living in Brussels

Het ene boek brengt me bij het andere. Het ene Luster-boek brengt met bij het andere Luster boek. “Belgische architecten en hun huis” brengt me bij “Living in Brussels”. Boeken brengen me bij nog meer boeken. En ik vind dat niet eens zo erg.

Geboeid gelezen, maar vooral gebladerd in “Living in Brussels”. En zoals steeds bij Diane Hendrikx en Muriel Verbist, de auteurs, is die avant-propos raak.

“Er bestaat zoiets als een typische Brusselse vibe. Een sfeer die in schril contrast staat met het stofferige kantoorimago dat de stad soms oproept en die zich in de meeste gevallen laat omschrijven als ruw, onafgeborsteld, een tikje chaotisch zelf.

Een vibe die niet alleen tot leven komt op straat of in de cafés en restaurants, maar zich ook laat voelen in de huizen en appartementen waar de Brusselaars wonen. Voor dit boek gingen we op zoek naar interieurs die dat eclectische en eigenzinnige ten volle illustreren.”

Eclectisch is het woord dat bij me blijft hangen. Een woord dat Brussel perfect illustreert.

In de klassieke oudheid werd de term gebruikt voor de stroming waarbij de Romeinse, Griekse en Oosterse cultuurelementen op elkaar inwerkten en meer en meer met elkaar versmolten.

Brussel is een allegaartje. Een allegaartje van talen, culturen, architectuur en kunst. Voor sommigen een minpunt, voor mensen zoals ik een troef. En dat straalt af op de Brusselaars of allochtone Brusselaars. Allochtoon heeft in deze niets met huidskleur te maken maar alles met afkomst : Ketje of geen Ketje. Ik ben geen ketje maar wel een Brusselaar, ingeweken uit Oostende. Of beter ingeweken uit Gistel, randje Oostende.

Dat eclectische straalt ook af op die Brusselse woningen en de interieurs. Ze zijn doorgaans wit en strak met daarin een gezellig allegaartje van meubelen, spulletjes, kleuren en souvenirs.

En toch hebben wij in Koekelberg daar niet voor gekozen. Geef ons toch maar bijzondere kleuren op de muur, art deco en strakke design. En veel boeken. Maar dat had ik al gezegd.

Ook dat is eclectisch. Maar dan op onze manier.

spotify

Afgelopen zaterdag was #vrt voor de tweede keer gastheer van een Barcamp #bcvrt. Me dunkt dat Barcamp over zijn hoogtepunt heen is, maar dat neemt niet weg dat het een fijn netwerk- en  inspiratiemoment blijft. Deze editie ging opnieuw door in het Amerikaans Theater. Voor de laatste keer, want VRT verlaat in juli de site. Het Ministerie van Financiën, de eigenaar, beslist over de toekomst van het gebouw.

Ik kwam deze keer veel te laat toe op #bcvrt en moest veel te vroeg vertrekken. Vreemd  was dat al die kleppers die me online vastklampen, me amper zagen staan. Een grote bek online, een kleine bek offline. Resultaat : ik stond zelf alleen.

Hoedanook, op #bcvrt kreeg die mooie stem @florisdaelemans voor het eerst een gezicht. Floris bracht als lineaire radiomaker (Wij zorgen voor “flow”) zijn visie op pull-radio.

Ik  ben geen muziekkenner. Wel een liefhebber. Jazz, en vooral female jazz, zijn mijn ding. Met iTunes en LastFM kom ik een flink stuk op weg. Meer jazz. Meer female jazz. Meer muziek. Minder televisie.

Met Spotify ging een nieuwe wereld voor me open. Een nummertje horen op de radio, Shazam-en in Evernote een tag maken en de volgende keer een zoekfunctie op Spotify starten.

Vroeger kocht ik impulsief voor 30 à 40 euro muziek per maand. Nu betaal ik 9,99 euro per maand aan Spotiy en ik heb het allemaal. De toekomst is niet het bezit maar de toegang.

Now playing #sade.

Belgische architecten en hun huis

Er lag veel onder de kerstboom. Eén pakje was bedoeld voor zoon 1. Het  andere voor zoon 2. Het ene was een fijn boek, het andere een lekker  parfum van een net zo duur merk. Pakjes open en spuit-spritzzz-spuit de geur van Hermes ging in het huis. Zoon 1 tevreden met de nieuwe geur; zoon 2 licht ontgoocheld want het boek dat hij zopas had gekregen stond al te prijken in zijn boekenkast.

Maar toch moet er zoiets als broederliefde bestaan, want het zaakje was snel beklonken tussen zoon 1 en 2. Er was een ruil. De pakjes werden gewisseld.

Hier verschijnt het lief van zoon 1 op het toneel. Die wilde best ruiken aan het nieuwe parfum van z’n lief, maar hij moest zich tevreden stellen met het boek dat in het mandje van zijn huisgenoot belandde.

Dat boek is inmiddels uit.

Het boek kreeg een **** in mijn Shelfari-account. Het gemiddelde ligt daar op ***. Ik quoteer zelden lager omdat ik de minder dan ***-boeken gewoon niet uitlees. *** is dus de regelmaat. **** is een uitstekend resultaat.

“Een architect bedenkt, tekent, rekent, adviseert, coördineert en realiseert. Maar al deze vaardigheden  worden zinloos als ze niet voorafgegaan worden door de vaardigheid van het luisteren. Bijna alle architectuur wordt immers gerealiseerd in opdracht van de bouwheer : de architect zal rekening houden met zijn of haar specifieke wensen of eisen.”, schrijven de auteur en fotograaf Diane Hendrikx en Muriel Verbist in hun voorwoord.

Dat klopt. Een tandarts met gele tanden geloof je niet als je een wit-kuur overweegt. Evenmin geloof je de gezondheidsrepliek van een arts die een kilootje teveel meesleurt.

Ik heb wat architecten in de kennissenkring en vraag me soms af of ik er zelf één zou kunnen zijn. Het is een uniek beroep. Weinig jobs waar linker- en rechterbrein zo goed met mekaar moeten kunnen samenwerken. Weinig jobs waar zoveel rationaliteit en emotionaliteit hand in hand gaan. Dat huis dat je als klant bestelt moet stevig op z’n grondvesten staan. Geen discussie over de betonmassa. En tegelijk gaan die meest rationele berekeningen gepaard met een buik vol creativiteit, goesting en inspiratie.

Daarom, ik zou wel eens in het brein van een architect willen kruipen.