-
Recente reacties
detender op coffee with groucho Pieter op coffee with groucho geert op kleuren voelen Marijke_ op kleuren voelen janien op coffee with groucho
Kleuren zijn miskend. Het lijkt het laagje dat op alles ligt, maar in realiteit is het één van de meest expressieve elementen in onze omgeving. Kleuren zijn subtiel; zeggen iets op een impliciete manier. Ik heb al wat boeken gelezen om te begrijpen wat de betekenis van kleuren is, maar nu pas besef ik wat hun emotionele kracht is. Ik ontdekte een zeer leuke site van Adobe Kuler die je toelaat je eigen kleurenpalet samen te stellen. “Samenstellen” is weer zo’n rationele benadering, maar via een subtool kan je op gevoel een kleurencombinatie maken. Selecteer een foto die bij je gevoel past, laadt die op en automatisch wordt je een kleurenpalet voorgeschoteld.
Dit glas cava met bosvruchten dronk ik deze zomer bij de Geertjes. Was een bijzonder gezelllige avond, zwoel weer en fijn gezelschap. Maar dat drankje en die bessen voelden op één of andere manier goed aan. De kleurencombinatie die eruit voortvloeit is net zo warm !
Ik was op de opening van de boekenbeurs. Heel veel boeken heb ik niet kunnen bekijken, want ik het praatjes gemaakt met Jan, Herman, Goedele, Cees, Sven, Dirk, Mieke, Wim, … en nog vele anderen. Hoedanook viel me op dat er veel conceptboeken in de rekken lagen. Vroeger was een boek dik, met veel letters op één pagina en je stapte lineair vanaf pagina één in het verhaal. Vandaag hoeft dat niet meer. Boeken worden vaker met het rechterbrein geschreven. Ze zijn dunner, hebben meer foto’s, lezen van achter naar voren, … Dit is geen oordeel, want ik ben zelf met zo’n fantastisch boek bezig.
Ik was al een tijdje gefascineerd door de Coffee with … boekenreeks. Ook dit is een conceptboek. De setting is steeds dezelfde : een fictief interview met een overleden bekende figuur. Hemingway, Michelangelo, Mozart, Plato en Oscar Wilde zijn ondermeer van de partij.
Ik had koffie met Groucho Marx. Ik weet niet of je hem kent. Als kind keek ik op zaterdagmiddag vaak naar humor. Vooral Laurel & Hardy en Chaplin lieten zich smaken. Bustor Keaton kon er nog net door, maar de Marx Brothers vond ik maar niks. Leuke figuur, denk ik na het lezen van het boekje, maar nog steeds niet mijn tik.
Ik heb me de laastste tijd nogal verdiept in wat we vaak makkelijk als “mannelijk” of “vrouwelijk “omschrijven. Ik probeer dat echter te vertalen in linker- en rechterbrein. Beide helften zijn onmisbaar voor een normaal functioneren. Een aantal communicatiemomenten de afgelopen weken waren sterk mannelijk of vrouwelijk gedreven. Fout dus, omdat ze vertrekken vanuit een te enge benadering.
Hoewel ik heb genoeg boeken over presentatietechnieken heb gelezen , heb ik toch ”Stilte, ik spreek !” van Sylvie Verleye er bovenop gelegd. Ik had vanuit mijn mannelijk, rationeel denken genoeg redenen om dit boek niet te lezen. Dun, veel foto’s en geen idee dat er onmiddellijk uitspringt. Maar m’n rechterkant voelde zich aangesproken en uiteindelijk niet bedrogen. Het boek benadert presenteren veel meer vanuit de relaties die het legt. Een sterk rechterbrein-boek dus.
