vakantielectuur

Ik heb mijn pakket vakantieboeken samengesteld. Twee criteria : minder businessboeken én meer Vlaams.

- A man without a country. Kurt Vonnegut.

- Be our guest. Perfecting the art of customer service. Disney Institute.

- Vrijmetselarij. Jimmy Koppen.

- Van Rotterdam naar het Witte Huis. Kirsten Verdel.

-  Een schitterend gebrek. Arthur Japin. (met dank aan Rudi)

-  Godenslaap. Erwin Mortier. (met dank aan Rudi)

-  David Van Reybrouck. Slagschaduw. (op advies van Marc)

- The confessions of Max Tivoli. Andrew Sean Greer.

- The Imagineering Workout. The Disney Imagineers.

- Graz. Erwin Mortier. (op advies van Geert)

- De jongensjongen. Arnold Spauwen. (op advies van Geert)

- De lift op piazza Vittorio. Amara Lakhous. (op advies van Geert)

tussen pagina 67 en 68

Tussen pagina 67 en 68 …

Ik was donderdag en vrijdag twee dagen in Kopenhagen. Een congres van de EBU. Ik werd er verwacht om een lezing te geven over het succes van Eén bij de jongeren. Nogal wat fuzz om eerlijk te zijn. EBU is niet meteen blits in aanpak en in mensen. Ook ter plekke liep één en ander niet zoals voorzien maar Bjorn en Thomas waren de juiste partners in crime.

Op de heenweg ben ik beginnen lezen in het boekje van De Slimste Mens-eindredacteur, Sam De Graeve. Reizen met dochters is vlotte lectuur en ik zat met plezier een beetje in het hoofd van Sam. Op één van de eerste pagina’s een aantekening gemaakt bij het citaat van Filip De Pillcyn, “Het grootste geluk is te kunnen zwijgen met wie met gaarne ziet”. Op pagina 67 heb ik het boekje dichtgedaan en niet meer geopend tot een dag later, bij de terugreis.

Maar tussen pagina 67 en 68 is er veel gebeurd.

De EBU zal een voetnoot zijn tussen die twee pagina’s, maar het verlies tussen die twee pagina’s was groot. Te groot voor woorden.

Toen ik gisteren bij het landen in Brussel het boekje helemaal dichtdeed, wist ik (weer) dat het leven verwacht dat we er van genieten.

De wereld stond stil tussen pagina 67 en 68 en zal nooit meer zijn zoals voorheen.

Op pagina 85 opnieuw een aantekening gemaakt bij het citaat van John Lennon, “Life is what happens while you’re busy making other plans.”.

parker

“Thomas VDS is zijn parker kwijt” stond er op zijn Facebook. En ik kende dat gevoel. Als was de laatste keer twintig, zoniet dertig jaar geleden. Velen zullen het horen donderen in Keulen, maar diegenen die hun eerste of plechtige communie deden in de jaren ‘70 hebben er meer dan één als geschenk gekregen. Een parker was geen bic.

Ik vrees dat de parker zijn tijd heeft gehad en dat de bic het digitale tijdperk zal overleven. Zo zie je maar dat merken geen eeuwige waarde hebben. Michelin heeft veel meer met restaurants dan met banden te maken.

bright

In de krantenwinkel een goed nieuw blad ontdekt. Bright, innovative lifestyle. Vijfde nummer. Met goeie artikels over YouPorn, Star Trek, Boxee, … en een aantal fijne smaakmakers.

schuldgevoel

Ik was de afgelopen twee weken vijf keer op restaurant en ik ben drie keer een bloemenverkoopster tegengekomen. Ik was verrast. Was in de waan dat dit soort job uit het stadsbeeld verdwenen was. Ik was één keer op stap met een man, één keer met een gemengd gezelschap en één keer met een vrouw. En drie keer voelde ik me schuldig, want ik was in de samenstelling ‘de man van’ of ‘de baas van’ of  ’de elegante heer’.

Schuldgevoel, daar draait dit soort business nu eenmaal op. Ben ik wel correct als ik die drie of vijf euro (onderhandelbaar) niet op tafel leg ? Ik moet kiezen tussen vijf euro kwijt zijn of door het leven te gaan als een gierigaard.. Bovendien creëer je met die paar euro heel veel goodwill bij die andere. ‘En weet je, hij kocht zelfs een bloemetje voor me !’.

Ik wist dat angsten goed verkopen. Dat sterretje in de voorruit van je wagen (niet groter dan een euro) kan je maar beter herstellen, want … want … Nu besef ik dat schuldgevoel ook een grote omzet creëert.

richard avedon

Er belanden  steeds meer fotoboeken bij ons op de salontafel. Niet dat ik er voor iets tussenzit, maar die liggen er gewoon. En alle letters die ik voor me krijg, verslind ik. Of in dit geval, alle beelden die ik voor me krijg , slok ik helemaal op.

Ik heb momenteel aardig m’n werk met Annie Leibovitz at work, Jazz Life en Richard Avedon’s Performance. Het laaste boek heb ik inmiddels uit en is een aanrader.

De foto’s uit de jaren ‘50 liggen perfect naast die van de jaren ‘00. Chronologisch ligt er 50 jaar tussenin; in deze wereld liggen ze niet meer dan twee clicks van mekaar.

Neem nu deze foto uit 1957

For hours she danced and sang and flirted

and did this thing that’s – she did Marilyn Monroe.

And then there was the inevitable drop.

And when the night was over, she sat in the corner like a child,

with everything gone. I saw her sitting quietly

without expression on her face, and I walked towards her

but I wouldn’t photograph her without her knowledge of it.

And as I came with the camer, I saw that

she was not saying no.

