uitgeprobeerd worden. (Meestal is het kiezen tussen dat nieuwe restaurant en dat nieuwe recept. Je mag twee keer raden wat wint !).

Het viel me de laatste tijd op dat de sommeliers met reputatie steeds jonger worden. Onlangs werd Stefaan Camerlinck uitgeroepen tot beste sommelier van België. Camerlinck is 23 jaar. Als ik er van uit ga dat hij sinds z’n 16de aan de fles zit, dan heeft hij amper 7 jaar ervaring. Momenteel werkt hij in Kasteel Withof in Brasschaat. Volgens de bladen nog zo’n  adres om te onthouden.

Een ander jong talent is Stijn van der Beken, de vorige winnaar van de Prijs Montagné en momenteel sommelier in het Hof van Cleve. Stijn startte zijn eigen online winkel Wijn van Stijn waarbij de liefhebber een wijnabonnement kan bestellen. Ik vang op dat hij de vraag amper kan bijhouden.

Zouden we niet starten met een prijs De nieuwe-Jamie-Oliver-van-het-jaar ? Ze hebben als geen ander een neus voor ondernemen en we trappen er met z’n allen in. Maar we vinden het fijn. Ik heb alvast een abonnement ”rare streken” besteld.

Voor de liefhebbers : deze blogtekst geschreven met een Montebello 2002 Negro Amaro bij de hand.

be creative, don’t YouTube !

 

Wat is er toch aan de hand met al die bloggers ? Vroeger kon ik laveren van de ene mening naar de andere en al wat ik nu tegen kom zijn filmpjes gekopieerd van YouTube.

Forget YouTube, er zit veel meer in jezelf.

beste lezer

Pieter verlaat het huis voor een nieuwe thuis. Dat vind ik erg jammer, omdat Pieter als geen ander technologie weet te vertalen naar content. En vooral dat laatste interesseert me. Hij is diegene die me aan het bloggen heeft gezet. Ik heb ingezien dat content véél meer is dan wat generalistische tv biedt aan honderd duizenden kijkers. Het web biedt een schat aan content en borrelt van de creativiteit. En straks ontploft dat hele ding in het gezicht van radio & tv. Ik kan me dus maar beter wapenen.

Pieter reageert op wat ik hier schrijf, of geeft me tips hoe ik dit bloggen kan aanpakken. Hij merkte terecht op dat deze blog een dubbel publiek aanspreekt. Enerzijds diegenen die met media & marketing bezig zijn en mij van toeten nog blazen kennen; anderzijds diegenen die me kennen en een beetje voyeuristisch toekijken naar hoe ik mijn dagen slijt. Vooral die laatsten zijn diegenen die geen comments posten maar het wel met anderen bespreken. Ik word zelden door hen aangesproken, al laten ze soms met een nerveus tikje weten dat ze meelezen.

Wel, beste lezer, ik richt me rechtstreeks tot u. Wat u hier leest, is wie ik ben, maar tweedimensioneel. Om me driedimensioneel te krijgen moeten we in dialoog gaan. En op termijn moet je deze blog dan misschien niet meer lezen.

Thx, Pieter en succes met de nieuwe job !

how to become a great boss, jeffrey j. fox

More of this.

From the contents :

- Companies do what the boss does.

- The customer is the real boss.

- The new broom need not sweep clean.

-  Hire slow, fire fast.

- A + A = A. Only hire A’s.

- Delegate down, down, down.

- Beware : 7s hire 5s.

- Don’t hire a dog and bark yourself.

- You get what you inspect, not what you expect.

- Always listen to everybody.

- Don’t check expense accounts.

- Your people are your helium.

- Spend 90 % of your time with your best people.

- Don’t be tired.

- Don’t win the office pool.

by Jeffrey J. Fox

mijn ideale reisgezel m/v

- bepaalt waar de reis naar toe gaat en weet me te verrassen

- houdt van de stad en uitjes met de wagen op de buiten

- vindt luxe inspirerend en verantwoordt die luxe vanuit historisch perspectief

- volgt me blindelings wanneer ik uit interesse het ene hotel na het andere binnenstap

- besteedt dagelijks minstens één uur aan de keuze van het restaurant voor diner, omdat eten nu eenmaal één van de belangrijkste uitingen van cultuur is

- slaat de lunch over, tenzij we onderweg dat ene gezellige restaurantje vinden dat we toch niet kunnen laten links liggen

- heeft een encyclopedische kennis (politiek, cultuur, kunst & geschiedenis)

- leest de plattegrond van om het even welke stad en gidst de wagen en mezelf over de juiste wegen (al doet Martine in m’n gps het ook niet slecht)

- vindt het rustgevend wanneer ik naast hem/haar een boek zit te lezen

PS. Dit is geen vacature.

aan tafel met javier solana

Ik zat gisteren aan tafel met Javier Solana, de secretaris generaal van de Raad van de Europese Unie. Zeg maar, de minister van buitenlandse zaken van die EU.

Het was een zwoele avond. Na een weekje vakantie in de Ardèche, een drukke werkweek gehad. Geen enkele nacht meer dan zes uren geslapen en tussendoor de nodige recepties gehad met net iets teveel alcohol. Ik was bekaf vrijdagvond en had een gezellige avond thuis voor ogen, maar we zijn toch de stad in getrokken. En het was gezellig. Na wat omzwervingen zijn we in ons stamrestaurant L’Achepot op de Oude Graanmarkt beland.

