parfum recensent

Ik ben net terug van een paar dagen Edinburgh. Een bijzonder aangename stad met tal van festivals. Alleen was ik er niet voor vertier & plezier maar voor het al even interessante  Mediaguardian Edinburgh International Television Festival. Britse omroepen gaan er in debat met producenten en vertellen honderduit over hun plannen. Sir David Attenborough en Rebecca Loos waren er ook.

Ik kreeg er elke morgen The Guardian (*) toegestopt. Meteen is duidelijk vanwaar De Morgen de look & feel mosterd heeft gehaald. Het leek wel of ik dezelfde krant las, maar dan in een andere taal. Opvallend toch hoe de ‘vernieuwde’ De Standaard bij het verschijnen van de nieuwe De Morgen meteen weer aanvoelde als een ouderwetse krant. Hoedanook, The Guardian meldde dat die andere krant The New York Times nu een eigen parfum recensent Chandler Burns in dienst neemt. Naast de book and film reviews serveren ze nu ook perfume reviews.

Zelf zweer ik al sinds jaar en dag bij deze van Hugo Boss. Ik moet niet hebben van die meisjes en jongens, dames en heren die om de haverklap van parfum veranderen. Een parfum maakt – als die goed aanvoelt – op termijn deel uit van jezelf. Het is als een geur op je eigen geur. Stefan zei me ooit dat hij wist dat ik op kantoor was omdat die Boss-geur nog in de lift hing. Dat vond ik een compliment.

(*) In de krant van dit weekend een interessant artikel over voormalig toppresentatrice Selina Scott die vertelt waarom ze momenteel zo’n afkeer heeft van televisie.

colour and emotion, jan callebaut & jan pollaerts

Censydiam heeft mijn marketinginzichten aanzienlijk geschaafd. Televisiemaken is meer dan content genereren. En vooral, hou rekening met het publiek waarvoor je werkt.

Ik luister graag naar de causerieën van Jan Callebaut; even graag lees ik de boeken die hij uitbrengt. Vandaar dat Colour and Emotion op het leestafeltje belandden.

“Colours, like features, follow the changes of the emotions”, Pablo Picasso .

In het Censydiam-model staat elke kleur voor een beleving. Op basis daarvan kadert het model alle belevingen en verwachtingen van de consument.

Dit boek gaat dieper in de op emotionele betekenis van kleuren. Heb je er ooit al bij stilgestaand waarom witte wijn eigenlijk geel is ?

Blauw bijvoorbeeld is een kleur (en emotie) die geassocieerd wordt met veiligheid en comfort. Blauw is geen voedzame kleur. Kijk in de rekken van je supermarkt en je zal er geen blauw voedsel aantreffen, terwijl ander eten wel wordt bijgekleurd.

Callebaut & Pollaerts geven een inzicht in de betekenis van kleuren en overlopen alle kleuren afzonderlijk met hun betekenis.

buiten de lijntjes kleuren

Transamerica van Duncan Tucker gezien. Het is het verhaal van Stanley die zich als Bree perfect in z’n (haar) vel voelt en uiteindelijk de laatste stap - een transgender operatie – wil zetten. De film is niet vernieuwend in zijn genre. De meeste films over sexualiteit en geaardheid zijn wat mij betreft behoorlijk melig (lees : commercieel) geworden. Toch maakt Desperate Housewife Felicity Huffman het méér dan de moeite waard om de film te bekijken. Het lijkt me een hele uitdaging voor een actrice om een man te spelen die vrouw wil zijn.

Stanley & Bree kleuren buiten de lijntjes en daar heb ik veel waardering voor. We worden opgevoegd en geschoold om binnen de lijnen te kleuren. Om te beantwoorden aan de norm die ons willens nillens door de massa wordt opgedrongen. Meestal voelen we ons daar goed bij en we worden goed / correct betaald om binnen de lijntjes te blijven. Maar soms moeten we onze buik volgen en niet volgens de norm handelen.

Dus als ik de volgende keer vraag : niet over de lijntjes gaan, dan wil ik eigenlijk zeggen kleur erbuiten.

ikea : moet er nog papier zijn ?

