Er lag vanmorgen een briefje in de bus. Zo’n Klassiek witte omslag. Aan niemand geadresseerd, maar duidelijk geen commerciële bedoening. Iemand die m’n blog leest en weet dat ik graag post via de postbode ontvang ? (Bedankt overigens, Ilse en Kriek !).
Ik citeer even :
Madame, Monsieur,
Je vous écris ces quelques lignes d’excuses suite à notre retour de la salle de sport vers notre école. J’ai effectivement sonné à votre porte pour amuser mes amis. Et cela ne se fait pas de déranger les gens.
Veuillez accepter mes excuses.
Sébastien M.
De jongeman in kwestie heeft ook z’n adres nagelaten. Ik had meteen zin om hem terug te schrijven. Om zijn verontschuldigingen te aanvaarden en hem te zeggen hoezeer ik z’n geste waardeer. Omwille van z’n ouders heb ik het toch maar niet gedaan. Wellicht heeft de kerel al een opdonder gekregen van z’n leraar lichamelijk opvoeding, die hem verplichtte dit briefje te schrijven. Een extra sneer van z’n ouders kan ie missen. Och arme Sebastien, wedden dat hij de hele nacht heeft wakker gelegen ?