Ik loop voorbij één van de tafeltjes op het terras en dacht Javier Solana te herkennen. Maar neen, hij was het niet. Gek genoeg realiseerde ik me pas later dat de echte Solana tegenover hem zat. Zou het zijn broer geweest zijn ? Ze zaten met z’n drieën Javier, zijn broer en zijn madame (of minares ?) gezellig te keuvelen. Met een flesje goedkope huiswijn. Onopvallend, net als de rest van de tafeltjes. Niemand die omkeek, behalve een paar Spaanse toeristen die hun voormalige minister van cultuur herkenden. Of ze samen met hem op de foto mochten ?

Dat is nu typisch Brussel. Een kosmopolitisch dorp. Iedereen kent iedereen en daartussen lopen de toeristen en die van de internationale gemeenschap. En dan kom je zo iemand als Javier Solan tegen. Of Neil Kinnock. Of Romani Prodi. Het overkomt je wel vaker tijdens een wandeling door Brussel. Dat is wat me hier thuis doet voelen in deze stad. ‘t Is klein, toch groot. Het is is tegelijk een dorp en een wereldstad.

Omstreeks 23.00 uur kwam een grote Audi met chauffeur voorrijden. Parkeerde discreet maar fout op de hoek van de straat. Gevolgd door een kleinere wagen ook al met chauffeur. Toen ik binnen ging plassen, bleken er verdoken ook twee mannen in kostuum een kopje koffie te drinken. Veiligheidsagenten-op-een-vrijdagavond.

Een vreemde avond. Doodmoe, een zwoele temperatuur, entrecote aux cêpes de bordeaux, Javier, … maar Brussel op en top. Bruxelles, je t’aime.

gemarketeerde marketingboeken

 

Peter is brand manager van een belangrijk mediamerk. Ambsthalve zijn we allebei vaak met marketing bezig. We zitten bijwijlen samen in vergadering en nemen geregeld in overleg deze of gene beslissing. Ik hou er van om mijn inzichten met Peter te delen en ze aan te scherpen. En ik vermoed dat het omgekeerde evenzeer waar is. 

Peter leest m’n blog en maakt op basis van het deel van mezelf dat ik hier bloot geef, scherpe analyses. Dat is toch wat ik vermoed. Als hij z’n hoofd binnensteekt op kantoor en zegt ik heb je blog weer gelezen, dan heb ik het gevoel dat de marketeer mijn verhaal doorgrondt. 

Als we over ideeën en inzichten praten, blijkt dat we vaak dezelfde boeken lezen. In deze korte lijst onder andere Lovemarks en A Beautifull Mind. Nu maakte hij me er onlangs attent op dat ik mijn boeken binnen dezelfde cluster selecteer. En dat klopt. Rolf Jenssen heeft een diepe indruk op me nagelaten. Vooral de idee dat we leven in een droommaatschappij waarbij alle primaire behoeften in onze Westerse maatschappij makkelijk zijn ingevuld en we nu vooral nood hebben aan verhalen, laat me niet los. Alle marketingboeken die daarop geïnspireerd zijn, verslind ik. Maar het valt me (door overdaad aan lectuur ?) op, dat steeds meer marketingboeken-over-verhalen zelf een verhaaltje ophangen. Wat is er dan nog van aan ?

Ik heb net nog All Marketers Are Liars van Seth Godin gelezen en z’n nieuwste Small is the New Big ligt klaar, maar daarna sluit ik het hoofdstuk af.

Er zijn nog marketeers die deze blog lezen. Tips over boeken met andere marketinginzichten te lezen graag hieronder posten.

all marketers are liars, seth godin

 

Last year I read Seth Godin’s Purple Cow. In this book Godin pleads to make remarkable goods. It’s remarkable products that get remarked on. That seems obvious, but it flies in the face of the way most goods and services and business items are created and marketed. Boring is invisible. 

Godin’s writings focus on how ideas are invented, transmitted and spread. 

For fifty years, advertising (and the prepackaged, one-way stories that make good advertising) drove our economy. Then media exploded. We went from three channels to five hundred, from no Web pages to a billion. At the same time, the number of choices mushroomed. There are more than one hundred brands of nationally advertised water. There are dozens of car companies, selling thousands of combinations. Starbucks offers nineteen million different ways to order beverage, and Oreo cooies come in more than nineteen favors. In the face of all this choice and clutter, consumers realized that they have quite a bit of power. So advertising stopped working. 

Having a good product or service (like a Purple Cow) is the basis of all enterprise, but a good product needs a valuable story to be succesfull.

Do you have a storytelling plan ?

This needs to become an essential part of any businnesplan – something that every nonprofit, start-up, big business and politician that intends to succeed must draft. It starts with a discussion of which group you will tell you story to. The people in a group must share a wordview that makes it likely they will sit up and take notice. 

Which worldview are you addressing ?

If you don’t get noticed, you’re invisible. You can’t tell a story and your marketing ends there and then. The story you’ll need to tell in order to get noticed must match the worldview of the people you’re telling it to, and it has to be clear and obvious. 

Different people, different wordviews. People can see the same data and make totally different decision. If Jason got completely screwed the last time he bought a car from a used-car salesman, the worldview he has when visiting a dealership four years later is a little different than that of someone who is buying her third car in four years from the same place. 

Which frame are you using ?

 How do you frame your story so that people with that worldview will be aware of it, listen to it and believe it ? Frames are the words and images and interactions that reinforce a bias someone is already feeling. If you’re unable to tack your idea onto a person’s worldview, then that idea will be ignored. File sharing is different that steeling.