Dat Ikea van karton houdt wisten we al lang. Tussen de witte, gele en blauw afvalzakken vind je het kartonnen afval en masse terug tijdens een doordeweekse huisvuilophaling. Erg vind ik dat. Met net iets minder had het wellicht ook gekund.

Nu kondigt het bedrijf trots aan dat er dit jaar 175 miljoen exemplaren van de IKEA-catalogus, in 35 landen en 27 talen verspreid worden. Ter vergelijking : van de bijbel worden er tussen de 50 en 100 miljoen exemplaren gedrukt. Goed voor een tweede plaats.

Mijn catalogus weegt net iets meer dan een halve kilo. Die papierberg weegt m.a.w. méér dan 90 miljoen kilo. Stel je voor wat je met al dat papier zou kunnen doen ? Hoeveel bos moet dat niet zijn ! Ik had nooit gedacht dat ik voor het bos zou opkomen, maar dit soort marketing stoot me tegen de borst. Temeer omdat er tal van alternatieven zijn. Een persoonlijk mailtje dat me doorlinkt naar de online catalogus kan net zo goed werken.

Hypocriet zijn ze daar bij Ikea. Tegenwoordig betaal je daar 20 eurocent voor een plastiek zak om al die spullen in te dragen. Zogezegd om de afvalberg te verminderen. Dat ze eens beginnen met hun print catalogus van de markt te halen.

een getailleerd mannenhemd

 

Laatst stond ik in de Nationale Straat in Antwerpen in de nieuwe G Star-winkel. Een mooie shop overigens. Tussen al de rest viel me een mooi blauw-hemdje-met-verticale-streep op. Zo’n verticale streep maakt slanker. In amper acht minuten was de verkoop geklaard. De eigenlijke afhandeling aan de kassa daarentegen duurde een stuk langer. Een supervriendelijke en aangename kerel, daar niet van. Zo’n gast die je als brandmanager meteen in je winkel plaatst.

Datzelfde blauwe hemdje bracht hem in een lyrische bui. Dat hij zo blij was dat de industrie eindelijk het getailleerde mannenhemd had ontdekt. Vijf minuten boomde hij erover door. Maar hij had gelijk. Nog maar net heb ik thuis de helft van mijn klerenkast buitengezwierd. Veel van die hemden – zelfs van Polo Ralph Lauren – verwerkten 4m2 stof in een doorsnee mannenhemd. Hoe heb ik dat ooit kunnen kopen, denk je dan nu.  Collectief gestoord ? Want we hebben massaal die hemden gekocht. Ben ik blij dat ik daar in Antwerpen met die verkoper kon instemmen.

Es kijken wie morgen wat aan heeft. Mannen, een getailleerd hemd moet het zijn. En die buik, daar merk je niks van in een donker hemd. Met streepjes al helemaal niet.

barcelona-stoel, echt of kopie ?

Ik heb al een tijdje mijn zinnen gezet een op paar van deze stoeltjes. Ludwig Mies van der Rohe ontwierp het in 1930, drie kwart eeuw geleden, en het blijft eigentijds.

Sinds ik een partner in huis haalde die kunsthistoricus is en zich specialiseerde in art deco, ben ik me er zelf een beetje op  gaan toeleggen.

Een paar stoeltjes dus …. Maar de originelen zijn onbetaalbaar. Ik bespaar je de prijzen. En als je al zo’n stuk in huis hebt, dan ga je er niet op zitten. Het bedrijf Knoll verwierf in 1948 de exclusieve rechten op deze beroemde stoel en maakt het ook vandaag nog volgens het orignele proces. De prijs ligt al een stuk lager maar blijft 3499 $ voor de chroom-uitvoering of 5122 $ in staal. Reken en tel, vier stoeltjes en je zit aan de prijs van een wagen.

Via een aantal websites - en op aanraden van De Standaard Magazine – vind je kopieën aan een betaalbare prijs. 649 $ / stoel.

Nu knaagt het. Geen Knoll-versie wegens te duur en dus helemaal geen Barcelona-stoel of toch maar een betaalbare kopie kopen ?

oracle night, paul auster

Seems this is going to be a Paul Auster year, as far as I am concerned. While reading this book I felt the urge to reread the late Hubert Lampo ‘De komst of Joachim Stiller’.