De Blackberry, een intelligent ding. Da’s waar. Ik zie op kantoor de eerste exemplaren verschijnen en ik ben benieuwd of we er straks allemaal mee zullen rondlopen.
De Standaard heeft de blackberry op zijn shortlist staan als product van het jaar.
Mooi is dat. Maar lelijk is het ding. Als iemand een ipod kan ontwerpen, waarom maakt iemand dan zo’n lelijk spul. En die naam dan ! Blackberry … black Betty … Blackbeauty.
Weggooien die verpakking en helemaal opnieuw beginnen.
Door m’n job kom ik vaak professioneel in contact met Bekende Vlamingen. Ik adviseer hen altijd om zich bewust te zijn van hun publieke rol. Wat ze op het scherm doen, heeft een impact op wat mensen over hen denken. Dat hoeft niet altijd de realiteit te zijn. Maar omdat perceptie alles te maken heeft met imagovorming, is in dit geval perceptie de realiteit.
Maar daar houdt het niet bij op. Ook wanneer ze niet op het scherm zijn, heeft wat ze doen een impact op hun imago. Een BV die op restaurant met oudejaar foie gras verobert geeft te kennen zich niet achter het gedachtengoed van Gaia te scharen. Een BV die foutparkeert op de zeedijk, laat blijken dat verkeersregels niet belangrijk zijn. BV’s zijn als een leeg blad, maar alles wat ze doen wordt op dat blad geschreven en stilaan gaat het publiek hen lezen als een boek.
Ik ben dan wel geen BV, maar sinds ik met deze blog begonnen ben sta ik in de vitrine. Er passeert volk voorbij de etalage – bekenden maar vooral ook veel onbekenden – en die zien me daar staan. De ene vindt me zus de andere vindt me zo. Ik monitor een aantal blogs en izo kan ik me stilaan een beeld vormen van die mensen, hoewel ik de meesten nog nooit heb ontmoet.
Ik lig niet wakker over het beeld dat men zich over mij vormt, ik ben me wel bewust van het feit dat het gebeurt. Uiteraard wik en weeg je dan. Wat vertel je wel, en wat niet.
Maar om het met Carla Muysnondt te zeggen … wie toont hier echt het achterste van zijn tong ?
Products used to be trademarks, says Kevin Roberts, CEO Worldwide of Saatchi & Saatchi. But what really matters now is that products become lovemarks. Goods should be loved not because of the sum of the resources they are made off but because of their emotional value.
A cup of coffee costs no more than a few cents, but we are willing to pay much more for a cup at café Roi d’Espagne at the Brussels Grand Place.
Robert wrote a book about these Lovemarks, the future beyond brands. The website is a very lively platform about about products and the love of their audience.
It made me think about my favourite lovemarks. I have not yet a final list, but at least this is a shortlist.
I rarely carry any cash in my wallet. That’s why I like credit cards so much. American Express, AMEX, is my favourite one. I love the green card and – be honest - the green dollars make the world go around. On top of that Annie Leibovitz made a beautifull portrait of Ella Fitzgerald for AMEX.
Ella is also on my shortlist. I like jazz. Female singers in particular. Nina Simone is another of my favourites but Ella is the mother of all jazz singers.
Kartell offers real design at reasonable prices. It gives me a transparent feeling.
Tell me, what are you lovemarks ?
Can one manage creativity ?
According to authors Stan Davis and David McIntosh The Art of Business is about seeing both the economic flow and the artistic flow in business. They say enormous benefits result from applying and blending insights from two worlds – the aesthetic and emotional richness of the arts and the strategic and operational perspective of business. You can see textures where everybody else is seeing shapes. You can see colors where others see grays. You can see not just what is, but what could be.
In business strategy, the four cardinal elements are always you, your offer, your customers, and your competitors. If you’ve got a clear, differentiated view about how those four pieces fit together, you’ve got strategy. But now, if you are managing both the economic flow and the artistic flow of your business, you will slighty change how you see the four elements.
Land, labor and capital are the classical factors of production, the inputs or resources of any economic flow. Make good use of them, and they give you a comparitative advantage over other firms working with them. But when everybody is working with those same inputs, the differences are likely to be small and short-live.
Add imagination, emotion, intelligence and experience to the creative process and you will connect with your clients (or audience) and deliver beauty, excitement, enjoyment and meaning.
This book is very interesting reading and adds a new flavour to what Rolf Jensen wrote in The Dream Society and Joseph Pine and James Gilmore in The Experience Economy.
Vandaag de metro genomen. Een dagje vakantie en teveel (kerst)volk in de stad. Alhoewel de auto regeert, is op zo’n dag de metro een stuk makkelijker.
Als ik me niet vergis telt Brussel zowat één miljoen inwoners. Voeg daar nog een paar honderd duizend pendelaars aan toe en je komt uit bij héél veel volk.
Lekker anoniem, denk je dan. Met een beetje geluk kom je niemand tegen en ga je op in de grootstad. En toch kom je vaak gekende gezichten tegen. Mensen die je niet kent, maar die op één of andere manier toch opvallen. Door hun gezicht, hun gedrag, hun houding,… Mensen die je van toeten noch blazen kent, maar toch herkent.