Het idee dat me het meest bijblijft is het belang van presenteren. Het klopt, met de juiste presentatie, maak je een punt, overtuig je of inspireer je. Maar een goeie presentatie kan ook een springplank zijn in je carrière. Ik kan me blauw ergeren op vergaderingen als men me iets komt vertellen en dan alle richtingen uitgaat. Een presentatie legt de focus en daar kun je het mee (on)eens zijn, maar het zegt me vooral iets over de persoon die de focus legt. Veel later kan ik de boodschap vergeten zijn, maar onthou ik de wijze waarop iemand de presentatie gaf.
( deze foto door dipfico )
Portret 1989 – 2009. Prachtig fotoboek van Stephan Vanfleteren. Met Vlamingen, die van een lelijke schoonheid of een schone lelijkheid zijn. Ik weet niet waarom maar ik voel erg de Vlaamse klei vermengd met lokale intelligentia. Iets om gemeend trots op te zijn.
Het moet een eer zijn om door de lens van Vanfleteren gevangen te worden. Manu Verreth (1940-2009) zou niet hebben misstaan in het boek.
Volgende week kijken naar de tentoonstelling.
We hebben een brein. Dat weten we. En dat dit brein een linker en een rechterkant heeft is ons – zeker sinds Dan Pink – ook bekend. Links is rationeel-analytisch; rechts is emotioneel-buikgevoel. Geen van beide is beter dan de andere, maar in sommige jobs kan je maar beter of een rechter- of een linkerbrein hebben.
In héél veel andere jobs blijkt diagonaal denken echter het belangrijkste te zijn. Diagonaal denken combineert het creatieve van het rechterbrein met de managment-talenten van het linkerbrein. Wie de beide kan combineren, is een goeie manager binnen een creatieve media-context.
In Groot-Britannië is men zich bewust van dit talent en gaat men via testen op zoek naar mensen met deze competenties. Er is een website die je de kans geeft om dit te testen en dat combineert met vacatures. Helaas is het niet mogelijk om de test buiten UK-grondgebied uit te voeren.
Ik heb deze week in de marge van c&binet (zie vorige post) de Pinewood Studios bezocht. De legendarische Pinewood Studios. Tal van speelfilms zijn hier gemaakt. In tegenstelling tot de Los Angeles studio’s zijn ze enkel een facilitair bedrijf. Ze leveren studio’s, camera’s, klankafwerking, … maar maken zelf geen content. Windkracht 10 de film is hier bijvoorbeeld de scènes in/onder het water komen filmen.
Dat maakt dat ik plots op de set stond van de nieuwe Harry Potter-film die er momenteel wordt gedraaid. No cameras and phones, please ! Plots besef ik waarom blockbusters zo’n dure producties zijn. In de grootste studio van Europa hebben ze een bos nagebouwd. Nagebouwd ! En in de tweede grootste studio stond de fameuze trap uit het boek. In dit verhaal, helemaal verwoest. Zes maanden een studio bezetten voor een paar draaidagen en amper een paar minuten film.
Blijkt ook dat de meeste regisseurs tegenwoordig alles onder controle willen houden. Dat betekent geen rekening houden met het weer, met handtekeningjagers, … Dus wordt alles bij voorkeur in de studio nagebouwd. Alle New York-scènes uit Eyes Wide Shut werden op de backlot bij Pinewood gedraaid.
Om die reden creëerde Pinewood het Pinewood Project. Op een vrij terrein naast de studio’s zal men 1400 nieuwe woningen bouwen. De facade van die woningen zullen straten uit New York, Amsterdam,Venetië, Boston, Parijs, … zijn. Voor al die steden hoeft men het decor dan niet langer na te bouwen, maar moet men gewoon de straat oversteken.
Klinkt heel erg Richard Florida.
De EBU, de European Broadcasting Union, stuurde me drie dagen naar Londen voor c&binet, een congres georganiseerd door de Britse overheid met de belangrijkste Britse creatieve industrieën. De line up van gasten is geweldig. Alle opnames zijn terug te vinden op de site.