- RA

dansaertvlaming

Dansaertvlaming, ik heb dat woord nooit goed begrepen. Ik ben afkomstig van de kust, maar woon intussen al ruim twintig jaar in Brussel. Ik beschouw mezelf ook als een Brusselaar. Ik spreek hier een mix aan talen en voel me daar goed bij. Communiceren is belangrijker dan het instrument aan zich. Eerst Brusselaar, dan Europeaan en dan een Vlaams sprekende Belg. Maar eigenlijk is dat niet relevant, want je kan me in tal van andere vakjes opdelen. Single malt liefhebber, om er maar één te noemen.

Die Vlamingen in de buurt van de Dansaertsraat hebben de buurt veel goed gedaan. No doubt. Wie hen de naam Dansaertvlaming opspelde is me niet duidelijk. Ergens had ik het gevoel dat die naam wat negatief beladen is. Is dat de reden waarom Johan Reyniers en Thierry Lewyllie een fotoroman over de straat lanceerden ?

Wat New York is voor Sex and the City, dat is Brussel voor Dansaertstraat, een fotoroman van Johan Reyniers en Thierry Lewyllie.

Een tiental hoofdpersonages en evenveel nevenpersonages struinen een jaar lang door de stad. Ze hebben hier hun bestemming gevonden of zijn toevallige passanten. U kan ze feuilletongewijs volgen in vijf afleveringen en evenveel seizoenen : zomer, herfst, winter, lente en opnieuw zomer.

In Dansaertstraat wordt de  klassieke fotonovela gekruist met het populaire stripverhaal, met televisieseries, docusoaps en reality-tv. Het is een verhaal van mensen en dingen maar tegelijk een documentatie van hoe Brussel vandaag is. Misschien is de stad zelf wel het belangrijkste personage.

De Dansaertvlaming die met zichzelf kokketeert, dat kan niet goed zijn.

melody gardot

Els is muziekcoördinator bij Eén. Ze weet dat ik van (female) jazz hou, dus stuurt ze me geregeld tips. Het laatste wat ze me stuurde was ronduit verbluffend !

Melody Gardot is 24 en beeldschoon. Toen ze 19 was kreeg ze een ongeval met haar fiets. Sindsdien stapt ze moeizaam en is ze gevoelig aan licht en geluid. Op advies van haar dokters ging ze in muziektherapie. En … waow ! It’s like jazz, Martini, Clooney & the girls, Portofino, … al being mixed in one cocktail.

Bekijk deze video en geniet van de cocktail.

marian salzman trends

In American Way een artikel gelezen over Marian Salzman. Ze was mij onbekend, maar blijkt één van de Top 5 trendwatchers te zijn. Ze was diegene die de term ‘metrosexual’ introduceerde.

Meer op haar blog, website of bedrijfsite.

Dit zijn volgens haar de tien belangrijkste trends in de crisisperiode vandaag :

1. TOTAL CONVERGENCE. Old family boundaries and categories are dissolving, bluring black and white into shades of gray – private with public, fact with fiction, news with entertainment, young with old, home with office, off-line with online.
2. LOCAL IS NOW GLOBAL. Today, home is the safest yet most exotic destination of all. You’re always just a click away from anywhere in the world, and just down the road, you can find people and cuisine from every continent.
3. ARM’S LENGTH INTIMACY. Is going online like lying on the couch in the psychiatrist’s office, where the doctor sits out of sight ? We feel more comfortable opening up personally with people online than face-to-face. Less familiar but more intimate is the new social, thanks to social networking platforms such as Facebook.
4. STRETCHING AND MOLDING TIME. Everything happens faster now, so we’re living life in rapid burst. The ultimate luxury act is the slow dance, the slow meal, the slow seduction.
5. VALUE AND VALUES. What’s it really worth and how is it really important to me ? These are the questions that rein in our impulse during times of recessionary living. They’re followed by : which stories or brands supply what I need ?
6. MEDIA IS THE GREAT ESCAPE. When the mood is depressed, distraction is great. Media is the true third place, where we can program our own relaxation and create a more perfect environment.
7. LOOKING BACK TO LEARN. Check out the countless recent references to past events and people : the 1930’s, Lincoln, Darwin. With so much history instantly available and the path ahead muddied with doubt and uncertainty, we’re looking for the past for reassurance that this, too, shall pass and for lessons about how that might happen.
8. NOT WITHOUT TECHNOLOGY. Whatever else may disappear in the “creative destruction” of the crisis, technology is here to stay. Some may yearn for simpler times and the satisfaction of hand tools, but the plain trust is that the future lies in mastering new technologies.
9. EMBRACING MATURITY. It may be a while before companies and ceremonies start growing again. In the mean time, we’ll be squaring the urge to hold on to eternal youth with the need to grow up and sober up. As President Obama put it in his inaugural address : “The time has come to set aside childish things”.
10. WELLNESS MESSAGING. “Globesity” may be the death of companies associated with extra-large indulgence. Watch for the h themes : health, holistic, hydrate. Should water be free and accessible to all or still peddled as a gourmet side dish ? (The great debate on water will upstage oil in some circles.)

american idol

Ik liep in de bar van de Sunset Marquis Adam Lambert tegen het lijf. Niet dat ik Lambert kende maar een aantal tieners wilden per se met hem op de foto. De barman wist me te vertellen dat hij net tweede geëindigd was in het achtste seizoen van American Idol.

Ik heb hem beluisterd via Last FM Radio en kreeg meteen tientallen andere finalisten te horen. Ik was verrast van de kwaliteit. Dan merk je dat als het op talent aankomt Vlaanderen maar een voorschoot groot is in vergelijking met de States.

By the way, Adam Lambert is een jood.