Eén van die bekende gezichten zat vandaag bij me in de metro. Ik zou bij god niet weten waar ze woont, maar ik ken haar. Ik kom ze af en toe wel eens tegen. Op de meest diverse plaatsen in Brussel. En steeds ben ik gefacscineerd door haar haartooi. Haar chignon. Ik ken haar naam niet, ik weet niet wie ze is, ik weet niet wat het leven haar biedt. Maar ze is er en soms kruist ze mijn pad.
En zo zijn er nog van die bekende gezichten. Mensen die je tegenkomt. Die je tegelijk kent en niet kent.
Ik ben geen wiskundige knobbel, maar dan vraag ik me af. Hoe groot is in een stad als Brussel de kans dat je tweemaal dezelfde persoon tegen kom ? Als ik de anonieme dame met haar chignon al zo goed ken, hoe vaak kom ik die tienduizenden anderen dan tegen …. Are you watching me, watching you ?
Onderzoek naar het toekomstbeeld van bedrijven actief in media en entertainment. Studie van Ernst & Young. Geeft een goed overzicht van de belangrijkste kwesties, maar gaat niet heel erg diep. Toch interessant. Lees hier.
U heeft 1 gedrukt :
Mijn professor-in-weglogging Pietel liet me weten dat bloggen in het Nederlands me beter afgaat. De bollen-van-bobonne kunnen enkel in het Nederlands zo tot de verbeelding spreken. Zit ik hier m’n tien eerste dagen aan het bloggen en dan wordt taal plots een issue. Sorry, ik bedoel kwestie.
Dat verwondert me van een gemeenschap die eigenlijk bij taal niet hoort stil te staan. Hier zijn geen grenzen, dus waarom over taal spreken. Communiceren op zich is belangrijker dan de taal waarin dat gebeurt.
Ik woon intussen zo’n twintig jaar in Brussel. Ik kan me niet inbeelden dat ik in België overigens in een andere stad zou wonen. En dat is fijn want hier leer je met taal omgaan. Ik sta intussen niet meer stil in welke taal ik communiceer. Niet dat ik de grootste taalvirtuoos ben, maar taal is in veel gevallen gewoon een middel. Op café hoor ik Vlaams, Frans, Engels, Arabisch, … watdanook praten en zonder het te beseffen probeer ik daarin mee te gaan of stapt de andere over op een taal die ik wel versta.
Maar ergens heeft Pietel gelijk. De bollen-van-mijn-bobonne zijn Oervlaams. Schoon toch.
You pressed 2 :
There is this fellow that says that my stories in dutch are more coloured. Don’t bother. Your will have to miss some colour from time to time, but I’ll keep writing mostly in English.
Sam is a project of VRT, the Flemish public broadcaster, to reinforce the social texture of the Flemish society. VRT considers this a task of a public broadcaster, because public broadcasters have to be the watchdog of democracy.
Earlier programmes like Fata Morgana, Zonnekinderen, Man bijt hond, … also carried this message, but in a implicit way. In general, they have a large market share.
Since september VRT started several programmes with a explicit social message. Allemaal Sam! (Radio 2), Allemaal Sam ? (Eén) and Sam (Eén).
Because both television programmes have a limited audience, journalists and the audience start to wonder what is wrong. ‘The audience doesn’t like Sam’, said De Standaard this weekend.
Ofcourse everybody is free to (dis)like a programme but what is wrong with fighting for a better society ? Why are social actions considered to be uncool ?
Everybody is crying for a specialised programme on books, film, economics, politics, …. We want newschannels 24/24, special channels for kids, seniors, …. and gardeners. But a programme that strives for a better world ? No !
You know what. Forget about the media, just be a Sam. And if you are a real Sam you may want to join us.
Zonet reed ik op de grote ring van Brussel. Voor wie het belang heeft, de buitenring. Tegenwoordig is het om 17.00 uur al donker. En toch, meer dan ooit, daar stonden ze : de bollen van mijn bobonne. Ze hebben het de laatste jaren zwaar te verduren gehad, maar de plastische ingreep doen ze weer schitteren als nooit voorheen. En sinds deze week worden ze ook verlicht. Als Brusselaar, ben ik fier op die bollen van mijn bobonne.
(*) Mijn vader is uit Schaarbeek afkomstig maar verhuisde in 1964 naar het verre Westvlaamse Gistel, omdat mijn moeder daar haar stek heeft. Als kind was Brussel heel erg ver voor me. Een rit van ruim anderhalf uur (of was het meer) in die goudkleurige Opel Kadett. M’n moeder had een kussentje voor me voorzien, zodat ik kon slapen op de achterbank. Ik lag languit op de bank en zag de wolken aan honderd kilometer per uur voorbijflitsen. En dan was er plots het Atomium. Dan wist ik dat mijn grootouders niet meer veraf waren. Want die bollen, die waren van mijn bobonne en die stonden in haar achtertuin.
There are very few men of genius in advertising agencies. But we need all we can find.
Almost without exception they are disagreeable. Don’t destroy them. They lay golden eggs.
– David Ogilvy
 | detender op coffee with groucho |
 | Pieter op coffee with groucho |
 | geert op kleuren voelen |
 | Marijke_ op kleuren voelen |
 | janien op coffee with groucho |