Twee thema’s overheersen :
- Moet content, en dat is een goed en niet hetzelfde als een dienst, gratis zijn. Tieners zijn opgegroeid met de idee dat alles op het internet gratis is, terwijl (echt, creatieve) content kost. Echt gratis is De Lijn in Hasselt niet. Interessante quote : “Freedom to access but no free access”.
- Daaraan gekoppeld : hoe vergoed je copyrights ? Auteurs moeten vergoed worden, maar hoe creëer je een systeem dat in hun voordeel is en toch een flexibel gebruik op het internet mogelijk maakt ? De overheid maakt hier morgen haar plannen bekend.
In de marge ook een interessante sessie over loyality bijgewoond die werd geleid door Ideo. Ik voeg hier later een pdf aan toe met hun uitgangspunten. Twee voorbeelden zijn blijven hangen.
- In Tokio is er een taxibedrijf Yosaka dat zo’n 1000 taxi’s in beheer heeft. Vier daarvan hebben een klavertje vier op hun wagen staan. Wie zo’n taxi spot en gebruikt, krijgt een gratis rit. Het gevolg is dat iedereen die een taxi ziet in Tokio automatisch checkt of het een taxi van Yosaka is én of er een klavertje vier op staat.
- Bank of America creëerde Keep the change. Blijkt dat huismoeders sparen belangrijk vinden. Bovendien blijkt dat veel mensen – wanneer ze geld betalen of overschrijven het moeilijk hebben met de cijfers na de komma en liever afronden. Daarom rondt BOA bij elke transactie het bedrag af tot aan de volgende dollar. Het extra geld schrijft de bank automatisch over van je zichtrekening naar je spaarrekening. Zo spaar je zonder dat je veel moeite doet. Het lijkt sterk op wat mijn moeder deed : de tien frank stukken apart leggen en sparen.
Ik reed vandaag op de beruchte M25 rond Londen en zag herhaaldelijk bovenstaand signaal. Gelukkig staat er tekst bij, want het bijhorende icoontje is van geen betekenis (meer). Ik ben 44, heb al wat modes in cameratoestellen zien passeren, maar het fototoestel van mijn grootvader was al gedateerd toen ik nog kind was. Wat moet een kind of puber zich voorstellen bij het icoontje ? Alles behalve een camera toch ?!
Net Noel Slangen “Praten met reuzen. Of hoe je met leiders werkt en communiceert” uit. Een bijzonder interessant boek.
Slangen onderscheidt reuzen, topmedewerkers of mensen die voor reuzen werken en uitvoerders, diegenen die operationeel het werk doen. Reuzen zijn leiders die de visie van een bedrijf uitstralen. Soms zijn het managers, maar niet noodzakelijk.
Omdat er nu eenmaal minder reuzen zijn dan topmedewerkers en die eersten wel weten waar ze aan toe zijn, schreef Noel Slangen het boek vanuit het standpunt van de medewerker. Wie zijn reuzen ? Werken voor reuzen is verslavend. Wat is het spel van de macht ? Hoe spreek en communiceer je met reuzen ? …
Hoewel Slangen vaak met reuzen heeft gewerkt, – denk maar aan Guy Verhofstadt -, passeren ze in het boek niet letterlijk de revue. Tussen de lijnen door kun je je wel perfect inbeelden hoe zo’n Vlaamse reuzen aan de slag gaan.
Ik heb in mijn carrière tot op vandaag met een tweetal échte reuzen mogen werken. Ze zullen zichzelf wel herkennen in het boek en in onze relatie.
Het boek maakt ook kort een uitstapje naar de reuzen van morgen. De generatie Y beschouwt de zekerheid van de baan minder belangrijk dan de ruimte om te groeien. Voor die generatie maken de passie en de inspiratie van de leider het verschil, zeker wanneer het bedrijf in een positie zit waar het een maatschappelijk verschil maakt.
“De loyaliteit aan een organisatie heeft plaatsgemaakt voor loyaliteit aan een persoonlijke missie, waarbinnen een baan een belangrijke plek inneemt, maar niet meer de volledige plek.”
